کتابخانه فارسی

غزليات - قسمت چهارم

• شماره ١: گر به ظاهر جسم را روشن گهر مي پرورد
• شماره ٢: غير را در بزم خاص آن سيمتن مي پرورد
• شماره ٣: مست ما امروز نقش تازه اي بر آب زد
• شماره ٤: از عرق آتش به جانم آن گل سيراب زد
• شماره ٥: هر که پشت پاي چون شبنم به آب و رنگ زد
• شماره ٦: هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد
• شماره ٧: خاطر آزرده را سير گلستان مي گزد
• شماره ٨: من کيم تا يار بي پروا به فريادم رسد؟
• شماره ٩: بي علايق چون شود سالک به منزل مي رسد
• شماره ١٠: بيشتر دست سبکباران به منزل مي رسد
• شماره ١١: از حريص افزون به قانع فيض احسان مي رسد
• شماره ١٢: بس که در زلف تو دلهاي اسيران آب شد
• شماره ١٣: از گرفتاري دلم فارغ زپيچ و تاب شد
• شماره ١٤: دل ز پيکان در تن من بيضه فولاد شد
• شماره ١٥: تا تو رفتي عالم روشن به چشمم تار شد
• شماره ١٦: بر من از روشندلي وضع جهان هموار شد
• شماره ١٧: از ملامت عاقبت مجنون بيابان گير شد
• شماره ١٨: جذبه شوق تو هر کس را گريبان گير شد
• شماره ١٩: حسن خط با حسن خلق و مردمي انباز شد
• شماره ٢٠: يار ساقي گشت و مطرب هم نوا پرداز شد
• شماره ٢١: از خط شبرنگ حسن يار عالمسوز شد
• شماره ٢٢: بس که دل افسرده زين درياي پرنيرنگ شد
• شماره ٢٣: از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد
• شماره ٢٤: تا به تسليم و رضا قانع دل خودکام شد
• شماره ٢٥: جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟
• شماره ٢٦: تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد
• شماره ٢٧: خط عيان شد تا بساط زلف او برچيده شد
• شماره ٢٨: بس که از سرگرمي فکرم نفس تفسيده شد
• شماره ٢٩: دل پريشان از پريشان گردي نظاره شد
• شماره ٣٠: از وصال يار داغ حسرت من تازه شد
• شماره ٣١: هر سخنسازي به آن آيينه رو همخانه شد
• شماره ٣٢: آشناي حق شد آن کس کز جهان بيگانه شد
• شماره ٣٣: از سياهي دل به تقصيرات خود بينا نشد
• شماره ٣٤: درد من خاطر نشان يار بي پروا نشد
• شماره ٣٥: ماند دلتنگ آن که باغ دلگشاي خود نشد
• شماره ٣٦: از تماشايي صفاي روي جانان کم نشد
• شماره ٣٧: روي يوسف تا کبود از سيلي اخوان نشد
• شماره ٣٨: هرگز از شاخ گلي آغوش من رنگين نشد
• شماره ٣٩: عشق دلهاي به خاک افتاده را در بر کشد
• شماره ٤٠: زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد
• شماره ٤١: نقطه خال لبت خط بر سويدا مي کشد
• شماره ٤٢: منعم از دلبستگي آزار دنيا مي کشد
• شماره ٤٣: عشق يکسان ناز درويش و توانگر مي کشد
• شماره ٤٤: هر که را از خانه بيرون جذبه دل مي کشد
• شماره ٤٥: زخم گل آب از نواي آبدارم مي کشد
• شماره ٤٦: غافلي کز دل نفس بي ياد يزدان مي کشد
• شماره ٤٧: بر زمين از ناز زلف او چو دامان مي کشد
• شماره ٤٨: کي سر از تيغ شهادت جان روشن مي کشد؟
• شماره ٤٩: تيرگي از مد احسان جان روشن مي کشد
• شماره ٥٠: گرچه عمري شد صبا مشق رياحين مي کشد
• شماره ٥١: سر و بالاي تو فرياد از لب جو مي کشد
• شماره ٥٢: از سر پر آرزو دل زردرويي مي کشد
• شماره ٥٣: آن رخ گلرنگ مي بايد زصهبا بشکفد
• شماره ٥٤: حسرت از منقار خون آلود بلبل مي چکد
• شماره ٥٥: نه همين از حرف دردآلود من خون مي چکد
• شماره ٥٦: از سر خاک شهيدان سبزه گلگون مي دمد
• شماره ٥٧: شمع روشن شد چو اشک از ديده بينا فشاند
• شماره ٥٨: دست چون عيسي زدنيا پاک مي بايد فشاند
• شماره ٥٩: عمر رفت و خار خارش در دل بيتاب ماند
• شماره ٦٠: هر که در زنجير آن مشکين سلاسل ماند ماند
• شماره ٦١: از حجاب عشق دل از وصل او نوميد ماند
• شماره ٦٢: عاقبت در سينه ام دل از تپيدن بازماند
• شماره ٦٣: مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند
• شماره ٦٤: از غبار خط دهان تنگ او پوشيده ماند
• شماره ٦٥: بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند
• شماره ٦٦: از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند
• شماره ٦٧: از ديار مردمي ديار در عالم نماند
• شماره ٦٨: حيف کز آيينه رويان پاکداماني نماند
• شماره ٦٩: آبها آيينه سرو خرامان تواند
• شماره ٧٠: اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند
• شماره ٧١: خاکساراني که همت بر تحمل بسته اند
• شماره ٧٢: از سر زانوي خود آيينه دارت داده اند
• شماره ٧٣: بهر قطع گفتگو تيغ زبانت داده اند
• شماره ٧٤: ناله اي گيراتر از چنگ عقابم داده اند
• شماره ٧٥: عشق بالا دست وجان بيقرارم داده اند
• شماره ٧٦: منت ايزد را که طبع بي نيازم داده اند
• شماره ٧٧: ساده لوحاني که درد خود به درمان داده اند
• شماره ٧٨: از سپهر نيلگون خاکستر ما کرده اند
• شماره ٧٩: حسن را پوشيده در خط چون عنبر کرده اند
• شماره ٨٠: خنده ات را چاشني از شير و شکر کرده اند
• شماره ٨١: گوشه گيراني که رو در خلوت دل کرده اند
• شماره ٨٢: خشم را روشندلان در حلم پنهان کرده اند
• شماره ٨٣: گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده اند
• شماره ٨٤: وقت جمعي خوش که دفتر را در آب افکنده اند
• شماره ٨٥: از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند
• شماره ٨٦: شوخ چشمان درد بيش و کم به دل افزوده اند
• شماره ٨٧: دوربيناني که در پرداز دل کوشيده اند
• شماره ٨٨: تن پرستاني که در تضييع آب و دانه اند
• شماره ٨٩: از مروت نيست منع صوفي از ذکر بلند
• شماره ٩٠: تا برون آمد به سير ماه آن مشکين کمند
• شماره ٩١: پاي رفتن از حريم او کجا دارد سپند؟
• شماره ٩٢: از دل سنگين ليلي کعبه جان ساختند
• شماره ٩٣: در سر پرشور ما تا رنگ سودا ريختند
• شماره ٩٤: خانه آرايان ز تعمير درون غافل شدند
• شماره ٩٥: لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند
• شماره ٩٦: اهل همت جنس خواري را به عزت مي خرند
• شماره ٩٧: هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند
• شماره ٩٨: در دل شب هر که جامي از مي احمر زند
• شماره ٩٩: ناله ممکن نيست از دلهاي پرخون سرزند
• شماره ١٠٠: جام خالي غوطه در خم بي محابا مي زند
