کتابخانه فارسی

غزليات - قسمت نهم

• شماره ١: گمراه شد ز غفلت من رهنماي من
• شماره ٢: آرد به وجد سوختگان را نواي من
• شماره ٣: شد خشک از گشودن لب آبروي من
• شماره ٤: نازکترست از رگ جان گفتگوي من
• شماره ٥: زين گريه ها که هست گره در گلوي من
• شماره ٦: هر شبنمي است ديده بينا درين چمن
• شماره ٧: گريان ز کوي او دل ما مي رود برون
• شماره ٨: از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برون
• شماره ٩: هر تيره دل کجا شنود بوي پيرهن؟
• شماره ١٠: افشان خال بر رخ آن دلربا ببين
• شماره ١١: در انتهاي کار خود از ابتدا ببين
• شماره ١٢: آن چشم مست و غمزه هشيار را ببين
• شماره ١٣: ما از صفاي سينه بي کينه بر زمين
• شماره ١٤: بي درد مشکل است سخن گفتن اين چنين
• شماره ١٥: با درد بود صاف دل ساغر مستان
• شماره ١٦: صاف است به گردون دل بي کينه مستان
• شماره ١٧: تا از خودي خود نبريدند عزيزان
• شماره ١٨: حيرت زدگان را نشود خواب پريشان
• شماره ١٩: سيلاب حواس است نظرهاي پريشان
• شماره ٢٠: از ريگ توان روغن بادام گرفتن
• شماره ٢١: گر محو ز خاطر شود انديشه مردن
• شماره ٢٢: بي آب نگردد گهر حسن ز ديدن
• شماره ٢٣: خونابه درد از دل غم پيشه طلب کن
• شماره ٢٤: انديشه زاد از سر بي مغز بدر کن
• شماره ٢٥: در عشق اگر صادقي از قرب حذر کن
• شماره ٢٦: دزديده در آن ابروي پيوسته نظر کن
• شماره ٢٧: از زلف پر از پيچ و خم يار حذر کن
• شماره ٢٨: جانا که ترا گفت که ترک مي و ني کن؟
• شماره ٢٩: اي دل به خرابات حقيقت گذري کن
• شماره ٣٠: لب تشنگي حرص ندارد جگر من
• شماره ٣١: هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من
• شماره ٣٢: از داغ بود چهره افروخته من
• شماره ٣٣: يک چند خواب راحت بر خود حرام گردان
• شماره ٣٤: اشکي که از ندامت ريزند باده خواران
• شماره ٣٥: دارد متاع يوسف در هر گذر صفاهان
• شماره ٣٦: چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن
• شماره ٣٧: اي قامت بلندت معراج آفريدن
• شماره ٣٨: اي خطت رهنماي سوختگان
• شماره ٣٩: گوشه آن نقاب را بشکن
• شماره ٤٠: مکن منع تماشايي ز ديدن
• شماره ٤١: رهن مي ناب شد، جبه و دستار من
• شماره ٤٢: پاک کن از لوح جهان زنگ من
• شماره ٤٣: شد گلستان خارخار من به من
• شماره ٤٤: روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنين
• شماره ٤٥: لاله رنگ از خون دل شد نرگس سيراب او
• شماره ٤٦: من که در فردوس افتادم به نقد از ياد او
• شماره ٤٧: ديده روشن مي شود از خط عنبر يار او
• شماره ٤٨: بوسه ريزد گاه حرف از لعل شکربار او
• شماره ٤٩: عشق سلطان و زمين ميدان، فلک چوگان در او
• شماره ٥٠: آتشين رويي که شد آيينه دل آب ازو
• شماره ٥١: عشق صيادي است گردون حلقه فتراک او
• شماره ٥٢: هر که را دل آب شد از روي آتشناک او
• شماره ٥٣: مي دود هر کس ز خود بيرون به استقبال او
• شماره ٥٤: دلنشين افتاده است از بس که خط و خال او
• شماره ٥٥: زهر آب زندگاني مي شود در جام او
• شماره ٥٦: خضر اگر در خواب بيند خنجر مژگان او
• شماره ٥٧: از نگاه گرم گردد آفتابي روي او
• شماره ٥٨: قسمت آيينه محرومي است از ديدار تو
• شماره ٥٩: نيست ممکن برگرفتن ديده از ديدار تو
• شماره ٦٠: مي خورد خون فراغت تشنه آزار تو
• شماره ٦١: مي زند ناخن به دل خار سر ديوار تو
• شماره ٦٢: جرم اندک را نبخشد رحمت بسيار تو
• شماره ٦٣: مي کشد گردن هدف از اشتياق تير تو
• شماره ٦٤: نيست صيد لاغر من قابل نخجير تو
• شماره ٦٥: صد زبان در پرده درد غنچه خاموش تو
• شماره ٦٦: مي چکد آب حيات از سبزه زار خط تو
• شماره ٦٧: از پريشاني نينديشد گداي زلف تو
• شماره ٦٨: اي بهار آفرينش خط چون ريحان تو
• شماره ٦٩: خون رغبت را به جوش آرد لب ميگون تو
• شماره ٧٠: مي شود روشن چراغ از چهره رنگين تو
• شماره ٧١: گر چه شد از سرنوشت من نگارين پاي تو
• شماره ٧٢: از کدامين باغ سوزد عاشق شيداي تو؟
• شماره ٧٣: اي بهار آفرينش گرده سيماي تو
• شماره ٧٤: اي قيامت پيش خيز قامت رعناي تو
• شماره ٧٥: جوش غيرت مي زند خون حناي پاي تو
• شماره ٧٦: بس که تندي کرد با پهلونشينان خوي تو
• شماره ٧٧: اي زبان شعله از زنهاريان خوي تو
