کتابخانه فارسی

قسمت اول

• شماره ١: مي شود پرده ي چشمم پر کاهي گاهي
• دعا
• شماره ٣: عشق شورانگيز را هر جا ده در کوي تو بود
• شماره ٤: غزل سراي و نواهاي رفته باز آور
• شماره ٥: اي که ز من فزوده ئي گر مي آه و ناله را
• شماره ٦: از مشت غبار ما صد ناله برانگيزي
• شماره ٧: من اگر چه تيره خاکم دلکيست برک و سازم
• شماره ٨: بصداي دردمندي بنواي دلپذيري
• شماره ٩: بر سر کفر و دين فشان رحمت عام خويش را
• شماره ١٠: نواي من از آن پر سوز و بيباک و غم انگيزست
• شماره ١١: دل و ديده ئي که دارم همه لذت نظاره
• شماره ١٢: گر چه شاهين خرد بر سر پروازي هست
• شماره ١٣: اين جهان چيست صنم خانه ي پندار من است
• شماره ١٤: فصل بهار اين چنين بانگ هزار اين چنين
• شماره ١٥: برون کشيد ز پيچاک هست و بود مرا
• شماره ١٦: خيز و به خاک تشنه ئي باده ي زندگي فشان
• شماره ١٧: تو باين گمان که شايد سر آستانه دارم
• شماره ١٨: نظر به راه نشينان سواره مي گذرد
• شماره ١٩: بر عقل فلک پيما ترکانه شبيخون به
• آرزو
• شماره ٢١: عقل هم عشق است و از ذوق نگه بيگانه نيست
• شماره ٢٢: سوز و گداز زندگي لذت جستجوي تو
• شماره ٢٣: درين محفل که کار او گذشت از باده و ساقي
• شماره ٢٤: ساقيا بر جگرم شعله ي نمناک انداز
• شماره ٢٥: از آن آبي که در من لاله کارد ساتگيني ده
• شماره ٢٦: ز هر نقشي که دل از ديده گيرد پاک مي آيم
• شماره ٢٧: دل بي قيد من با نور ايمان کافري کرده
• شماره ٢٨: ز شاعر ناله ي مستانه در محشر چه ميخواهي
• شماره ٢٩: نه در انديشه ي من کارزار کفر و ايماني
• شماره ٣٠: مرغ خوش لهجه شاهين شکاري از تست
• شماره ٣١: خوشتر ز هزار پارسائي
• شماره ٣٢: بر جهان دل من تاختنش را نگريد
• شماره ٣٣: مرا براه طلب بار در گل است هنوز
• شماره ٣٤: زمستان را سر آمد روزگاران
• شماره ٣٥: هواي خانه و منزل ندارم
• شماره ٣٦: از چشم ساقي مست شرابم
• شماره ٣٧: شب من سحر نمودي که به طلعت آفتابي
• شماره ٣٨: درين ميخانه اي ساقي ندارم محرمي ديگر
• شماره ٣٩: بجهان دردمندان تو بگو چکار داري؟
• شماره ٤٠: اگر نظاره از خود رفتگي آرد حجاب اولي
• شماره ٤١: نور تو وانمود سپيد و سياه را
• شماره ٤٢: بده آن دل که مستي هاي او از باده ي خويش است
• شماره ٤٣: کف خاک برگ و سازم به رهي فشانم او را
• شماره ٤٤: اين دل که مرا دادي لبريز يقين بادا
• شماره ٤٥: رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت
• شماره ٤٦: ياد ايامي، که خوردم باده ها با چنگ و ني
• شماره ٤٧: انجم به گريبان ريخت اين ديده ي تر ما را
• شماره ٤٨: خاور که آسمان به کمند خيال اوست
• شماره ٤٩: فرصت کشمکش مده اين دل بي قرار را
• شماره ٥٠: جانم درآويخت با روزگاران
• شماره ٥١: به تسلئي که دادي نگذاشت کار خود را
• شماره ٥٢: بحرفي ميتوان گفتن تمناي جهاني را
• شماره ٥٣: چند بروي خود کشي پرده ي صبح و شام را
• شماره ٥٤: نفس شمار به پيچاک روزگار خوديم
• شماره ٥٥: به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد
• شماره ٥٦: ما که افتنده تر از پرتو ماه آمده ايم
• شماره ٥٧: اي خداي مهر و مه خاک پريشاني نگر