• شماره ١٠١: نه همين بر قلب ايمان يا دل ما مي زند
• شماره ١٠٢: در گلستاني که بلبل جوش غيرت مي زند
• شماره ١٠٣: با دهان خشک هر کس خنده تر مي زند
• شماره ١٠٤: هر که دامن بر ميان در چيدن گل مي زند
• شماره ١٠٥: با لب خاموش هر کس غوطه در خون مي زند
• شماره ١٠٦: چون زتاب مي رخت بر لاله پهلو مي زند
• شماره ١٠٧: شانه چون بر زلف خود آن عنبرين مو مي زند
• شماره ١٠٨: دامن آنها کز گرانجانان دنيا مي کشند
• شماره ١٠٩: مي پرستان در بهشت نقد ساغر مي کشند
• شماره ١١٠: پرده پوشي عشق عالمسوز را پيدا کند
• شماره ١١١: عشق شورانگيز اگر جا در دل خارا کند
• شماره ١١٢: هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند
• شماره ١١٣: مي به جرأت در قدح در پاي خم مينا کند
• شماره ١١٤: پيش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کند
• شماره ١١٥: آه ازان روزي که عاشق شکوه را سروا کند
• شماره ١١٦: هر که چين منع از ابروي دربان وا کند
• شماره ١١٧: زلف مشکينت دهان شانه پر عنبر کند
• شماره ١١٨: عشق خوش سودا کف بي مغز را عنبر کند
• شماره ١١٩: رخنه سيل اشک من در سد اسکندر کند
• شماره ١٢٠: چون به ياد آشيان مرغم صفيري سر کند
• شماره ١٢١: جلوه اي سرکن که خون از چشم بلبل سر کند
• شماره ١٢٢: هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کند
• شماره ١٢٣: باطلان را گفتگوي حق اثر در دل کند
• شماره ١٢٤: خط مگر با آن لب ميگون مرا همدم کند
• شماره ١٢٥: آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند
• شماره ١٢٦: تا به کي گرد کدورت زير ديوارم کند؟
• شماره ١٢٧: نيستم آتش که هر خاري به زنجيرم کند
• شماره ١٢٨: مطربي خواهم که مست از نغمه سازم کند
• شماره ١٢٩: صحبت روشن ضميران جسمها را جان کند
• شماره ١٣٠: ديده پرخون من گر اين چنين طوفان کند
• شماره ١٣١: زلف مشکينت که خون در ساغر ايمان کند
• شماره ١٣٢: چون کسي در دل خيال آن کمر پنهان کند؟
• شماره ١٣٣: کي زليخا را منور بوي پيراهن کند؟
• شماره ١٣٤: بوي پيراهن زليخا را کجا روشن کند؟
• شماره ١٣٥: ناله آتش عنانم رخنه در گردون کند
• شماره ١٣٦: کي گره باز از دل من باده گلگون کند؟
• شماره ١٣٧: ترک ياران کرده اي اي بيوفا، يار اين کند؟
• شماره ١٣٨: گرنه دل را زلف مشکينش نگهداري کند
• شماره ١٣٩: هر که اوقات گرامي صرف خودسازي کند
• شماره ١٤٠: زلف دلها را به دور خط نگهباني کند
• شماره ١٤١: با خيال دوست هر کس مجلس آرايي کند
• شماره ١٤٢: جذبه عاشق اثر در سنگ خارا مي کند
• شماره ١٤٣: سيل اشکم گوهر راز آشکار مي کند
• شماره ١٤٤: هر که آن لبهاي ميگون را تماشا مي کند
• شماره ١٤٥: عشق جا در سينه هاي تنگ پيدا مي کند
• شماره ١٤٦: دل در آن زلف زره سان جاي خود وا مي کند
• شماره ١٤٧: سير چشمي خاک در چشم سخاوت مي کند
• شماره ١٤٨: آن که از اوضاع خود دايم شکايت مي کند
• شماره ١٤٩: مست ناز من زساغر تا لبي تر مي کند
• شماره ١٥٠: تشنه جانان را کجا سيراب ساغر مي کند؟
• شماره ١٥١: سيرچشمي تنگدستان را توانگر مي کند
• شماره ١٥٢: محو جانان خويش را جانان تصور مي کند
• شماره ١٥٣: خال موزونت سويدا را زدل حک مي کند
• شماره ١٥٤: گرچنين آن چشم جادو رخنه در دل مي کند
• شماره ١٥٥: شوق را آتش عنان دوري منزل مي کند
• شماره ١٥٦: خصم غالب را زبون صبر و تحمل مي کند
• شماره ١٥٧: گر جلا آيينه هاي تيره را نم مي کند
• شماره ١٥٨: فکر جمعيت عبث دل را پريشان مي کند
• شماره ١٥٩: عمر را کوته نفسهاي پريشان مي کند
• شماره ١٦٠: نفس را مطلق عنان رزق فراوان مي کند
• شماره ١٦١: ديده ها را چهره گلرنگ گلشن مي کند
• شماره ١٦٢: گر به ظاهر حسن ميل آرميدن مي کند
• شماره ١٦٣: ساغر پر مي علاج جان محزون مي کند
• شماره ١٦٤: گر چنين نشو و نما آن نخل موزون مي کند
• شماره ١٦٥: خط غزال چشم را آهوي مشکين مي کند
• شماره ١٦٦: تيشه را از خون خود فرهاد رنگين مي کند
• شماره ١٦٧: غارت صبر از دلم آن آتشين رو مي کند
• شماره ١٦٨: شرم حسن شوخ را کي پرده سازي مي کند؟
• شماره ١٦٩: عشق او جا در دل ديوانه خالي مي کند
• شماره ١٧٠: تا خدنگ غمزه بال و پر فشاني مي کند
• شماره ١٧١: دخل ناقص بر سخن سنجان گراني مي کند
• شماره ١٧٢: ديده ما سير چشمان شان دنيا بشکند
• شماره ١٧٣: هر که خار آرزو در ديده دل بشکند
• شماره ١٧٤: از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند
• شماره ١٧٥: سايه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند
• شماره ١٧٦: گر نمک در باده آن کان ملاحت افکند
• شماره ١٧٧: کو نواسنجي که در مغز جهان شور افکند؟
• شماره ١٧٨: سايه بر هر کس که آن سرو خرامان افکند
• شماره ١٧٩: گريه من آب در جوي سحر مي افکند
• شماره ١٨٠: محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند
• شماره ١٨١: آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلند
• شماره ١٨٢: برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند
• شماره ١٨٣: خنده چون زان غنچه مستور مي گردد بلند
• شماره ١٨٤: حرف آن زلف از دل ديوانه ما شد بلند
• شماره ١٨٥: نور شمع طور کي گردد زهر محفل بلند؟
• شماره ١٨٦: گوشه گيران در سخاوت بي نظير عالمند
• شماره ١٨٧: هر کجا باشند رنگين فطرتان در گلشنند
• شماره ١٨٨: خام دستاني که پشت پا به دنيا مي زنند
• شماره ١٨٩: با کمند زلف، خوبان بر صف دل مي زنند
• شماره ١٩٠: هر که خود را بشکند در ديده هايش جا کنند
• شماره ١٩١: با دهان تلخ، ناکامي که خرسندش کنند
• شماره ١٩٢: نقش پردازان ميسر نيست تصويرش کنند
• شماره ١٩٣: کي به هر چشمي نظربازان تماشايش کنند؟
• شماره ١٩٤: من نه آن درياي پرشورم که خس پوشم کنند
• شماره ١٩٥: کو جنون تا خاک بازيگاه طفلانم کنند
• شماره ١٩٦: غنچه خسباني که از زانوي خود بالين کنند
• شماره ١٩٧: هر کجا خوبان چراغ دلبري بر مي کنند
• شماره ١٩٨: نيستم غمگين که خالي چون کدويم مي کنند
• شماره ١٩٩: سالکان خودنما قطع بيابان مي کنند
• شماره ٢٠٠: رهنورداني که چون خورشيد تنها مي روند