• شماره ٧٨: برنمي آيد کسي با خوي يک پهلوي تو
• شماره ٧٩: نافه چين را گريبان پاره سازد موي تو
• شماره ٨٠: دوست را از ديگران اي عاشق شيدا مجو
• شماره ٨١: نيست همدوشي به نخل قامت او، شان سرو
• شماره ٨٢: عقده اي نگشود آزادي ز کارم همچو سرو
• شماره ٨٣: رزق ما نظاره خشکي است از بالاي سرو
• شماره ٨٤: محو چون خواهي شد آخر محو آن رخسار شو
• شماره ٨٥: قانع از رزق پريشان با دل صدپاره شو
• شماره ٨٦: خوشدلي مي خواهي از هوش و خرد بيگانه شو
• شماره ٨٧: تلخرو از هر نسيم سهل چون دريا مشو
• شماره ٨٨: از گرانجاني گران بر خاطر دنيا مشو
• شماره ٨٩: در برون رفتن ز بزم زندگي کاهل مشو
• شماره ٩٠: در کهنسالي ز مرگ ناگهان غافل مشو
• شماره ٩١: از نسيم اي ساکن بيت الحزن غافل مشو
• شماره ٩٢: بي طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو
• شماره ٩٣: غافل از داغ جنون اي ديده روشن مشو
• شماره ٩٤: چو بنشيند، شود صد کوه تمکين همنشين با او
• شماره ٩٥: نگردد بي صفا از خط لب گوهرنثار او
• شماره ٩٦: جنون گنجي است گوهرخيز، زنجير اژدهاي او
• شماره ٩٧: چه خوش باشد که گردد ديده روشن از عذار تو
• شماره ٩٨: چه باشد حاصل مرغ چمن اي گلعذار از تو؟
• شماره ٩٩: بهار آفرينش را نگاري نيست غير از تو
• شماره ١٠٠: زهي گردون کف بي مغزي از درياي عاشق تو
• شماره ١٠١: ندارد اختيار در گشودن باغبان تو
• شماره ١٠٢: من آن بخت از کجا دارم که پيچيم بر ميان تو
• شماره ١٠٣: خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلو
• شماره ١٠٤: زمين از اشک پرشورم به طوفان مي زند پهلو
• شماره ١٠٥: هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او
• شماره ١٠٦: برخوري زان لب ميگون که ز انديشه او
• شماره ١٠٧: کشت بي خوشه خجالت کشد از روي درو
• شماره ١٠٨: نه خط است اين که دميد از لب جان پرور تو
• شماره ١٠٩: چشم را خيره کند پرتو زيبايي تو
• شماره ١١٠: چرب نرمي ز رقيبان ستمکار مجو
• شماره ١١١: کي دوبين مي شود از سايه تماشايي سرو؟
• شماره ١١٢: از سر کوي قناعت به در شاه مرو
• شماره ١١٣: اي دل غافل از اسباب جهان دست بشو
• شماره ١١٤: بيا که سوخت مرا هجر بي مروت تو
• شماره ١١٥: عنان به طول امل داده اي دريغ از تو
• شماره ١١٦: ز کعبه سنگ به دل مي زند خليل از تو
• شماره ١١٧: رسيد خانه زين عاقبت به کام از تو
• شماره ١١٨: زمين نشسته به خاک سياه از غم تو
• شماره ١١٩: ز گل فزود مرا خارخار خنده تو
• شماره ١٢٠: چه دل گشايدم از باغ و بوستان بي تو؟
• شماره ١٢١: شکفتگي نشود سبز در چمن بي تو
• شماره ١٢٢: زبان چو پسته شود سبز در دهن بي تو
• شماره ١٢٣: ز من شکيب به قدر دل فگار بجو
• شماره ١٢٤: چو از تو ديده و دل کامياب شد هر دو
• شماره ١٢٥: مشو چو موج شلاين به هر کنار و برو
• شماره ١٢٦: ز شرم قد بلند تو آب گردد سر
• شماره ١٢٧: ز جلوه هاي صنوبرقدان ز راه مرو
• شماره ١٢٨: روزي که پسته ديد لب همچو قند او
• شماره ١٢٩: شد خط مشکبار عيان از عذار او
• شماره ١٣٠: خطت که رفت در بغل هاله ماه ازو
• شماره ١٣١: ميخانه اي که شوق تو باشد مدام او
• شماره ١٣٢: از گرد خط گرفته مباد آفتاب تو
• شماره ١٣٣: چون سر زند ز مشرق زين آفتاب تو
• شماره ١٣٤: از بس ز خون ما شده گلگون عقيق تو
• شماره ١٣٥: خون لاله لاله مي چکد از رنگ آل تو
• شماره ١٣٦: نتوان در آب و آينه ديدن مثال تو
• شماره ١٣٧: از بس که سرکش است قد چون نهال تو
• شماره ١٣٨: اي فتنه سايه پرور سرو روان تو
• شماره ١٣٩: تا کرد تيغ غمزه حمايل نگاه تو
• شماره ١٤٠: اي شاخ گل شکسته طرف کلاه تو
• شماره ١٤١: در خون نشست لاله ز چشم سياه تو
• شماره ١٤٢: مپسند پر ز داغ کنم از جفاي تو
• شماره ١٤٣: کردم اگر چه هر دو جهان رونماي تو
• شماره ١٤٤: در هيچ پرده نيست، نباشد نواي تو
• شماره ١٤٥: اي دل گشاد کار خود از آن و اين مجو
• شماره ١٤٦: دام و کمند گردن دلهاست آرزو
• شماره ١٤٧: يک صافدل در انجمن روزگار کو؟
• شماره ١٤٨: خط بر عذار ساده نباشد مباش گو
• شماره ١٤٩: از اهل حق اگر نظري يافتي بگو
• شماره ١٥٠: شد رعشه پيري پر و بال طلب تو
• شماره ١٥١: وحشي تر از آهوست نشان قدم تو
