مثنوي معنوي - دفتر پنجم از کتاب مولانا قدس الله سره - حکايت آن گاو کي تنها در جزيره ايست بزرگ حق تعالي آن جزيره بزرگ را پر کند از نبات و رياحين کي علف گاو باشد تا به شب آن گاو همه را بخورد و فربه شود چون کوه پاره اي چون شب شود خوابش نبرد از غصه و خوف کي همه صحرا را چريدم فردا چه خورم تا ازين غصه لاغر شود هم چون خلال روز برخيزد همه صحرا را سبزتر و انبوه تر بيند از دي باز بخورد و فربه شود باز شبش همان غم بگيرد سالهاست کي او هم چنين مي بيند و اعتماد نمي کند

يک جزيره سبز هست اندر جهان

اندرو گاويست تنها خوش دهان

جمله صحرا را چرد او تا به شب

تا شود زفت و عظيم و منتجب

شب ز انديشه که فردا چه خورم

گردد او چون تار مو لاغر ز غم

چون برآيد صبح گردد سبز دشت

تا ميان رسته قصيل سبز و کشت

اندر افتد گاو با جوع البقر

تا به شب آن را چرد او سر به سر

باز زفت و فربه و لمتر شود

آن تنش از پيه و قوت پر شود

باز شب اندر تب افتد از فزع

تا شود لاغر ز خوف منتجع

که چه خواهم خورد فردا وقت خور

سالها اينست کار آن بقر

هيچ ننديشد که چندين سال من

مي خورم زين سبزه زار و زين چمن

هيچ روزي کم نيامد روزيم

چيست اين ترس و غم و دلسوزيم

باز چون شب مي شود آن گاو زفت

مي شود لاغر که آوه رزق رفت

نفس آن گاوست و آن دشت اين جهان

کو همي لاغر شود از خوف نان

که چه خواهم خورد مستقبل عجب

لوت فردا از کجا سازم طلب

سالها خوردي و کم نامد ز خور

ترک مستقبل کن و ماضي نگر

لوت و پوت خورده را هم ياد آر

منگر اندر غابر و کم باش زار