• شماره ٢٠١: گوشه گيران کامياب از عالم بالا شوند
• شماره ٢٠٢: بي زبان جمعي که از حيرت چو ماهي مي شوند
• شماره ٢٠٣: کي به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟
• شماره ٢٠٤: در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند
• شماره ٢٠٥: کي به ارباب تجرد مال دنيا مي دهند؟
• شماره ٢٠٦: گر چنين خوبان صلاي جام الفت مي دهند
• شماره ٢٠٧: داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند
• شماره ٢٠٨: منکران چون ديده شرم و حيا بر هم نهند
• شماره ٢٠٩: اهل همت خرده خود پيش درويشان نهند
• شماره ٢١٠: بر دل بي آرزو زندان تن صحرا بود
• شماره ٢١١: دم زخواهش چون مصفا شد دم عيسي بود
• شماره ٢١٢: رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود
• شماره ٢١٣: آسمان تا بود، با ما بر سر بيداد بود
• شماره ٢١٤: اي خط بيرحم ازان عارض دميدن زود بود
• شماره ٢١٥: از سعادت در دماغش بيضه پندار بود
• شماره ٢١٦: يوسف ما در دل چه بر سر بازار بود
• شماره ٢١٧: جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود
• شماره ٢١٨: تا خيال آن بهشتي رو مرا منظور بود
• شماره ٢١٩: ياد ايامي که بزم عيش ما معمور بود
• شماره ٢٢٠: ذوق خاموشي مرا روزي که دامنگير بود
• شماره ٢٢١: در کنار دايه حسن او جهان افروز بود
• شماره ٢٢٢: ريزش اشک ندامت غافلان را بس بود
• شماره ٢٢٣: دوش بزم از شور ما يک سينه پرجوش بود
• شماره ٢٢٤: شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود
• شماره ٢٢٥: تا عنان اختيار ناقصم در چنگ بود
• شماره ٢٢٦: از قبول نقش، دل دايم پريشان حال بود
• شماره ٢٢٧: آبروي کعبه گر از چشمه زمزم بود
• شماره ٢٢٨: خنده سوفار با دلگيري پيکان بود
• شماره ٢٢٩: پايه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟
• شماره ٢٣٠: شب نه آه سرد را دل عرش پيما کرده بود
• شماره ٢٣١: دوش بر من سايه آن سرو روان افکنده بود
• شماره ٢٣٢: شب که سرو قامت او شمع اين کاشانه بود
• شماره ٢٣٣: پيش ازين روي دو عالم در دل ديوانه بود
• شماره ٢٣٤: روح را در تنگناي جسم کي شادي بود؟
• شماره ٢٣٥: اهل دل را خواب تلخ مرگ بيداري بود
• شماره ٢٣٦: چند دستم شانه زلف پريشاني بود؟
• شماره ٢٣٧: ياد ايامي که گلچين در گلستانت نبود
• شماره ٢٣٨: پيش ازين حسن مجرد تشنه زيور نبود
• شماره ٢٣٩: هر دلي را طره جانان نمي گيرد به خود
• شماره ٢٤٠: حسرت اوقات غفلت چون زدل بيرون رود؟
• شماره ٢٤١: صورت شيرين اگر از لوح خارا مي رود
• شماره ٢٤٢: کي ز سيل گرمرو بر روي صحرا مي رود؟
• شماره ٢٤٣: چون خرامان از نظر آن سرو قامت مي رود
• شماره ٢٤٤: مي کند يادش دل بيتاب و از خود مي رود
• شماره ٢٤٥: مفلس از بزم شراب ما توانگر مي رود
• شماره ٢٤٦: از نظر يک دم که آن شکل و شمايل مي رود
• شماره ٢٤٧: چون رخ از مي بر فروزي آب گلشن مي رود
• شماره ٢٤٨: در چمن چون حرف آن بالاي موزون مي رود
• شماره ٢٤٩: در بيابان خار اگر در پاي مجنون مي رود
• شماره ٢٥٠: دل ز بي برگي جگردارانه در خون مي رود
• شماره ٢٥١: هر کجا حرف شراب ارغواني مي رود
• شماره ٢٥٢: شورش عشقم ز تدبير نصيحتگر فزود
• شماره ٢٥٣: دستگاه شور من از دامن هامون فزود
• شماره ٢٥٤: چون اثر نگذاشت ازمن غم ز غمخواري چه سود؟
• شماره ٢٥٥: در سخن گفتن خطاي جاهلان پيدا شود
• شماره ٢٥٦: در دل هرکس که ذوق جستجو پيدا شود
• شماره ٢٥٧: هر که پيوندد به اهل دل، به جان بينا شود
• شماره ٢٥٨: دل ز قيد جسم چون آزاد گردد وا شود
• شماره ٢٥٩: سرکشي ازطاق ابروي بتان پيدا شود
• شماره ٢٦٠: عشق راهي نيست کان را منزلي پيدا شود
• شماره ٢٦١: کي دل غمگين به زور آه و افغان وا شود؟
• شماره ٢٦٢: در جهان بي نياز خاک سيم و زر شود
• شماره ٢٦٣: بر سبکروحان چو عيسي سوزني لنگر شود
• شماره ٢٦٤: هر دلي کز عشق گوهر آب شد، گوهر شود
• شماره ٢٦٥: چون صنوبر بادپيما گر سراپا دل شود
• شماره ٢٦٦: هر که در راه طلب صادق بود واصل شود
• شماره ٢٦٧: هر سبک مغزي که غافل شد ز دل باطل شود
• شماره ٢٦٨: جزرخش کز وي زمين و آسمان پر گل شود
• شماره ٢٦٩: ساغر مي دور از آن لبها اگر يک دم شود
• شماره ٢٧٠: کي به وصل از سينه عاشق تمنا کم شود؟
• شماره ٢٧١: نيست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود
• شماره ٢٧٢: حاش لله از ملامت شوق جانان کم شود
• شماره ٢٧٣: گفتگو از عقد دندان گوهر غلطان شود
• شماره ٢٧٤: حسن چو بي پرده شد دلها به خون غلطان شود
• شماره ٢٧٥: حرف زن تا بر لب عيسي نفس سوزن شود
• شماره ٢٧٦: خاک نتواند حجاب ديده روشن شود
• شماره ٢٧٧: چند قرب يار از غفلت حجاب من شود؟
• شماره ٢٧٨: از حريصان تشنه چشمي حرص را افزون شود
• شماره ٢٧٩: حق طلب آسوده در دنياي باطل کي شود؟
• شماره ٢٨٠: يار ما از کشتن عشاق درهم کي شود؟
• شماره ٢٨١: تا نگردد محو انجم مهر تابان کي شود؟
• شماره ٢٨٢: عيب پاکان زود بر مردم هويدا مي شود
• شماره ٢٨٣: با وجود مرگ، کي هستي گوارا مي شود؟
• شماره ٢٨٤: دل به دشمن چون ملايم شد مصفا مي شود
• شماره ٢٨٥: خانه اي کز نور حسن او مصفا مي شود
• شماره ٢٨٦: هر که مي گردد ز اهل ذکر، دانا مي شود
• شماره ٢٨٧: گر به اين دستور قد يار رعنا مي شود
• شماره ٢٨٨: آن لب رنگين سخن بي خواست گويا مي شود
• شماره ٢٨٩: عشقبازان را طرف بسيار پيدا مي شود
• شماره ٢٩٠: کي به ناخن از دل غمگين گره وا مي شود؟
• شماره ٢٩١: محنت امروز، فردا جمله راحت مي شود
• شماره ٢٩٢: زر و بال منعمان روز قيامت مي شود
• شماره ٢٩٣: هر که را غمخوار گردي غمگسارت مي شود
• شماره ٢٩٤: بعد عمري گر وصال او ميسر مي شود
• شماره ٢٩٥: زان رخ گلگون عرق ياقوت احمر مي شود
• شماره ٢٩٦: زان رخ گلگون عرق ياقوت احمر مي شود
• شماره ٢٩٧: سبزه زنگار در تيغ تو جوهر مي شود
• شماره ٢٩٨: گر شکر در جام ريزم زهر قاتل مي شود
• شماره ٢٩٩: جان بي مغزان به خاک تيره واصل مي شود
• شماره ٣٠٠: دل به تن يکرنگ چون گرديد باطل مي شود
• شماره ٣٠١: دل خراب از خنده پنهان آن گل مي شود