• شماره ١٥٢: چون شبنم روشن گهر با خار و گل يکرنگ شو
• شماره ١٥٣: اي دل ز اوضاع جهان بيگانه شو بيگانه شو
• شماره ١٥٤: چشمي که فتاد بر لقاي تو
• شماره ١٥٥: خامش گويا بود چشم سخنگوي تو
• شماره ١٥٦: بوالهوس از خط نظر پوشيد زان روي چو ماه
• شماره ١٥٧: نفس ظلماني نمي دارد محابا از گناه
• شماره ١٥٨: مي کند دل را سيه چندان که خواب صبحگاه
• شماره ١٥٩: حسن را از چشم بد شرم و حيا دارد نگاه
• شماره ١٦٠: چون به ياد شرم مي افتم در اثناي نگاه
• شماره ١٦١: از مزار اهل حق جز دولت عقبي مخواه
• شماره ١٦٢: از سر عشاق در زير فلک سامان مخواه
• شماره ١٦٣: تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سياه
• شماره ١٦٤: تا مه روي تو پرتو بر جهان انداخته
• شماره ١٦٥: لعل او را بين به دلها بي حجاب آويخته
• شماره ١٦٦: يارب از عرفان مرا پيمانه اي سرشار ده
• شماره ١٦٧: صبح شد برخيز مطرب گوشمال ساز ده
• شماره ١٦٨: اين چه خورشيدست يارب از افق تابان شده؟
• شماره ١٦٩: نوبهارست اين به احياي گلستان آمده؟
• شماره ١٧٠: عمر خود صرف نصيحت ساختم بي فايده
• شماره ١٧١: در گلستان برگ عيش اندوختم بي فايده
• شماره ١٧٢: بي توام در دل شراب ناب مي گردد گره
• شماره ١٧٣: در گلويم اشک رنگارنگ مي گردد گره
• شماره ١٧٤: در دل من رشته آمال مي گردد گره
• شماره ١٧٥: در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره
• شماره ١٧٦: با وجود بي بري در هيچ محفل پا منه
• شماره ١٧٧: بي تأمل بر بساط پاکبازان پا منه
• شماره ١٧٨: بر دل ارباب حاجت دست خود بي زر منه
• شماره ١٧٩: دل ز غفلت چون خودآرايان به رنگ و بو منه
• شماره ١٨٠: از دل سودايي ما آسمان رنگ است کوه
• شماره ١٨١: تيشه زد بر پاي خود هر کس که زد بر پاي کوه
• شماره ١٨٢: صباحت آب در گلزارش از جوي گهربسته
• شماره ١٨٣: به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته
• شماره ١٨٤: به مطلب مي رسد جوياي کام آهسته آهسته
• شماره ١٨٥: به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته
• شماره ١٨٦: نه تبخاله است بر گرد دهان يار افتاده
• شماره ١٨٧: مدان از بي نيازي طبع من گر سرکش افتاده
• شماره ١٨٨: مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟
• شماره ١٨٩: شنيدم آه گرمي با تو گستاخانه سرکرده
• شماره ١٩٠: که يارب گرم در رخسار آن نازک ميان ديده؟
• شماره ١٩١: مي دهد عشق به شمشير صلا بسم الله
• شماره ١٩٢: خنکي در اسد از مهر جهانگير مخواه
• شماره ١٩٣: سرو من طرح نو انداخته اي يعني چه؟
• شماره ١٩٤: يارب آشفتگي زلف به دستارش ده
• شماره ١٩٥: چه شبي بود که آن نرگس خواب آلوده
• شماره ١٩٦: به ستم کي رود از جاي دل غم ديده؟
• شماره ١٩٧: به جان رسيد دل روشنم ز بخت سياه
• شماره ١٩٨: ز آستان تو کرد آن که پاي ما کوتاه
• شماره ١٩٩: بمير تشنه، منه پاي بر کناره چاه
• شماره ٢٠٠: کشيده دار ز نظاره اش عنان نگاه
• شماره ٢٠١: گر از طعام تن عام مي شود فربه
• شماره ٢٠٢: ز رفتن تو ز جسم ضعيف جان رفته
• شماره ٢٠٣: به صد دليل نرفتن ره خداي که چه؟
• شماره ٢٠٤: بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده
• شماره ٢٠٥: رخي به شبنم مي همچو برگ لاله بده
• شماره ٢٠٦: نه سرخ چهره خورشيد را شفق کرده
• شماره ٢٠٧: عرق به برگ گلت مي دود شتاب زده
• شماره ٢٠٨: ز خط عذار تو تا عنبرين نقاب شده
• شماره ٢٠٩: به هر کجا که خوري باده تن به خواب مده
• شماره ٢١٠: ز بس لب تو به ابرام مي دهد بوسه
• شماره ٢١١: بريده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟
• شماره ٢١٢: روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه
• شماره ٢١٣: از اشک ماست پاکي دامان صبحگاه
• شماره ٢١٤: در جسم خاکسار مرا جان سوخته
• شماره ٢١٥: لاله است اين که از جگر خاک سرزده؟
• شماره ٢١٦: اي عالم از ظهور صفاتت عيان شده
• شماره ٢١٧: خط غبار گرد رخ يار آمده
• شماره ٢١٨: جام صبوح خورده ز خلوت برآمده
• شماره ٢١٩: تا سبزه خط از لب جانان برآمده
• شماره ٢٢٠: چون غافل است دل ز حق از دل چه فايده؟
• شماره ٢٢١: آن را که نيست دلبري از دل چه فايده؟
• شماره ٢٢٢: محجوب را ز صحبت جانان چه فايده؟
