کتابخانه فارسی
ديوان سعدي
غزليات
شماره ١٨٢: زنده شود هر که پيش دوست بميرد
زنده شود هر که پيش دوست بميرد
مرده دلست آن که هيچ دوست نگيرد
هر که ز ذوقش درون سينه صفاييست
شمع دلش را ز شاهدي نگزيرد
طالب عشقي دلي چو موم به دست آر
سنگ سيه صورت نگين نپذيرد
صورت سنگين دلي کشنده سعديست
هر که بدين صورتش کشند نميرد