• شماره ٣٠٢: گلشن حسن از بهار عشق خرم مي شود
• شماره ٣٠٣: مي شود عارف خجل نادان چو ملزم مي شود
• شماره ٣٠٤: هر چه در دل نقش بندد آدمي آن مي شود
• شماره ٣٠٥: از گلستاني که بلبل روي گردان مي شود
• شماره ٣٠٦: هستي ظاهر حجاب قرب يزدان مي شود
• شماره ٣٠٧: جان زترک جسم چون گوهر فروزان مي شود
• شماره ٣٠٨: زودتر دل جمع گردد چون پريشان مي شود
• شماره ٣٠٩: گر ز ريحان خواب بيدردان به سامان مي شود
• شماره ٣١٠: عاقبت کار نظربازان به سامان مي شود
• شماره ٣١١: کار ما از ساغر پرمي به سامان مي شود
• شماره ٣١٢: در زمستان باغ اگر از برگ عريان مي شود
• شماره ٣١٣: دل نظرگاه خدا از ترک عصيان مي شود
• شماره ٣١٤: روح چون تن پرور افتد عاقبت تن مي شود
• شماره ٣١٥: سينه ام از درد و داغ عشق روشن مي شود
• شماره ٣١٦: در چراغ ديده من آب روغن مي شود
• شماره ٣١٧: دل ز احياي شب ديجور روشن مي شود
• شماره ٣١٨: خانه مردم اگر از ماه روشن مي شود
• شماره ٣١٩: از تجرد نور حکمت در دل افزون مي شود
• شماره ٣٢٠: از نظربازان کمال حسن افزون مي شود
• شماره ٣٢١: گر چنين چشم ترم ميراب هامون مي شود
• شماره ٣٢٢: غفلت دل از شراب ناب افزون مي شود
• شماره ٣٢٣: اضطراب دل ز چشم روشن افزون مي شود
• شماره ٣٢٤: آب و رنگ حسن بيش از خانه زين مي شود
• شماره ٣٢٥: بي کمندانداز چين آن زلف مشکين مي شود
• شماره ٣٢٦: نفس سرکش بي رياضت رهنما کي مي شود؟
• شماره ٣٢٧: يک دل روشن نگهبان جهاني مي شود
• شماره ٣٢٨: مخزن گوهر صدف از ته گزيني مي شود
• شماره ٣٢٩: ديده روشن از فروغ آشنايي مي شود
• شماره ٣٣٠: زير تيغ از جبهه چين مردان مي بايد گشود
• شماره ٣٣١: عشق فارغبالم از انديشه دنيا نمود
• شماره ٣٣٢: گوش شو هر جا سخن را ساز نتواني نمود
• شماره ٣٣٣: جذبه توفيق هرکس را دل بينا دهد
• شماره ٣٣٤: کي به عاشق بوسه آن لعل لب ميگون دهد؟
• شماره ٣٣٥: دل ز پهلوي جنون داد فراغت مي دهد
• شماره ٣٣٦: بي غرض چون شد سخن تأثير ديگر مي دهد
• شماره ٣٣٧: غنچه اين باغ بوي پاره دل مي دهد
• شماره ٣٣٨: شاخ گل از دست و چوگان تو يادم مي دهد
• شماره ٣٣٩: گر دو روزي خاکمال آن گلعذارم مي دهد
• شماره ٣٤٠: عارفان را نکهت سيب ذقن جان مي دهد
• شماره ٣٤١: راز ما را ناله شبگير بيرون مي دهد
• شماره ٣٤٢: چشم او تعليم رم کردن به آهو مي دهد
• شماره ٣٤٣: صيقل دل فيض آه صبحگاهي مي دهد
• شماره ٣٤٤: چشم فتانت که داد دلبريايي مي دهد
• شماره ٣٤٥: خط ز روي آتشين دلستان آمد پديد
• شماره ٣٤٦: برگرفتي پرده از رخ گلستان آمد پديد
• شماره ٣٤٧: يوسف زنداني ما راحت از دنيا نديد
• شماره ٣٤٨: ذوق حيراني به داد چشم خونپالا رسيد
• شماره ٣٤٩: باده منصور در جام و سبوي من رسيد
• شماره ٣٥٠: دل به دارالامن حيرت نه به آساني رسيد
• شماره ٣٥١: وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشيد
• شماره ٣٥٢: وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشيد
• شماره ٣٥٣: مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشيد
• شماره ٣٥٤: پاي در دامان تسليم و رضا بايد کشيد
• شماره ٣٥٥: شوخي ميخانه از محراب مي بايد کشيد
• شماره ٣٥٦: در سر پل باده چون سيلاب مي بايد کشيد
• شماره ٣٥٧: خواري از اغيار بهر يار مي بايد کشيد
• شماره ٣٥٨: مي به روي لاله رنگ يار مي بايد کشيد
• شماره ٣٥٩: مشق هجران در کنار بحر مي بايد کشيد
• شماره ٣٦٠: مي به رغم عالم پرشور مي بايد کشيد
• شماره ٣٦١: جوش گل شد باده سرجوش مي بايد کشيد
• شماره ٣٦٢: جوش گل شد، باده گلرنگ مي بايد کشيد
• شماره ٣٦٣: سرکشي از زلف آن خودکام مي بايد کشيد
• شماره ٣٦٤: چون صراحي رخت در ميخانه مي بايد کشيد
• شماره ٣٦٥: درد را چون صاف در ميخانه مي بايد کشيد
• شماره ٣٦٦: تا خط مشکين لب لعل ترا در بر کشيد
• شماره ٣٦٧: دل چه تلخيهاي رنگارنگ ازان دلبر کشيد
• شماره ٣٦٨: هر که جام مي به روي دلستان بر سر کشيد
• شماره ٣٦٩: از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشيد
• شماره ٣٧٠: با زمين گيري کمان آسمان نتوان کشيد
• شماره ٣٧١: تا ازين ويرانه آن خورشيد رو دامن کشيد
• شماره ٣٧٢: زلف او موي سفيد نافه را در خون کشيد
• شماره ٣٧٣: از گرانان هر که چون عنقا گرانجاني کشيد
• شماره ٣٧٤: از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفيد
• شماره ٣٧٥: تا نکرد از گريه چشم خويش را خاور سفيد
• شماره ٣٧٦: دل نياسود از تردد تا نشد منزل سفيد
• شماره ٣٧٧: نيست از خورشيد و ماه اين گنبد گردان سفيد
• شماره ٣٧٨: مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفيد
• شماره ٣٧٩: چشم ما را پرده غفلت شد ابروي سفيد
• شماره ٣٨٠: از صبوري در گشاد کارها بگزين کليد
• شماره ٣٨١: بوسه از کنج دهان دلربا دارد اميد
• شماره ٣٨٢: چند بتوان بانگ ناي و قلقل مينا شنيد؟
• شماره ٣٨٣: وصف شکر تا به چند از طوطيان بايد شنيد؟
• شماره ٣٨٤: سوختم از شوق، ياران راه حرفي وا کنيد
• شماره ٣٨٥: گردش سال است، مي در ساغر عشرت کنيد
• شماره ٣٨٦: ديده از عيب کسان در خواب چون مخمل کنيد
• شماره ٣٨٧: خوش بهاري مي رسد ميخانه ها سامان کنيد
• شماره ٣٨٨: بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دويد
• شماره ٣٨٩: غني فيض از دل شب چون فقيران در نمي يابد
• شماره ٣٩٠: مرا آه سحر گرد از دل ديوانه مي روبد
• شماره ٣٩١: نه از روي بصيرت سايه بال هما افتد
• شماره ٣٩٢: مبادا بر سر من سايه بال هما افتد
• شماره ٣٩٣: دل از اميد وصلش هر زمان در پيچ و تاب افتد
• شماره ٣٩٤: به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد
• شماره ٣٩٥: زعکسش لرزه بر آيينه گوهرنگار افتد
• شماره ٣٩٦: زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد
• شماره ٣٩٧: در آن مجلس که از مستي رخت طاقت گداز افتد
• شماره ٣٩٨: به اميد چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟
• شماره ٣٩٩: شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد
• شماره ٤٠٠: مبادا کافر از طاق دل پير مغان افتد!