• شماره ٢٢٣: در دور خط به حرف رسيدن چه فايده؟
• شماره ٢٢٤: کي بخت خفته وا کند از کار ما گره؟
• شماره ٢٢٥: بگشا ز بال همت عالي مکان گره
• شماره ٢٢٦: در دل چو غنچه چند کني رنگ و بو گره؟
• شماره ٢٢٧: اي راز نه فلک ز جبينت عيان همه
• شماره ٢٢٨: هر چند هست مشرق ديدار آينه
• شماره ٢٢٩: تا کرد خانه از رخ او روشن آينه
• شماره ٢٣٠: ساقي قدحي از مي اسرار مرا ده
• شماره ٢٣١: تا سرو ترا راه به گلزار فتاده
• شماره ٢٣٢: از توبه شود سرکشي نفس زياده
• شماره ٢٣٣: زلفي که بر آن طرف بناگوش فتاده
• شماره ٢٣٤: از حسن تو يک رقعه به گلزار رسيده
• شماره ٢٣٥: از ناله نسيميش به بستان نرسيده
• شماره ٢٣٦: تا ديده خود کرد چو دستار شکوفه
• شماره ٢٣٧: در مجمع ما نيست کسي را غم خانه
• شماره ٢٣٨: اي چشم تو خونريزتر از دور زمانه
• شماره ٢٣٩: دلگير نيست از تن، جانهاي زنگ بسته
• شماره ٢٤٠: عشق اختيار دل را از دست ما گرفته
• شماره ٢٤١: بيگانگي ز حد رفت ساقي مي صفا ده
• شماره ٢٤٢: آن خوش پسر برآمد از خانه مي کشيده
• شماره ٢٤٣: چون چنگ هر رگ من، دارد سري به ناله
• شماره ٢٤٤: خراب گشت ز مي زاهد شراب نديده
• شماره ٢٤٥: به جرم اين که کله کج نهاده است شکوفه
• شماره ٢٤٦: مباش از سخن سخت در شکست پياله
• شماره ٢٤٧: به حوالي دو چشمش حشم بلا نشسته
• شماره ٢٤٨: کشد گر به صورت ز دل صد زبانه
• شماره ٢٤٩: اي که از شغل عمارت غافل از دل گشته اي
• شماره ٢٥٠: کيستم من، مشت خار در محيط افتاده اي
• شماره ٢٥١: بوسه اي قيمت ازان لبها به صد جان کرده اي
• شماره ٢٥٢: با لباس عنبرين امروز جولان کرده اي
• شماره ٢٥٣: تا به روي کار خط مشکفام آورده اي
• شماره ٢٥٤: از نمکدان تو محشر گرد بيرون رانده اي
• شماره ٢٥٥: در تمام عمر اگر يک روز عاشق بوده اي
• شماره ٢٥٦: اي در آتش از هوايت نعل هر سياره اي
• شماره ٢٥٧: مي کشد دل را ز دستم دلرباي تازه اي
• شماره ٢٥٨: نيست در مغز زمين چون گردبادم ريشه اي
• شماره ٢٥٩: اي جهاني محو رويت، محو سيماي که اي؟
• شماره ٢٦٠: اي ز روي آتشينت هر دل آتشخانه اي
• شماره ٢٦١: اي زمين از سبحه ذکر تو کمتر دانه اي
• شماره ٢٦٢: هر که دارد با پريزادان معني خلوتي
• شماره ٢٦٣: از شراب لعل تا رخسار را افروختي
• شماره ٢٦٤: يک نفس فارغ ز وسواس تمنا نيستي
• شماره ٢٦٥: دوش با ما سرگران بودي چه در سر داشتي؟
• شماره ٢٦٦: سرو من گر بر سر خاک شهيدان آمدي
• شماره ٢٦٧: زاهد از خشکي سبکروحانه بيرون آمدي
• شماره ٢٦٨: هر کجاگيري گلي در آب معمار خودي
• شماره ٢٦٩: هر دو عالم يک قدم باشد به پاي بيخودي
• شماره ٢٧٠: پيش اغيار از بهار تازه رو گلشن تري
• شماره ٢٧١: بي تأمل زينهار از نقطه دل نگذري
• شماره ٢٧٢: گر به چشم پاک در صنع الهي بنگري
• شماره ٢٧٣: مي کند تن هم دل بي تاب را گردآوري
• شماره ٢٧٤: دل چسان غم هاي جانان را کند گردآوري؟
• شماره ٢٧٥: فرصتي کو تا دل از دنيا کنم گردآوري؟
• شماره ٢٧٦: خق کن باخلق تا از زندگاني برخوري
• شماره ٢٧٧: از فناي پيکر خاکي چرا خون مي خوري؟
• شماره ٢٧٨: ياد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسي
• شماره ٢٧٩: زير پاي چرخ کجرفتار چون خوابد کسي؟
• شماره ٢٨٠: دل چه افتاده است در اين خاکدان بندد کسي؟
• شماره ٢٨١: تکيه چند از ضعف بر دوش عصا دارد کسي؟
• شماره ٢٨٢: شوق اگر شهپر شود پروا نمي دارد کسي
• شماره ٢٨٣: چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسي؟
• شماره ٢٨٤: چند در ايام گل عزلت گزين باشد کسي؟
• شماره ٢٨٥: بر زبان و دل چو کج باشد نبخشايد کسي
• شماره ٢٨٦: بيش ازين آتش مزن در عالم اي جان کسي
• شماره ٢٨٧: گر چه در سير بهشتم از گل روي کسي
• شماره ٢٨٨: مستي و خميازه بر خون دل ما مي کشي
• شماره ٢٨٩: سنگ را در جذبه از دست فلاخن مي کشي
• شماره ٢٩٠: دانه ما در ضمير خاک بودي کاشکي
• شماره ٢٩١: خاک ما در گوشه ميخانه بودي کاشکي
• شماره ٢٩٢: تابش برق و حيات مختصر باشد يکي
• شماره ٢٩٣: بندگي کردن پسنديده است با آزادگي
• شماره ٢٩٤: نيست نقشي دلپذير عشق غير از سادگي
• شماره ٢٩٥: شهره مي سازد سخن را در جهان استادگي
• شماره ٢٩٦: سرفرازي را نباشد جنگ با افتادگي
