کتابخانه فارسی
ديوان رهي معيري
غزلهاي ناتمام
خانه سوزي
همچو گل سينه ام از آتش دل سوخته است
خانه سوزي صفت آتش افروخته است
منم آن غنچه که خون ميخورم و خاموشم
که لبم دوخته است آن که دلم سوخته است