• شماره ٤٠١: نمي خواهم نقاب از صورت احوال من افتد
• شماره ٤٠٢: زجوش مغز هر دم از سرم دستار مي افتد
• شماره ٤٠٣: مگو عاقل کجا در محنت ايام مي افتد
• شماره ٤٠٤: به زخم کهنه شور از زخمهاي تازه مي افتد
• شماره ٤٠٥: به فکر عاقبت عاشق نه از غفلت نمي افتد
• شماره ٤٠٦: سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمي گنجد
• شماره ٤٠٧: کسي تا کي به دامان شب و آه سحر پيچد؟
• شماره ٤٠٨: دل آزاده از طول امل بسيار مي پيچد
• شماره ٤٠٩: خط از بيباکي آن حسن عالمگير مي پيچد
• شماره ٤١٠: ز بار درد من کوه گران بر خويش مي پيچد
• شماره ٤١١: شکر لعل لبش در تلخي دشنام مي پيچد
• شماره ٤١٢: مرا آه از خموشي در دل ديوانه مي پيچد
• شماره ٤١٣: خوشا چشمي که با آن طاق ابرو آشنا گردد
• شماره ٤١٤: دو بالا مي شود طول امل چون قد دو تا گردد
• شماره ٤١٥: به هر آب تنک کي همت من آشنا گردد؟
• شماره ٤١٦: بهار از روي گلرنگ تو با برگ و نوا گردد
• شماره ٤١٧: زدندان ريختن عقد سخن زير و زبرگردد
• شماره ٤١٨: مباد از باده آن لبهاي خون آشام تر گردد
• شماره ٤١٩: فروغ روي آتشناک از خط بيشتر گردد
• شماره ٤٢٠: در ايام تهيدستي فغان صاحب اثر گردد
• شماره ٤٢١: مبادا دولت دنيا نصيب بد گهر گردد
• شماره ٤٢٢: نمي بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد
• شماره ٤٢٣: نسيم صبحگاه از غنچه ام دلگير برگردد
• شماره ٤٢٤: زفيض عشق دلهاي مخالف مهربان گردد
• شماره ٤٢٥: اگر از پرده زلف سيه رويش عيان گردد
• شماره ٤٢٦: سبکروحي که چون پروانه بر گرد سخن گردد
• شماره ٤٢٧: بغير از خامه کز بيطاقتي گرد سخن گردد
• شماره ٤٢٨: کسي تا چند مغلوب شراب لاله گون گردد؟
• شماره ٤٢٩: چنين از خون اگر دامان آن گل لاله گون گردد
• شماره ٤٣٠: به افسون پير و طول امل هشيار کي گردد؟
• شماره ٤٣١: سيه مست غرور از گفتگو هشيار کي گردد؟
• شماره ٤٣٢: دل سنگ از شکست دانه من آب مي گردد
• شماره ٤٣٣: زدامان ترم ريگ روان سيراب مي گردد
• شماره ٤٣٤: ز آهم بيستون سرچشمه سيماب مي گردد
• شماره ٤٣٥: مبين گستاخ در رويش چو مشک اندود مي گردد
• شماره ٤٣٦: به خدمت بنده از آزادمردان زود مي گردد
• شماره ٤٣٧: ازان از سير صحرا خاطرم خشنود مي گردد
• شماره ٤٣٨: زخشکي در دهانم آب گردآلود مي گردد
• شماره ٤٣٩: نسيم نوبهاران بر دماغم بار مي گردد
• شماره ٤٤٠: سخن سنجي سرآمد در فن گفتار مي گردد
• شماره ٤٤١: ز خط آيينه روي که جوهردار مي گردد؟
• شماره ٤٤٢: سر هر کس که گرم از باده منصور مي گردد
• شماره ٤٤٣: ز خط هشيار کي آن نرگس مخمور مي گردد؟
• شماره ٤٤٤: عمل چون خالص افتد دل از ان پرنور مي گردد
• شماره ٤٤٥: به اندک فرصتي روشندل از جان سير مي گردد
• شماره ٤٤٦: به نوميدي گره از کار سالک باز مي گردد
• شماره ٤٤٧: زگل تنها کجا بزم گلستان ساز مي گردد؟
• شماره ٤٤٨: دل من بيقرار از شعله آواز مي گردد
• شماره ٤٤٩: زآب ديده من بيد مجنون سبز مي گردد
• شماره ٤٥٠: گراني مي کند بر تن چو سربي جوش مي گردد
• شماره ٤٥١: خوش آن رهرو که دايم چون فلک بر خويش مي گردد
• شماره ٤٥٢: شود چون بيش نعمت، مايه تشويش مي گردد
• شماره ٤٥٣: زخاموشي دل آگاه روشن بيش مي گردد
• شماره ٤٥٤: به قتل هر که مايل آن دل بيباک مي گردد
• شماره ٤٥٥: کجا ديوانه را دل از ملامت تنگ مي گردد؟
• شماره ٤٥٦: مرا از حرفهاي قالبي دل تنگ مي گردد
• شماره ٤٥٧: زدست تنگ بر بي برگ دنيا تنگ مي گردد
• شماره ٤٥٨: از ان در خلوت معشوق بر من حال مي گردد
• شماره ٤٥٩: دل از گفتار ناسنجيده بي آرام مي گردد
• شماره ٤٦٠: دل صد پاره زان گرد مي گلفام مي گردد
• شماره ٤٦١: نشان يوسف گم گشته پيدا از تو مي گردد
• شماره ٤٦٢: نگردد اشک در چشمي که حيران تو مي گردد
• شماره ٤٦٣: زانفاس گرامي آنچه صرف آه مي گردد
• شماره ٤٦٤: به احسان خانه از سيل حوادث رسته مي گردد
• شماره ٤٦٥: زباليدن ترا هر دم لباسي تازه مي گردد
• شماره ٤٦٦: مگر قسمت مرا زان تيغ زخمي تازه مي گردد؟
• شماره ٤٦٧: زشکر خنده پنهان او دل تازه مي گردد
• شماره ٤٦٨: نگاه آشنا در چشم او بيگانه مي گردد
• شماره ٤٦٩: دل آسوده در زير فلک پيدا نمي گردد
• شماره ٤٧٠: سفيدي پرده دار چشم خونپالا نمي گردد
• شماره ٤٧١: دل چرخ بداختر نرم از يارب نمي گردد
• شماره ٤٧٢: دل عاشق به جور از يار ديرين برنمي گردد
• شماره ٤٧٣: خط از خون مانع آن غمزه کافر نمي گردد
• شماره ٤٧٤: برون آمد زلب چون حرف، ديگر برنمي گردد
• شماره ٤٧٥: دل ديوانه من از سپاهي بر نمي گردد
• شماره ٤٧٦: معاني اهل صورت را به گرد دل نمي گردد
• شماره ٤٧٧: نه از رحم است اگر نخجير من بسمل نمي گردد
• شماره ٤٧٨: به الزام پياپي مدعي ملزم نمي گردد
• شماره ٤٧٩: شود خرج زمين هر سر که سودايي نمي گردد
• شماره ٤٨٠: به زنجير تعلق خلق را دست قضا بندد
• شماره ٤٨١: بجز چشمش که چشم از ديدن من از حيا بندد
• شماره ٤٨٢: چو احرام تماشاي چمن آن سيمبر بندد
• شماره ٤٨٣: چمن پيرا نه گل را دسته در گلزار مي بندد
• شماره ٤٨٤: دل سرگشته ما چرخ را بر کار مي بندد
• شماره ٤٨٥: کدام آيينه رو احرام اين ميخانه مي بندد؟
• شماره ٤٨٦: زحسن شوخ طرفي ديده هاي تر نمي بندد
• شماره ٤٨٧: نه تنها از نشاط مي لب جانانه مي خندد
• شماره ٤٨٨: عجب دارم که يار اين نابسامان را به ياد آرد
• شماره ٤٨٩: خط مشکين او سوداي عنبر را به جوش آرد
• شماره ٤٩٠: تو چون نوخط شوي طاوس جنت پر برون آرد
• شماره ٤٩١: زگردون عاقبت جان مصفا سر برون آرد
• شماره ٤٩٢: گه از خم، گه زساغر، گه زمينا سر برون آرد
• شماره ٤٩٣: چه خوش باشد خط از رخسار جانان سر برون آرد
• شماره ٤٩٤: خردکي رخت بتواند زموج مي برون آرد؟
• شماره ٤٩٥: سر منصور بار آن تيغ بي زنهار مي آرد
• شماره ٤٩٦: تماشاي بتان از چشم خون بسيار مي آرد
• شماره ٤٩٧: زخاطر ريشه غم دور ساغر بر نمي آرد
• شماره ٤٩٨: زدام عشق عاشق را سفر بيرون نمي آرد
• شماره ٤٩٩: قبول خاطر از نظاره منظور مي بارد
• شماره ٥٠٠: سخن از لب فزون زان چشم چون بادام مي بارد
• شماره ٥٠١: زمژگان که ناخن در فضاي سينه مي بارد؟
• شماره ٥٠٢: کسي تاب خدنگ غمزه آن دلربا دارد
• شماره ٥٠٣: مغيلان پاي نازک طينتان را در حنا دارد