• شماره ٢٩٧: بي نيازست از دليل و رهنما افتادگي
• شماره ٢٩٨: نيست اکسيري به عالم بهتر از افتادگي
• شماره ٢٩٩: نيست جز داغ عزيزان حاصل پايندگي
• شماره ٣٠٠: جلوه برقي است نور آفتاب زندگي
• شماره ٣٠١: در ته ابرست دايم آفتاب زندگي
• شماره ٣٠٢: چشم خونبارست ابر نوبهار زندگي
• شماره ٣٠٣: گريه تلخ است صهباي اياغ زندگي
• شماره ٣٠٤: بر سر آب است بنياد جهان زندگي
• شماره ٣٠٥: کي کند غافل دل آگاه را خوابيدگي؟
• شماره ٣٠٦: چاره از من مي کند پرهيز از بيچارگي
• شماره ٣٠٧: خط حجاب آن رخ گلرنگ شد يکبارگي
• شماره ٣٠٨: عقل و هوش و دين نگردد جمع با ديوانگي
• شماره ٣٠٩: سر فرو نارد به گردون اختر ديوانگي
• شماره ٣١٠: گر چه خالي کردم از خون صد اياغ از تشنگي
• شماره ٣١١: شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلي
• شماره ٣١٢: قطره اي از قلزم توحيد باشد هر دلي
• شماره ٣١٣: ابر مظلم تيره گرداند جهان را در دمي
• شماره ٣١٤: تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمي
• شماره ٣١٥: گر به کار خويشتن چون شمع بينا بودمي
• شماره ٣١٦: کاش من از روز اول بوالهوس گرديدمي
• شماره ٣١٧: گر سر دنيا نداري تاجدار عالمي
• شماره ٣١٨: جامه زرين نگردد جمع با سيمين تني
• شماره ٣١٩: برد شبنم را برون از باغ، چشم روشني
• شماره ٣٢٠: اي ز رويت برق عالمسوز در هر خرمني
• شماره ٣٢١: گريه ها در چشم تر دارم تماشاکردني
• شماره ٣٢٢: حيرتي از چشم مست يار دارم ديدني
• شماره ٣٢٣: بي تائمل صرف نقد وقت در دنيا کني
• شماره ٣٢٤: چند اسباب اقامت جمع در عالم کني؟
• شماره ٣٢٥: تا به کي دل را سياه از نعمت الوان کني؟
• شماره ٣٢٦: اي که فکر چاره بيماري دل مي کني
• شماره ٣٢٧: در عمارت زندگاني چند باطل مي کني؟
• شماره ٣٢٨: من به حال مرگ و تو درمان دشمن مي کني
• شماره ٣٢٩: پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پيما شوي
• شماره ٣٣٠: صبر کن بر آب تلخ و شور تا گوهر شوي
• شماره ٣٣١: ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوي
• شماره ٣٣٢: سرمپيچ از داغ تا سرحلقه مردان شوي
• شماره ٣٣٣: سر به جيب فکر بر تا از فلک بيرون شوي
• شماره ٣٣٤: شکوه اي دارم به شرط آن که پنهان بشنوي
• شماره ٣٣٥: خنده بيجا مزن تا طعن بيجا نشنوي
• شماره ٣٣٦: خار ديوارست چون از اشک شد مژگان تهي
• شماره ٣٣٧: جام هيهات است از صهبا کند پهلو تهي
• شماره ٣٣٨: از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهي
• شماره ٣٣٩: چمن را داغ دارد رويت از گلهاي پي در پي
• شماره ٣٤٠: نباشد دولت بيدار را چون انقلاب از پي؟
• شماره ٣٤١: مرا از عشق داغي بر دل افگار بايستي
• شماره ٣٤٢: مرا باغ و بهاري از مي گلفام بايستي
• شماره ٣٤٣: مکن طول امل را پيروي تا پيشوا گردي
• شماره ٣٤٤: تو آن هوش از کجا داري که از خود بي خبر گردي؟
• شماره ٣٤٥: به ظاهر نيست عشق را اگر بر دست و پا بندي
• شماره ٣٤٦: چراغ گل اگر در زير بال بلبلان بودي
• شماره ٣٤٧: نمي آييم چون يوسف به چشم هر خريداري
• شماره ٣٤٨: ز مطلب در حجابي تا نظر بر مدعا داري
• شماره ٣٤٩: نمي آيد ز دل با جلوه مستانه خودداري
• شماره ٣٥٠: به ظاهر گر دريغ از نامرادان روي خود داري
• شماره ٣٥١: اگر چون نرگس ناديده بر کف جام زر داري
• شماره ٣٥٢: گر اندک نيکيي از دستت آيد در نظر داري
• شماره ٣٥٣: مکن تقصير در افسوس تا جان در بدن داري
• شماره ٣٥٤: مکن با تلخکامان رو ترش تا شکري داري
• شماره ٣٥٥: زمين از دامن تر عالم آب است پنداري
• شماره ٣٥٦: ز شيريني عتاب او شکرخندست پنداري
• شماره ٣٥٧: ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداري
• شماره ٣٥٨: فروغ زندگاني برق شمشيرست پنداري
• شماره ٣٥٩: ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداري
• شماره ٣٦٠: خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداري
• شماره ٣٦١: ز زلف پرشکن بتخانه چين است پنداري
• شماره ٣٦٢: مجو چون غافلان از عالم اسباب بيداري
• شماره ٣٦٣: ندارد سرو اين گلزار تاب شيون اي قمري
• شماره ٣٦٤: ز دل بيرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوري
• شماره ٣٦٥: گره در سينه هر کس که باشد گوهر رازي
• شماره ٣٦٦: از موج گريه ما بر فلک اختر کند بازي
• شماره ٣٦٧: مرا چون ديگران گرزان که اسبابي نشد روزي
• شماره ٣٦٨: چه در طول امل از حرص بي باکانه آويزي؟
• شماره ٣٦٩: ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه مي پرسي
• شماره ٣٧٠: فلک يک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشي
• شماره ٣٧١: چون طفلان کس به هر افسانه تا کي واکند گوشي؟
• شماره ٣٧٢: ازان پيچيده ام همچو صدا در ظرف خاموشي
• شماره ٣٧٣: نگه چون شمع درگيرد ز روي روشن ساقي
• شماره ٣٧٤: حجاب جسم را از پيش جان بردار اي ساقي
• شماره ٣٧٥: به شکر اين که داري دست بر ميخانه اي ساقي
• شماره ٣٧٦: ز جوياي سخن گر اين چنين گردد جهان خالي
• شماره ٣٧٧: مکن با ارتکاب جرم اظهار پشيماني
• شماره ٣٧٨: کرامت کن مرا اي ابر رحمت چشم گرياني
• شماره ٣٧٩: اگر چه دارد از الفاظ چندين ترجمان معني
• شماره ٣٨٠: خودآرا را برابر مي کند با خاک خودبيني
• شماره ٣٨١: به اين پستي فراز چرخ جاي خويش مي خواهي
• شماره ٣٨٢: جنونم پهن شد صبر از من شيدا چه مي خواهي؟
• شماره ٣٨٣: درون دل بود يار از جهان گر چه مي خواهي؟
• شماره ٣٨٤: به ظاهر گر به چشمم اي سمن سيما نمي آيي
• شماره ٣٨٥: چرا هرگز به سر وقت من بيدل نمي آيي؟
• شماره ٣٨٦: چرا از سينه اي آه سحر بيرون نمي آيي؟
• شماره ٣٨٧: نمي بايد ترا مشاطه اي بهر خودآرايي
• شماره ٣٨٨: ز خوبان قامت جانان علم باشد به يکتايي
• شماره ٣٨٩: شنيدم بلبل خود را ستايش کرده اي جايي
• شماره ٣٩٠: مرا افکنده رخسار عرقناکش به دريايي
• شماره ٣٩١: که غير از سنگ طفلان مي کند ديوانه آرايي؟
• شماره ٣٩٢: به توحيد خدا همچون الف گوياست تنهايي
• شماره ٣٩٣: ندارم ياد خود را فارغ از عشق بلاجويي
• شماره ٣٩٤: چهره را صيقلي از آتش مي ساخته اي
• شماره ٣٩٥: تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته اي
• شماره ٣٩٦: تا رخ از باده گلرنگ برافروخته اي
• شماره ٣٩٧: روي دل با همه کس در همه جا داشته اي
• شماره ٣٩٨: دست اگر در کمر راهبر دل زده اي
• شماره ٣٩٩: طعمه مور شوي گر چه سليمان شده اي
• شماره ٤٠٠: شوخ و ميخواره و شبگرد و غزلخوان شده اي
• شماره ٤٠١: در کدامين چمن اي سرو به بار آمده اي؟
• شماره ٤٠٢: دلربايانه دگر بر سر ناز آمده اي
• شماره ٤٠٣: اي که از بي بصران راه خدا مي طلبي
• شماره ٤٠٤: ني خود را بشکن گر شکري مي طلبي
• شماره ٤٠٥: مي گزد راحتم اي خار مغيلان مددي
• شماره ٤٠٦: چه ثمر مي دهد آن دل که نه آبش کردي؟
• شماره ٤٠٧: نيست چون صبح ترا جز نفس معدودي
• شماره ٤٠٨: عيب صاحب هنران چند به بازار آري؟
• شماره ٤٠٩: اگر از موج خطر چشم به ساحل داري
• شماره ٤١٠: پرده بردار ز رخسار که ديدن داري
• شماره ٤١١: رخصت بوسه اگر از لب جامي داري
• شماره ٤١٢: هر کس از اهل نظر را به بياني داري
• شماره ٤١٣: کوش تا دل به تماشاي جهان نگذاري
• شماره ٤١٤: بيخبر شو ز جهان گر خبري مي گيري
• شماره ٤١٥: تا کي از خواب گران پرده دولت سازي؟
• شماره ٤١٦: چه بر اين آتش هستي چو دخان مي لرزي؟
• شماره ٤١٧: نيست پرواي بهارم، من و کنج قفسي
• شماره ٤١٨: بوسه از کنج لب يار نخورده است کسي
• شماره ٤١٩: در سر مرده دلان شور نديده است کسي
• شماره ٤٢٠: غوطه در خاک زند دل ز گريبان کسي
• شماره ٤٢١: خارخاري به دل افتاده ز مژگان کسي
• شماره ٤٢٢: آنچه من يافتم از چهره زيباي کسي
• شماره ٤٢٣: نه چنان دانه دل سوخت ز سوداي کسي
• شماره ٤٢٤: چند در فکر سرا و غم منزل باشي؟
• شماره ٤٢٥: سينه باغي است که گلشن شود از خاموشي
• شماره ٤٢٦: سوختي در عرق شرم و حيا اي ساقي
• شماره ٤٢٧: قطره را بحر نمايد سفر يکرنگي
• شماره ٤٢٨: مي وصل تو به کم حوصله ها ارزاني
• شماره ٤٢٩: دل نبندند عزيزان جهان در وطني
• شماره ٤٣٠: چه شود گر به پيامي دل من شاد کني؟
• شماره ٤٣١: تا کي انديشه اين عالم پرشور کني؟
• شماره ٤٣٢: از سر صدق اگر سينه خود چاک کني
• شماره ٤٣٣: دل چون شيشه خود گر تهي از باده کني
• شماره ٤٣٤: تا تو چون شانه دل چاک مهيا نکني
• شماره ٤٣٥: از خودي چشم بپوشان اگر اهل ديني
• شماره ٤٣٦: چند چون چشم هوسناک به هر سو بيني؟