• شماره ٥٠٤: کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟
• شماره ٥٠٥: توانگر در دل از سامان خود آزارها دارد
• شماره ٥٠٦: از ان سرو از درختان سرفرازي بيشتر دارد
• شماره ٥٠٧: مجو آسايش از دل تا مرادي در نظر دارد
• شماره ٥٠٨: خوشا چشمي که بر روي عرقناکي نظر دارد
• شماره ٥٠٩: اگرچه نطق در هر نکته صد تنگ شکر دارد
• شماره ٥١٠: اگرچه دست بر تاراج دل هر خوش کمر دارد
• شماره ٥١١: مرا زنگ ملال از دل شراب ناب بردارد
• شماره ٥١٢: دل عاشق کي از زلف معنبر دست بردارد؟
• شماره ٥١٣: سر عاشق زتن کي هر مي کم زور بردارد؟
• شماره ٥١٤: مرا از خاک کي آن قامت چالاک بردارد؟
• شماره ٥١٥: نظر چون موشکاف از زلف عنبر فام بردارد؟
• شماره ٥١٦: دل پرخون کجا از جسم پا در گل خبر دارد؟
• شماره ٥١٧: نظربازي که چشم پرخماري در نظر دارد
• شماره ٥١٨: اگرچه هر گلي زين گلستان جاي دگر دارد
• شماره ٥١٩: ز گلهاي چمن هر کس وفاداري طمع دارد
• شماره ٥٢٠: مرا خرسندي از سامان دنيا محتشم دارد
• شماره ٥٢١: لب خوش بوسه اي در تنگناي حيرتم دارد
• شماره ٥٢٢: به ذوقي تکيه بر شمشير جسم لاغرم دارد
• شماره ٥٢٣: مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان دارد
• شماره ٥٢٤: چه غم ديوانه ما از گزند آسمان دارد؟
• شماره ٥٢٥: من و حسني که نيل چشم زخم از آسمان دارد
• شماره ٥٢٦: مرا نازک نهالي قصد جان ناتوان دارد
• شماره ٥٢٧: مرا فکر غريب آواره دايم از وطن دارد
• شماره ٥٢٨: مه ناشسته رو کي رتبه دلدار من دارد؟
• شماره ٥٢٩: اگرچه لاله من ريشه در خاک چمن دارد
• شماره ٥٣٠: لباس عاريت پيش از طلب انداختن دارد
• شماره ٥٣١: خضر چشم حيات از آب حيوان سخن دارد
• شماره ٥٣٢: نفس يک پا درون خانه، يک پا در برون دارد
• شماره ٥٣٣: کجا پرواي ما سرگشتگان آن مه جبين دارد؟
• شماره ٥٣٤: دل رنگين لباسان تيرگي را در کمين دارد
• شماره ٥٣٥: سر شوريده من هر نفس صد آرزو دارد
• شماره ٥٣٦: سمندر داغها از آتش رخسار او دارد
• شماره ٥٣٧: زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه دارد
• شماره ٥٣٨: چسان مژگان خونين گريه ما را نگه دارد؟
• شماره ٥٣٩: دل بي دست و پا چون آه سوزان را نگه دارد؟
• شماره ٥٤٠: گريبان دلم را نعره مستانه اي دارد
• شماره ٥٤١: دلي کز زلف او شيرازه جمعيتي دارد
• شماره ٥٤٢: دگر هر ذره خاکم هواي کشوري دارد
• شماره ٥٤٣: دل بي طالع ما دلرباي غافلي دارد
• شماره ٥٤٤: مرا پاس ادب زان آستان مهجور مي دارد
• شماره ٥٤٥: چه پروا داغ من از ديده هاي شور مي دارد؟
• شماره ٥٤٦: چه باک از عاشق بي باک آن طناز مي دارد؟
• شماره ٥٤٧: لب ناني که از دامان سايل باز مي دارد
• شماره ٥٤٨: به قامت سرو را از قد کشيدن باز مي دارد
• شماره ٥٤٩: کجا از تيغ سرگرم محبت باک مي دارد؟
• شماره ٥٥٠: خيال تيغ سيرابش مرا جان تازه مي دارد
• شماره ٥٥١: دل بي غم نصيب از نقطه سودا نمي دارد
• شماره ٥٥٢: هنرور را هنر گرد غم از دل برنمي دارد
• شماره ٥٥٣: زآه عاشقان انديشه اي اختر نمي دارد
• شماره ٥٥٤: تمناي فروغ آن ماه سيما برنمي دارد
• شماره ٥٥٥: دل بيمار من ناز مداوا برنمي دارد
• شماره ٥٥٦: عرق رخسار آن خورشيد طلعت بر نمي دارد
• شماره ٥٥٧: نظر عاشق به خط زان روي انور برنمي دارد
• شماره ٥٥٨: شکوه عشق را گردون گردان برنمي دارد
• شماره ٥٥٩: دو روزي بيش جان سنگيني تن بر نمي دارد
• شماره ٥٦٠: دل حق جو نظر بر عالم باطل نمي دارد
• شماره ٥٦١: بجز تشويش خاطر عالم فاني نمي دارد
• شماره ٥٦٢: فروغ دل مرا از نور مهر و مه غني دارد
• شماره ٥٦٣: دل رم کرده ناخوش آستين افشاندني دارد
• شماره ٥٦٤: به ذوق آشتي از دوستان رنجيدني دارد
• شماره ٥٦٥: بدن را در زمين هرگز روان پاک نگذارد
• شماره ٥٦٦: به هر محفل بهشتي روي من منزل کجا گيرد؟
• شماره ٥٦٧: مکن بر نفس رحمت با تو چون راه جفا گيرد
• شماره ٥٦٨: سبکسير توکل کي پي هر رهنما گيرد؟
• شماره ٥٦٩: زديدار تو از يوسف زليخا مهر برگيرد
• شماره ٥٧٠: به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگيرد
• شماره ٥٧١: زبيتابان کجا آن مست بي پروا خبر گيرد؟
• شماره ٥٧٢: زبي مغزي هواجويي که دنبال هوس گيرد
• شماره ٥٧٣: دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گيرد؟
• شماره ٥٧٤: زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گيرد؟
• شماره ٥٧٥: حديث تلخ را جاهل شراب ناب مي گيرد
• شماره ٥٧٦: به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد مي گيرد
• شماره ٥٧٧: سخن رنگ اثر از سينه افگار مي گيرد
• شماره ٥٧٨: چو شاهين بر سر دست آن شکار انداز مي گيرد
• شماره ٥٧٩: دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز مي گيرد
• شماره ٥٨٠: شعور از زاهد خشک آن لب مي نوش مي گيرد
• شماره ٥٨١: زخون خويش تيغ دشمن من رنگ مي گيرد
• شماره ٥٨٢: نه از خط زنگ آن رخساره گلرنگ مي گيرد
• شماره ٥٨٣: به ابرام آن که از دنياپرستان کام مي گيرد
• شماره ٥٨٤: غباري از بيابان جنون بالا نمي گيرد
• شماره ٥٨٥: علايق دامن آزاده ما را نمي گيرد
• شماره ٥٨٦: تن آساني عنان زندگاني را نمي گيرد
• شماره ٥٨٧: زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمي گيرد
• شماره ٥٨٨: فسون صبر در دلهاي پرخون در نمي گيرد
• شماره ٥٨٩: کسي از زلف پريشان خونبهاي دل نمي گيرد
• شماره ٥٩٠: دل آزاده را هرگز غم عالم نمي گيرد
• شماره ٥٩١: زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمي گيرد
• شماره ٥٩٢: چه دارد عالم فاني که استغنا توانم زد؟
• شماره ٥٩٣: اگرچه خاکسارم بر جهان پا مي توانم زد
• شماره ٥٩٤: به خلوت هر که رخت از حلقه جمعيت اندازد
• شماره ٥٩٥: جنوني کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟
• شماره ٥٩٦: شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد
• شماره ٥٩٧: زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد
• شماره ٥٩٨: شکوه عقل را بسياري گفتار کم سازد
• شماره ٥٩٩: زخود هر کس که بيرون رفت کي با همرهان سازد؟
• شماره ٦٠٠: به رغبت با خم زلفش دل بيتاب مي سازد
• شماره ٦٠١: مرا پيمانه کي سير از شراب ناب مي سازد؟
• شماره ٦٠٢: محبت حسن را سرگرم در بيداد مي سازد
• شماره ٦٠٣: محبت سنگ خارا را ز اهل درد مي سازد
• شماره ٦٠٤: شود آسوده هر کس در جواني کار مي سازد
• شماره ٦٠٥: جمالت ديده ها را مطلع انوار مي سازد
• شماره ٦٠٦: چراغ حسن را دامان خط مستور مي سازد
• شماره ٦٠٧: نمک داغ مرا چون مرهم کافور مي سازد
• شماره ٦٠٨: براي رزق من گردون عبث تدبير مي سازد
• شماره ٦٠٩: دل خام مرا رخسار آتشناک مي سازد
• شماره ٦١٠: غم من عالم بيدرد را غمخواره مي سازد
• شماره ٦١١: زشکر خنده لعل او روان را تازه مي سازد
• شماره ٦١٢: لبش از خنده دندان نما جان تازه مي سازد
• شماره ٦١٣: فرنگي طلعتي کز دين مرا بيگانه مي سازد
• شماره ٦١٤: به داغي عشق کار مردم ديوانه مي سازد
• شماره ٦١٥: خمار باده مهر دوستان را کينه مي سازد
• شماره ٦١٦: سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمي سازد
• شماره ٦١٧: زشوق عالم بالا روان با تن نمي سازد
• شماره ٦١٨: دماغ خشک ما را باده رنگين نمي سازد
• شماره ٦١٩: مکن کاري که از جورت دل اندوهگين لرزد
• شماره ٦٢٠: قدح لبريز چون شد از شراب ناب مي لرزد
• شماره ٦٢١: به مقدار بصيرت خاطر آگاه مي لرزد
• شماره ٦٢٢: مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه مي لرزد
• شماره ٦٢٣: دل ما بر سيه روزان فقر از خود فزون سوزد
• شماره ٦٢٤: سرشک گرم در چشم تر من خواب مي سوزد
• شماره ٦٢٥: اگرچه شمع کافوري خرد در خانه مي سوزد
• شماره ٦٢٦: خمار مي مرا در گوشه ميخانه مي سوزد
• شماره ٦٢٧: کدامين روز بر حالم دل خارا نمي سوزد؟
• شماره ٦٢٨: مرا صد آه يکبار از دل صد چاک مي خيزد
• شماره ٦٢٩: غبار تيره بختي از دهان شکوه مي خيزد
• شماره ٦٣٠: ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خيزد؟
• شماره ٦٣١: ز اشک ديده بيدرد زنگ از دل کجا خيزد؟
• شماره ٦٣٢: به مستي آه خون آلود از دل بيشتر خيزد
• شماره ٦٣٣: زرفتارت امان از عالم ايجاد برخيزد
• شماره ٦٣٤: زدين ناقصم از سبحه استغفار برخيزد
• شماره ٦٣٥: مسيحا از سر بالين من رنجور برخيزد
• شماره ٦٣٦: خوشا افتاده اي کز خاک ره چالاک برخيزد
• شماره ٦٣٧: مرا آن روز از آيينه دل زنگ برخيزد
• شماره ٦٣٨: به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخيزد
• شماره ٦٣٩: نشد از دل غبار از شيشه و پيمانه برخيزد
• شماره ٦٤٠: کجا تدبير پيران کهنسال از جوان خيزد؟
• شماره ٦٤١: کجا بي باده زنگ از خاطر اندوهگين خيزد؟
• شماره ٦٤٢: زرخسار تو رنگ از گلشن ايجاد مي خيزد
• شماره ٦٤٣: مرا از دل زقرب خط دلبر دود مي خيزد
• شماره ٦٤٤: زسوز دل مرا از چشم گريان دود مي خيزد
• شماره ٦٤٥: مرا اسباب عشرت از دل ديوانه مي خيزد
• شماره ٦٤٦: دل هر کس به تعظيم سخن از جا نمي خيزد
• شماره ٦٤٧: زدل زنگ ملال از باده احمر نمي خيزد
• شماره ٦٤٨: غبار غم به مي از جان غم پرور نمي خيزد
• شماره ٦٤٩: که مي نالد که آه از جان شيدا برنمي خيزد؟
• شماره ٦٥٠: سياهي از دل چون گلخن ما برنمي خيزد
• شماره ٦٥١: غبار من زسيل نوبهاران برنمي خيزد
• شماره ٦٥٢: به کشت خشمگينان آتش از ابر بلا ريزد
• شماره ٦٥٣: ترا از ساده لوحي هر که گل در پيرهن ريزد
• شماره ٦٥٤: گل اندامي که در پيراهن من خار مي ريزد
• شماره ٦٥٥: به مستي بي طلب بوس از دهان يار مي ريزد
• شماره ٦٥٦: مسلسل حرف از ان مژگان خوش تقرير مي ريزد
• شماره ٦٥٧: کجا خون مرا آن ساقي طناز مي ريزد؟
• شماره ٦٥٨: غمي هر دم به دل از سينه صد چاک مي ريزد
• شماره ٦٥٩: زياد آن ستمگر از رخ من رنگ مي ريزد
• شماره ٦٦٠: اگر در دام او اشکي دل ديوانه مي ريزد
• شماره ٦٦١: به دلهاي فگار آن لعل روشن گوهر آويزد
• شماره ٦٦٢: هلال عيد از گردون زنگاري هويدا شد
• شماره ٦٦٣: زپيري حرص دنيا نفس طامع را دو بالا شد
• شماره ٦٦٤: فروغ حسن يار از چهره گلزار پيدا شد
• شماره ٦٦٥: زروي لاله رنگت آب رونق از چمنها شد
• شماره ٦٦٦: اگر ناقص به روشن گوهري واصل تواند شد
• شماره ٦٦٧: حجاب آسمان کي مانع ما مي تواند شد؟
• شماره ٦٦٨: که ساکن در دل ويرانه ما مي تواند شد؟
• شماره ٦٦٩: ز اکسير قناعت خاک شکر مي تواند شد
• شماره ٦٧٠: که با قد دو تا از مرگ غافل مي تواند شد؟
• شماره ٦٧١: چنين گر آتشين از باده آن رخسار خواهد شد
• شماره ٦٧٢: به اين عنوان اگر روي تو آتشناک خواهد شد
• شماره ٦٧٣: گل از نشو و نماگر اين چنين برجسته خواهد شد
• شماره ٦٧٤: نصيب از نعمت بسيار ديگرگون نخواهد شد
• شماره ٦٧٥: زنور عارضش هر ذره اي خورشيد منظر شد
• شماره ٦٧٦: به دل باشد گران چشمي که بي اشک دمادم شد
• شماره ٦٧٧: نگار نوخطي رام نگاه صيد بندم شد
• شماره ٦٧٨: رگ جانها به هم پيوسته شد زلف پريشان شد
• شماره ٦٧٩: ز خط رويش چراغ ديده شب زنده داران شد
• شماره ٦٨٠: دل تاريک من روشن زفيض صبحگاهي شد
• شماره ٦٨١: زدل طرفي نبستي در جهان گل چه خواهي شد؟
• شماره ٦٨٢: بهار نوجواني رفت، کي ديوانه خواهي شد؟
• شماره ٦٨٣: اگر از خال لب مهر دهان من نخواهي شد
• شماره ٦٨٤: گريبان چاکي عشاق از ذوق فنا باشد
• شماره ٦٨٥: بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشد
• شماره ٦٨٦: غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشد
• شماره ٦٨٧: به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشد
• شماره ٦٨٨: دل آزاد طبعان فارغ از قيد هوس باشد
• شماره ٦٨٩: لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشد
• شماره ٦٩٠: مرا پيغام لطفي از زبان خامه بس باشد
• شماره ٦٩١: اگر جان دربهاي مي دهي بر مي ستم باشد
• شماره ٦٩٢: دمي کز روي آگاهي بود تيغ دودم باشد
• شماره ٦٩٣: خوشا دردي که از چشم بدانديشان نهان باشد
• شماره ٦٩٤: مرا دوري به جاي خويش با آن سيمتن باشد
• شماره ٦٩٥: چه اميد برومندي مرا زان سيمتن باشد؟
• شماره ٦٩٦: اگر فتح جگرداران به تيغ افراختن باشد
• شماره ٦٩٧: دمي چون صبح مي خواهم درين عالم زمن باشد
• شماره ٦٩٨: کيم من تا سليمان ميهمان خوان من باشد؟
• شماره ٦٩٩: در آغاز محبت خاطر عاشق غمين باشد
• شماره ٧٠٠: ز ابروي تو دل گردد زره، گر آهنين باشد
• شماره ٧٠١: به خاک و خون کشيدي ز انتظارم، اين چنين باشد!
• شماره ٧٠٢: خوشا رندي که در ميخانه اش آن آبرو باشد
• شماره ٧٠٣: من ناکس کيم تا در سرشتم آرزو باشد؟
• شماره ٧٠٤: نهان در ابر دايم آفتاب زندگي باشد
• شماره ٧٠٥: ز فرمان قضا گردنکشي ديوانگي باشد
• شماره ٧٠٦: به مستي از ته دل آدمي خشنود مي باشد
• شماره ٧٠٧: دو شب از ماه نو سالي به عيد اميد مي باشد
• شماره ٧٠٨: نگاه نرگس نيلوفري خونخوار مي باشد
• شماره ٧٠٩: پرستاري دل افگار را دشوار مي باشد
• شماره ٧١٠: طلبکار خدا را درد دل بسيار مي باشد
• شماره ٧١١: تو پنداري دل خوش در جهان بسيار مي باشد
• شماره ٧١٢: حضور قلب کي در سينه پرشور مي باشد؟
• شماره ٧١٣: گل بي خار را شبنم زچشم شور مي باشد
• شماره ٧١٤: بهار زندگاني با خزان همدوش مي باشد
• شماره ٧١٥: دل بي آرزو آسوده از تشويش مي باشد
• شماره ٧١٦: صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک مي باشد
• شماره ٧١٧: گرفتاري به قدر رشته آمال مي باشد
• شماره ٧١٨: زسالک شکوه پردازي نه شرط راه مي باشد
• شماره ٧١٩: زدوري بيش وصل دلبران جانکاه مي باشد
• شماره ٧٢٠: خرابيهاي ظاهر حافظ ديوانه مي باشد
• شماره ٧٢١: دل يکرنگ در غمخانه دنيا نمي باشد
• شماره ٧٢٢: بهشتي بي دماغان را به از خلوت نمي باشد
• شماره ٧٢٣: دل پر آرزو خالي زشور و شر نمي باشد
• شماره ٧٢٤: شراب بيخودي در شيشه و ساغر نمي باشد
• شماره ٧٢٥: اثر آه و فغان را در دل خرم نمي باشد
• شماره ٧٢٦: گلستان ارم جز عارض جانان نمي باشد
• شماره ٧٢٧: نظرگاهي مرا غير از دل روشن نمي باشد
• شماره ٧٢٨: حصاري آدمي را به زهمواري نمي باشد
• شماره ٧٢٩: سخن را از خموشي پرده بر رو گر دهن پوشد
• شماره ٧٣٠: دل ظالم از آب چشم مظلومان نينديشد
• شماره ٧٣١: زجوش مغز مستان را به سردستار مي رقصد
• شماره ٧٣٢: سبک مغزي کز اسباب جهان بر خويش مي بالد
• شماره ٧٣٣: خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ مي بالد
• شماره ٧٣٤: نسيم مصر با صد کاروان يوسف لقا آمد
• شماره ٧٣٥: به ناز افراختي قامت فلکها در سجود آمد
• شماره ٧٣٦: نماند بر زمين هر کس به طينت خاکسار آمد
• شماره ٧٣٧: بده ساقي مي گلگون که ايام بهار آمد
• شماره ٧٣٨: در و ديوار در وجد از نسيم نوبهار آمد
• شماره ٧٣٩: زمين و آسمان از ناله من در خروش آمد
• شماره ٧٤٠: شدم آسوده تا از ديده اشک لاله رنگ آمد
• شماره ٧٤١: زدلسوزان مرا بر سر همين داغ جنون آمد
• شماره ٧٤٢: خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد
• شماره ٧٤٣: به عنواني از ان لب خط جان پرور برون آمد
• شماره ٧٤٤: به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد
• شماره ٧٤٥: به طوف خاک من گر آن سراپا ناز مي آمد
• شماره ٧٤٦: چنين ساقي اگر دور شراب ناب گرداند
• شماره ٧٤٧: نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند
• شماره ٧٤٨: نه از رحم است اگر رخسار جانان رنگ گرداند
• شماره ٧٤٩: نه هر پيمانه اي از حال خود ما را بگرداند
• شماره ٧٥٠: زخود بيگانگي را آشنايي عشق مي داند
• شماره ٧٥١: زمين را وحشي رم کرده يک کف خاک مي داند
• شماره ٧٥٢: کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه مي داند؟
• شماره ٧٥٣: زبي پروايي آن بيدرد قدر ما نمي داند
• شماره ٧٥٤: چه شد قدر مرا گر چرخ دون پرور نمي داند؟
• شماره ٧٥٥: بهار عارض او را به سامان کس نمي داند
• شماره ٧٥٦: چه شد گر خصم بداختر بهاي من نمي داند؟
• شماره ٧٥٧: دل ديوانه من دوست از دشمن نمي داند
• شماره ٧٥٨: زنقش آرزو دل پاک گرديدن نمي داند
• شماره ٧٥٩: زگرمي خون من جوهر به تيغ او بسوزاند
• شماره ٧٦٠: اگر ته جرعه خود يار بر خاک من افشاند
• شماره ٧٦١: که در عيش و طرب پيوسته در دار فنا ماند؟
• شماره ٧٦٢: در آن دل از هلاک عشقبازان غم کجا ماند؟
• شماره ٧٦٣: ز اسباب جهان حسرت به دنيادار مي ماند
• شماره ٧٦٤: زخون خوردن اثرهاي نمايان باز مي ماند
• شماره ٧٦٥: نصيب خويش هر کس يافت در دنيا نمي ماند
• شماره ٧٦٦: دل از غش صاف چون گرديد در دنيا نمي ماند
• شماره ٧٦٧: زدوزخ گرمي هنگامه صحبت نمي ماند
• شماره ٧٦٨: زدل در سينه غير از آه غم پرور نمي ماند
• شماره ٧٦٩: سخن پوشيده در لعل لب جانان نمي ماند
• شماره ٧٧٠: به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمي ماند
• شماره ٧٧١: دهان تنگ آن شيرين پسر پنهان نمي ماند
• شماره ٧٧٢: سر شوريده را فکر سرانجامي نمي ماند
• شماره ٧٧٣: زآتش گل به اعجاز رخ نيکو بروياند
• شماره ٧٧٤: حباب و موج را هر کس که از دريا جدا بيند
• شماره ٧٧٥: رخ بهبود کار خويش آن غافل چسان بيند؟
• شماره ٧٧٦: همين سرگشتگي چشم حريص از مال مي بيند
• شماره ٧٧٧: کسي کز عقل وحشي شد چون مجنون بد نمي بيند
• شماره ٧٧٨: زحيرت عاشق از نظاره اغيار گل چيند
• شماره ٧٧٩: زسنگ کودکان از پا دل ديوانه ننشيند
• شماره ٧٨٠: زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خود
• شماره ٧٨١: تو از نام بلند اي نوجوان بردار کام خود
• شماره ٧٨٢: کسي تا کي خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟
• شماره ٧٨٣: به بي برگي قناعت مي کنم تا نوبهار آيد
• شماره ٧٨٤: به همت کشتي تن را شکستم تا چه پيش آيد
• شماره ٧٨٥: نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آيد
• شماره ٧٨٦: کجا از هر مقلد کار ارباب بيان آيد؟
• شماره ٧٨٧: به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آيد؟
• شماره ٧٨٨: کجا آسان زقيد جسم پاي دل برون آيد؟
• شماره ٧٨٩: به اميد چه از تن غافلان را جان برون آيد؟
• شماره ٧٩٠: زقيد جسم جانهاي عزيز آسان برون آيد
• شماره ٧٩١: اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آيد
• شماره ٧٩٢: گر از نظاره خورشيد در چشم آب مي آيد
• شماره ٧٩٣: مرا از غفلت خود بر سر اين بيداد مي آيد
• شماره ٧٩٤: به گوشم ناله اغيار دردآلود مي آيد
• شماره ٧٩٥: غم عالم به دل از ديده خونبار مي آيد
• شماره ٧٩٦: دل از مژگان خواب آلود در زنهار مي آيد
• شماره ٧٩٧: درين صحرا که يارب از پي نخجير مي آيد؟
• شماره ٧٩٨: به قتل من چنان بيتاب آن شمشير مي آيد
• شماره ٧٩٩: به آيين تمام از خم شراب صاف مي آيد
• شماره ٨٠٠: شود پاک از گنه هر کس به کوي عشق مي آيد