• شماره ٤٣٧: چه به هر سوي چو کوران به عصا مي بيني؟
• شماره ٤٣٨: خاک شو خاک ازان پيش که بر باد روي
• شماره ٤٣٩: به خبر چند تسلي ز رخ يار شوي؟
• شماره ٤٤٠: غنچه را راه در آن چاک گريبان ندهي
• شماره ٤٤١: بي حجابانه به آغوش کجا مي آيي؟
• شماره ٤٤٢: رخ برافروخته ديگر به نظر مي آيي
• شماره ٤٤٣: عيش فرش است در آن محفل روح افزايي
• شماره ٤٤٤: باش در ذکر خدا دايم اگر جويايي
• شماره ٤٤٥: بهار گشت ز خود عارفانه بيرون آي
• شماره ٤٤٦: مباش معجب و خودبين که در بلا افتي
• شماره ٤٤٧: تو تا ز هستي خود بي خبر نمي افتي
• شماره ٤٤٨: ز خط سيه رخ چون لاله زار خود کردي
• شماره ٤٤٩: اگر مقيد کسب هوا نمي گردي
• شماره ٤٥٠: دل مرا به نگاهي ز من برآوردي
• شماره ٤٥١: هزار عقد محبت به اين و آن بندي
• شماره ٤٥٢: اگر سراي جهان در خور سزا بودي
• شماره ٤٥٣: اگر نسيم سحرگاه مهربان بودي
• شماره ٤٥٤: غم دو ديده پر خون ما کجا داري؟
• شماره ٤٥٥: ز برگريز، دل بي قرار ازان داري
• شماره ٤٥٦: دگر چه شد که به عشاق سرگران بودي؟
• شماره ٤٥٧: هزار حيف که از رهگذار بي بصري
• شماره ٤٥٨: درين حديقه پر ميوه تا جگر نخوري
• شماره ٤٥٩: دگر چه شد که ز حالم خبر نمي گيري
• شماره ٤٦٠: مآل تيغ زبان نيست غير سربازي
• شماره ٤٦١: اگر به جسم درين تيره خاکدان باشي
• شماره ٤٦٢: کجاست دولت آنم که يار من باشي؟
• شماره ٤٦٣: قدم برون مگذار از حصار خاموشي
• شماره ٤٦٤: اگر چه هست به ظاهر خراب درويشي
• شماره ٤٦٥: قرار گير به دارالقرار درويشي
• شماره ٤٦٦: حضور فرش بود در جهان درويشي
• شماره ٤٦٧: قدم برون مگذار از سراي درويشي
• شماره ٤٦٨: ازان هميشه بود تازه روي درويشي
• شماره ٤٦٩: ز عشق شد همه غم هاي بي شمار يکي
• شماره ٤٧٠: گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگي
• شماره ٤٧١: ز ماه رنگ نبازد کتان بيرنگي
• شماره ٤٧٢: نيي که جيب و کنار از شکر کند خالي
• شماره ٤٧٣: زبان شکوه اگر همچو خار داشتمي
• شماره ٤٧٤: تو قدر درد و غم جاودان چه مي داني؟
• شماره ٤٧٥: مکش چو تنگدلان آه از پريشاني
• شماره ٤٧٦: ز من مدار توقع سخن از انجمني
• شماره ٤٧٧: چه خون که در جگر ماه و آفتاب کني
• شماره ٤٧٨: به محفلي که رخ از باده لاله زار کني
• شماره ٤٧٩: بر اين مباش که خون در دل نياز کني
• شماره ٤٨٠: چرا به سلسله زلف او نظر نکني؟
• شماره ٤٨١: برون نيامده از خويشتن سفر نکني
• شماره ٤٨٢: صفاي وقت درين خاکدان چه مي خواهي؟
• شماره ٤٨٣: دل عزيز به اين تيره خاکدان چه دهي؟
• شماره ٤٨٤: همين نه در نظر اي سيمبر نمي آيي
• شماره ٤٨٥: فکنده شور محبت مرا به صحرايي
• شماره ٤٨٦: گرفته است مرا در ميان تماشايي
• شماره ٤٨٧: ز حسن شوخ تو نظاره تماشايي
• شماره ٤٨٨: نماند دشت جنون را رميده آهويي
• شماره ٤٨٩: اي آن که دل به ابروي پيوسته بسته اي
• شماره ٤٩٠: اي آن که دل به دولت بيدار بسته اي
• شماره ٤٩١: از زهر چشم، چشم من زار بسته اي
• شماره ٤٩٢: طومار عمر طي شد و غافل نشسته اي
• شماره ٤٩٣: اي صيد پيشه اي که دل از ما گرفته اي
• شماره ٤٩٤: روي زمين به زلف معنبر گرفته اي
• شماره ٤٩٥: از مردمان اگر چه کناري گرفته اي
• شماره ٤٩٦: در خاک و خون کشيد مرا ترک زاده اي
• شماره ٤٩٧: اي آن که دل به عمر سبکرو نهاده اي
• شماره ٤٩٨: از دل مپرس، خانه به سيلاب داده اي
• شماره ٤٩٩: من کيستم، چو پل دل خود آب کرده اي
• شماره ٥٠٠: با زهر چشم خنده هم آغوش کرده اي
• شماره ٥٠١: تا چهره گلگل از مي گلفام کرده اي
• شماره ٥٠٢: بي پرده رو در آينه ما نکرده اي
• شماره ٥٠٣: دارم ز اشک گرم دل تاب خورده اي
• شماره ٥٠٤: اي دل چه در قلمرو ميخانه مانده اي
• شماره ٥٠٥: چون آب در لباس گل و خار بوده اي
• شماره ٥٠٦: اي کوه بيستون که چنين سرکشيده اي
• شماره ٥٠٧: اي غنچه لب که سر به گريبان کشيده اي
• شماره ٥٠٨: آتش به خرمن از گل باغي نديده اي
• شماره ٥٠٩: ما را بس است سلسله جنبان اشاره اي
• شماره ٥١٠: آن را که هست گردش چشم غزاله اي
• شماره ٥١١: اي شمع طور از آتش حسنت زبانه اي
• شماره ٥١٢: اي جان به قيد گنبد خضرا چگونه اي؟
• شماره ٥١٣: طفلي کز او مراست تمناي آشتي
• شماره ٥١٤: اي زلف مشکبار تو از رحمت آيتي
• شماره ٥١٥: اي حسن خط ز مصحف روي تو آيتي
• شماره ٥١٦: اي دل مرا به عالم امکان چه مي بري؟
• شماره ٥١٧: حيف است عمر صرف تماشا کند کسي
• شماره ٥١٨: بر مردم زمانه چه رحمت کند، کسي؟
• شماره ٥١٩: قطع نظر چگونه ز جانان کند، کسي؟
• شماره ٥٢٠: تا کي به هر مشاهده از جا رود کسي؟
• شماره ٥٢١: تا کي غبار خاطر صحرا شود کسي؟
• شماره ٥٢٢: حيف است حرف عشق ز ما نشنود کسي
• شماره ٥٢٣: آن را که نيست ذوق وصال شکستگي
• شماره ٥٢٤: تيغ تو در نيام کند قطع زندگي
• شماره ٥٢٥: آسودگي مجو ز گرفتار زندگي
• شماره ٥٢٦: از درد و داغ عشق بود شور هر دلي
• شماره ٥٢٧: اي گل ز شوخ چشمي اغيار غافلي
• شماره ٥٢٨: کوچکدلي است مايه تسخير عالمي
• شماره ٥٢٩: تا کي ز کف عنان توکل رها کني؟
• شماره ٥٣٠: تا کي ز جهل چاره حرص از طلب کني؟
• شماره ٥٣١: چند از بهار عشق قناعت به خس کني؟
• شماره ٥٣٢: گر فکر زاد آخرت اي دوربين کني
• شماره ٥٣٣: بر خاک راه اگر گذري مشکبو کني
• شماره ٥٣٤: در پيري ارتکاب مي ناب مي کني
• شماره ٥٣٥: دايم ستيزه با دل افگار مي کني
• شماره ٥٣٦: زين گريه دروغ که اي پير مي کني
• شماره ٥٣٧: هرگاه رخ ز باده عرقناک مي کني
• شماره ٥٣٨: زير سپهر خواب فراغت چه مي کني؟
• شماره ٥٣٩: تسکين دل به زلف پريشان چه مي کني؟
• شماره ٥٤٠: لنگر درين خراب براي چه مي کني؟
• شماره ٥٤١: پنهان رخ چو ماه براي چه مي کني؟
• شماره ٥٤٢: اي غافلي که در پي دينار مي روي
• شماره ٥٤٣: اي بي خبر ز خود به تماشا چه مي روي؟
• شماره ٥٤٤: چندان به خضر ساز که از خود بدر شوي
• شماره ٥٤٥: تا رهنورد وادي سودا نمي شوي
• شماره ٥٤٦: دل را اگر چه نيست ز دلدار آگهي
• شماره ٥٤٧: گر درد طلب رهبر اين قافله بودي
• شماره ٥٤٨: يک روز گل از ياسمن صبح نچيدي
• شماره ٥٤٩: دستي به سر زلف خود از ناز کشيدي
• شماره ٥٥٠: چون رشته به همواري اگر نام برآري
• شماره ٥٥١: دل آب کند برق جلالي که تو داري
• شماره ٥٥٢: محراب نظرهاست کماني که تو داري
• شماره ٥٥٣: خون مي چکد از تيغ نگاهي که تو داري
• شماره ٥٥٤: با اهل دل اي گردش افلاک چه داري؟
• شماره ٥٥٥: زنهار دل خويش به عالم نگذاري
• شماره ٥٥٦: اي آه جگرسوز ز شست تو خدنگي
• شماره ٥٥٧: حيف است درين فصل دماغي نرساني
• شماره ٥٥٨: ظلم است که درمان خود از درد نداني
• شماره ٥٥٩: اي جاده سوداي تو هر رشته آهي
• شماره ٥٦٠: در سينه عشاقي و از سينه جدايي
• شماره ٥٦١: با زلف تو دم مي زند از نافه گشايي
• شماره ٥٦٢: ما صلح نموديم ز گلزار به بويي
• شماره ٥٦٣: خرابم کرده چشم نيم مستي
• شماره ٥٦٤: زمين از ترکتاز او غباري
• شماره ٥٦٥: هوا را گر به فرمان کرده باشي
• شماره ٥٦٦: به روي گرم اگر تابنده باشي
• شماره ٥٦٧: اگر دل از علايق کنده باشي
• شماره ٥٦٨: اگر بي پرده خود را ديده باشي
• شماره ٥٦٩: زهي رويت بهار زندگاني
• شماره ٥٧٠: تو دست افشاني جان را چه داني؟
• شماره ٥٧١: مکن اي بي وفا ناآشنايي
• شماره ٥٧٢: گر بگذري ز هستي آرام جان بيابي
• شماره ٥٧٣: تا کي ز دود غليان دل را تباه سازي؟
• شماره ٥٧٤: افتاده کار ما را با يار شوخ و شنگي
• شماره ٥٧٥: اکسير شادماني است خاک ديار طفلي
• شماره ٥٧٦: از بس که خوش عنان است سيلاب زندگاني
• شماره ٥٧٧: آن را که نيست قسمت از روزي خدايي
• شماره ٥٧٨: يا غمم را شمار بايستي
• شماره ٥٧٩: تلخ منشين شراب اگر داري
• شماره ٥٨٠: دلفروزست جام خاموشي
• شماره ٥٨١: نمي آيد از من دگر بردباري
• شماره ٥٨٢: ورق تا نگردانده باد خزاني
• شماره ٥٨٣: منزه ز لاف است حيران معني
• شماره ٥٨٤: تا چند مرا از خود اي دوست جدا داري؟
• شماره ٥٨٥: هر چند که مهر شرم بر درج دهن داري
• شماره ٥٨٦: در نظر هر که داد عشق تواش سروري
• شماره ٥٨٧: خاک سيه روز را شمع شبستان تويي
• شماره ٥٨٨: حرف آن لب در ميان افکنده اي
• شماره ٥٨٩: کشتي تن را شکستم يللي
• شماره ٥٩٠: پا به ادب نه که زخم خار نيابي
• شماره ٥٩١: مرکز عيش است آن دهان که تو داري
• شماره ٥٩٢: اي از خراباتت زمين درد ته پيمانه اي
• شماره ٥٩٣: با دختر رز دگر نشستي
• شماره ٥٩٤: رويي به طراوت قمر داري
• شماره ٥٩٥: دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدايي