کتابخانه فارسی

غزليات - قسمت اول

• شماره ١: اگر نه مد بسم الله بودي تاج عنوان ها
• شماره ٢: آنچنان کز رفتن گل، خار مي ماند به جا
• شماره ٣: نغمه آرام از من ديوانه مي سازد جدا
• شماره ٤: جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا
• شماره ٥: شد به دشواري دل از لعل لب دلبر جدا
• شماره ٦: خط نمي سازد مرا زان لعل جان پرور جدا
• شماره ٧: با خودي هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا
• شماره ٨: گر چه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدا
• شماره ٩: مي شوند از سرد مهري دوستان از هم جدا
• شماره ١٠: گر چه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا
• شماره ١١: مي رسد هر دم مرا از چرخ آزاري جدا
• شماره ١٢: نيست از زخم زبان پروا دل بي تاب را
• شماره ١٣: چشم روشن مي دهد از کف دل بي تاب را
• شماره ١٤: مي توان در زلف او ديدن دل بي تاب را
• شماره ١٥: نم به دل نگذاشت خونم خنجر قصاب را
• شماره ١٦: غوطه در دريا دهد آتش عناني آب را
• شماره ١٧: بوي پيراهن دليل راه شد يعقوب را
• شماره ١٨: من ملايم کردم از آه آسمان سخت را
• شماره ١٩: تا توان کردن ز خون ما نگارين دست را
• شماره ٢٠: از جهان تا رشته تابي دسترس باشد ترا
• شماره ٢١: يک نظر بازست نرگس چشم بيمار ترا
• شماره ٢٢: رتبه بال پري باشد پر تير ترا
• شماره ٢٣: نيست چون بال و پري تا گرد سر گردم ترا
• شماره ٢٤: سخت مي خواهم که در آغوش تنگ آرم ترا
• شماره ٢٥: نيست سنگ کم اگر در پله ميزان ترا
• شماره ٢٦: تشنه خون کرد مستي چشم فتان ترا
• شماره ٢٧: مي کند گلگل نگه رخسار خندان ترا
• شماره ٢٨: خار ناسازست بوي گل به پيراهن ترا
• شماره ٢٩: خواب ناز از حسن روزافزون نشد سنگين ترا
• شماره ٣٠: جنت در بسته سازد مهر خاموشي ترا
• شماره ٣١: نيست ممکن رام کردن چشم جادوي ترا
• شماره ٣٢: صوفيان بردند از ره چشم جادوي ترا
• شماره ٣٣: گر چه محجوب از نظر کرده است بي جايي ترا
• شماره ٣٤: حسن بي پروا به فرمان هوس باشد چرا؟
• شماره ٣٥: جان عرشي، فرش در زندان تن باشد چرا؟
• شماره ٣٦: چشم مي پوشي ازان رخسار جان پرور چرا؟
• شماره ٣٧: غير حق را مي دهي ره در حريم دل چرا؟
• شماره ٣٨: در هواي کام دنيا مي فشاني جان چرا؟
• شماره ٣٩: در طلب سستي چو ارباب هوس کردن چرا؟
• شماره ٤٠: آه عالمسوز را در سينه دزديدن چرا؟
• شماره ٤١: نيستي طفل، اينقدر بر خاک غلطيدن چرا؟
• شماره ٤٢: مد احسان است بسم الله ديوان صبح را
• شماره ٤٣: گريه مستانه مي سازم شراب تلخ را
• شماره ٤٤: غمزه اش افزود در ايام خط بيداد را
• شماره ٤٥: ره مده در خط مشکين، شانه شمشاد را
• شماره ٤٦: ره مده در خط مشکين، شانه شمشاد را
• شماره ٤٧: مي گدازد خون گرمم نشتر فصاد را
• شماره ٤٨: از شکست ماست گردش، چرخ بي بنياد را
• شماره ٤٩: چشم حيران ساخت رويش خط مشک اندود را
• شماره ٥٠: دل چسان پيچد عنان آه دردآلود را؟
• شماره ٥١: نيست حاجت ديده بان حسن عتاب آلود را
• شماره ٥٢: از عذار او بپوشان ديده اميد را
• شماره ٥٣: ناله من مي زند ناخن به دل ناهيد را
• شماره ٥٤: تنگدستي راست سازد نفس کج رفتار را
• شماره ٥٥: کجروي بال و پر سيرست بد کردار را
• شماره ٥٦: آه مي باشد مسلسل خاطر افگار را
• شماره ٥٧: کم نسازد جام مي زنگ دل افگار را
• شماره ٥٨: نيست غير از آه، دلسوزي دل افگار را
• شماره ٥٩: داد سيل گريه من غوطه در گل بحر را
• شماره ٦٠: عشق کو تا گرم سازد اين دل رنجور را
• شماره ٦١: نيست از سنگ ملامت غم سر پر شور را
• شماره ٦٢: خط نسازد بي صفا آن عارض پر نور را
• شماره ٦٣: چون ز مي افروختي آن عارض پر نور را
• شماره ٦٤: سهل مشمر همت پيران با تدبير را
• شماره ٦٥: سر به گردون مي دهم اين آه پر تأثير را
• شماره ٦٦: وصف زلف يار عاجز مي کند تقرير را
• شماره ٦٧: مهر خاموشي کند کوته زبان تقرير را
• شماره ٦٨: خوب دارد زاهد شياد، داروگير را
• شماره ٦٩: چرب نرمي مي کند کوته زبان شمشير را
• شماره ٧٠: شد غرور حسن از خط بيش آن طناز را
• شماره ٧١: از فغان شد سر گراني بيش آن طناز را
• شماره ٧٢: هر خسي قيمت نداند ناله شبخيز را
• شماره ٧٣: نعل در آتش گذارد روي گرمت بوس را
• شماره ٧٤: نيست از راز نهان من خبر جاسوس را
• شماره ٧٥: ننگ کفر من به فرياد آورد ناقوس را
• شماره ٧٦: عشق کو تا چاک سازم جامه ناموس را
• شماره ٧٧: پرده دار حرف دعوي کن لب خاموش را
• شماره ٧٨: بر جگر تا خورده ام نيش خمار نوش را
• شماره ٧٩: چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟
• شماره ٨٠: نوش اين غمخانه در دنبال دارد نيش را
• شماره ٨١: از صفاي دل نباشد حاصلي درويش را
• شماره ٨٢: صرف بيکاري مگردان روزگار خويش را
• شماره ٨٣: غوطه دادم در دل الماس داغ خويش را
• شماره ٨٤: تر به اشک تلخ مي سازم دماغ خويش را
• شماره ٨٥: من گرفتم ساختي پوشيده سال خويش را
• شماره ٨٦: من که خواهم محو از عالم نشان خويش را
• شماره ٨٧: غنچه سان پر گل اگر خواهي دهان خويش را
• شماره ٨٨: حسن چون آرد به جنگ دل سپاه خويش را
• شماره ٨٩: ساختم از قتل نادم دلرباي خويش را
• شماره ٩٠: روح پاک من کند پاکيزه گوهر تيغ را
• شماره ٩١: چون کند آن غمزه خونريز عريان تيغ را
• شماره ٩٢: کي نيام پوچ مي سازد به تمکين تيغ را؟
• شماره ٩٣: آه باشد به ز زلف عنبرين عشاق را
• شماره ٩٤: از سيه بختي نگردد ديده گريان برق را
• شماره ٩٥: ساقي محجوب مي بايد شراب عشق را
• شماره ٩٦: بر نمي آيد مراد از کعبه گل عشق را
• شماره ٩٧: مرکز خاک است گردون آسمان عشق را
• شماره ٩٨: نيست ماه و آفتابي آسمان عشق را
• شماره ٩٩: نيست در دوران من ميخانه حاجت خلق را
• شماره ١٠٠: با زمين گيري به منزل مي رسانم خلق را
• شماره ١٠١: ريخت چون دندان، شود افزون غم نان خلق را
• شماره ١٠٢: غم ز خاطر مي برد غمخانه من خلق را
• شماره ١٠٣: نيست از زخم زبان غم عاشق بي باک را
• شماره ١٠٤: هر تنک ظرفي ننوشد خون گرم تاک را
• شماره ١٠٥: از بلندي مانع گردش شود افلاک را
• شماره ١٠٦: بسته گردد راه جولان گردش افلاک را
• شماره ١٠٧: خلق خوش چون صلح مي سازد گوارا جنگ را
• شماره ١٠٨: نعل در آتش نهد ديوانه من سنگ را
• شماره ١٠٩: جذبه مجنون سبک سازد ز تمکين سنگ را
• شماره ١١٠: بي کسي کي خوار سازد زاده اقبال را؟
• شماره ١١١: دامن درياي خونخوارست بالين سيل را
• شماره ١١٢: گل نزد آبي بر آتش بلبل خودکام را
• شماره ١١٣: نيست از روي زمين سيري دل خود کام را
• شماره ١١٤: نيست فرق از تن دل افسرده خودکام را
• شماره ١١٥: کرده ام بر خود گوارا تلخي دشنام را
• شماره ١١٦: نيست دلگيري ز دنيا بنده تسليم را
• شماره ١١٧: نيست از درد غريبي چون گهر پروا مرا
• شماره ١١٨: غوطه در گل داده بود انديشه دنيا مرا
• شماره ١١٩: از نظر يک لحظه دوري نيست محبوب مرا
• شماره ١٢٠: عشق خونگرم از محبت کرده ايجاد مرا
• شماره ١٢١: خلق خوش در نوبهار عافيت دارد مرا
• شماره ١٢٢: گر چه جا در ديده آن نور نظر دارد مرا
• شماره ١٢٣: خواب وقت فيض در محراب مي گيرد مرا
• شماره ١٢٤: التفات زاهدان خشک، تر سازد مرا
• شماره ١٢٥: شور عشقي کو، که رسواي جهان سازد مرا؟
• شماره ١٢٦: چشم او چندان که مست خواب مي سازد مرا
• شماره ١٢٧: تر زباني معدن زنگار مي سازد مرا
• شماره ١٢٨: تنگ ظرفم، باده کم زور مي سازد مرا
• شماره ١٢٩: ديدن لعل لبش خاموش مي سازد مرا
• شماره ١٣٠: تن پرستي زير دست خاک مي سازد مرا
• شماره ١٣١: نيست ممکن قرب آتش بال و پر سوزد مرا
• شماره ١٣٢: برگ عيش آماده از فقر و قناعت شد مرا
• شماره ١٣٣: از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا
• شماره ١٣٤: سنگ طفلان از جنون رطل گراني شد مرا
• شماره ١٣٥: عشق پنهان باعث روشن رواني شد مرا
• شماره ١٣٦: سر به جيب خويش دزديدم، کلاهي شد مرا
• شماره ١٣٧: تا به کي بند گرانجاني به پا باشد مرا
• شماره ١٣٨: نيستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا
• شماره ١٣٩: چون ز دنيا نعمت الوان هوس باشد مرا؟
• شماره ١٤٠: بلبل خوش نغمه ام، با گل سخن باشد مرا
• شماره ١٤١: پرده دار و حاجب و دربان نمي باشد مرا
• شماره ١٤٢: داغ عشق از سينه روشن به دست آمد مرا
• شماره ١٤٣: بشکفد پروانه چون در انجمن بيند مرا
• شماره ١٤٤: چون به خاطر آن دو لعل آبدار آيد مرا
• شماره ١٤٥: صبح از جان هاي روشن ياد مي آيد مرا
• شماره ١٤٦: شد مسلسل بوي گل، زنجير مي بايد مرا
• شماره ١٤٧: زلف را نبود سرانجامي که مي بايد مرا
• شماره ١٤٨: نيست تاب درد غربت جان افگار مرا
• شماره ١٤٩: گر چه سيماي خزان دارد رخ چون زر مرا
• شماره ١٥٠: شد يکي صد شورش عشق از نصيحتگر مرا
• شماره ١٥١: مي کشد خاطر به جا و منزل ديگر مرا
• شماره ١٥٢: داغ رسوايي خدادادست منصور مرا
• شماره ١٥٣: نيست ظرف باده توحيد، مخمور مرا
• شماره ١٥٤: بي زباني پرده داري مي کند راز مرا
• شماره ١٥٥: مي برد از هوش پيش از آمدن بويش مرا
• شماره ١٥٦: نيست ممکن بر گرفتن ديده از رويش مرا
• شماره ١٥٧: شد گرفتاري فزون در روزگار خط مرا
• شماره ١٥٨: از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا
• شماره ١٥٩: مي کشد هر دم ز بي تابي به جايي دل مرا
• شماره ١٦٠: کي سبکباري ز همراهان کند غافل مرا؟
• شماره ١٦١: نيست بر ابر بهاران، ديده پر نم مرا
• شماره ١٦٢: چهره شد نيلوفري از سيلي اخوان مرا
• شماره ١٦٣: پرده ظلمت نپوشد چشم حيران مرا
• شماره ١٦٤: چشم بر خورشيد تابان نيست ويران مرا
• شماره ١٦٥: برگ کاهي نيست کشت نابسامان مرا
• شماره ١٦٦: پيش تيغ و تير ناچارست استادن مرا
• شماره ١٦٧: مي پرد امشب ز شادي ديده روزن مرا
• شماره ١٦٨: نيست از دشمن محابا يک سر سوزن مرا
• شماره ١٦٩: مشکل است از کوي او قطع نظر کردن مرا
• شماره ١٧٠: سبز مي گردد روان چون آب از ماندن مرا
• شماره ١٧١: يارب از دل مشرق نور هدايت کن مرا
• شماره ١٧٢: ساقي از رطل گرانسنگي سبکدل کن مرا
• شماره ١٧٣: در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا
• شماره ١٧٤: کو مي گرمي که در جوش آورد خون مرا؟
• شماره ١٧٥: نان به خون دل شد از تيغ زبان رنگين مرا
• شماره ١٧٦: خواب غفلت گر به اين عنوان شود سنگين مرا
• شماره ١٧٧: شيشه اي، مي بود اگر چون شمع بر بالين مرا
• شماره ١٧٨: چشم شوخش مي برد آرام و تسکين مرا
• شماره ١٧٩: طاق کرد از هر دو عالم طاق آن ابرو مرا
• شماره ١٨٠: برگ عيشي نيست چشم از نوبهار او مرا
• شماره ١٨١: باعث آزار شد ترک دل آزاري مرا
• شماره ١٨٢: جلوه برقي است در ميخانه هشياري مرا
• شماره ١٨٣: تر نسازد گريه هاي ابر نيساني مرا
• شماره ١٨٤: نيست بر خاطر غباري از پريشاني مرا
• شماره ١٨٥: خواب غفلت شد گران از بس ز خودبيني مرا
• شماره ١٨٦: چشم مستش از نگاهي کرد سودايي مرا
• شماره ١٨٧: در دل هر قطره آماده است دريايي مرا
• شماره ١٨٨: مي کشد در خاک و خون مژگان دلجويي مرا
• شماره ١٨٩: خط مشکين، تبتي شد ميهمان حسن را
• شماره ١٩٠: جامه آزادگي چالاک باشد سرو را
• شماره ١٩١: دردمندي سر به گردون مي رساند آه را
• شماره ١٩٢: ناتواني از اجابت نيست مانع آه را
• شماره ١٩٣: هست در نقصان تمامي ها دل آگاه را
• شماره ١٩٤: کاسه زانوست جام جم دل آگاه را
• شماره ١٩٥: دلفريبي چون به جولان آورد آن ماه را
• شماره ١٩٦: نيست پرواي فناي خود دل وارسته را
• شماره ١٩٧: گو نباشد شمع بر خاک اين به خون آغشته را
• شماره ١٩٨: از مروت نيست چيدن غنچه نشکفته را
• شماره ١٩٩: بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را
• شماره ٢٠٠: جا به عرش دوش خود دادم سبوي باده را
• شماره ٢٠١: نيست يک جو غم ز بي برگي دل آزاده را
• شماره ٢٠٢: دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را
• شماره ٢٠٣: عمر در تلخي سرآيد در شراب افتاده را
• شماره ٢٠٤: پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را
• شماره ٢٠٥: مي کنم از سينه بيرون اين دل افسرده را
• شماره ٢٠٦: دل سيه سازد در و ديوار، سودا کرده را
• شماره ٢٠٧: مي کند پامال، تن آخر دل آسوده را
• شماره ٢٠٨: کرد بي تابي فزون زنگ دل غم ديده را
• شماره ٢٠٩: از غبار خط فزون شد روشنايي ديده را
• شماره ٢١٠: از خسيسان چاره نبود مردم بگزيده را
• شماره ٢١١: از هوا گيرد سر ديوانه سنگ خاره را
• شماره ٢١٢: در شکايت ريختي دندان نعمت خواره را
• شماره ٢١٣: مي کنم از سينه بيرون اين دل غمخواره را
• شماره ٢١٤: مي کنم از سينه بيرون اين دل غمخواره را
• شماره ٢١٥: طي به ماهي سازد از کندي، ره يک روزه را
• شماره ٢١٦: چون دهد پيغام تسکين بي قرار بوسه را؟
• شماره ٢١٧: نيست از داغ جنون پروا دل غم پيشه را
• شماره ٢١٨: هر که ديد از باده لعلي به سامان شيشه را
• شماره ٢١٩: ديد تا در آتش تعجيل، نعل لاله را
• شماره ٢٢٠: سخت دشوارست پيچيدن عنان ناله را
• شماره ٢٢١: نيست در طالع قدوم ميهمان اين خانه را
• شماره ٢٢٢: مي کند عشق گران تمکين، سبک جانانه را
• شماره ٢٢٣: سنگ طفلان موميايي شد دل ديوانه را
• شماره ٢٢٤: از خرابي چون نگه دارم دل ديوانه را؟
• شماره ٢٢٥: کرد سودا آسمان سير اين دل ديوانه را
• شماره ٢٢٦: بيش شد از چوب گل سودا من ديوانه را
• شماره ٢٢٧: از سر و سامان چه مي پرسي من ديوانه را؟
• شماره ٢٢٨: شمع چنداني که سوزد بال و پر پروانه را
• شماره ٢٢٩: کوکب سعدي بود از هر شرر پروانه را
• شماره ٢٣٠: از نظرها چون کند وحشت نهان ديوانه را
• شماره ٢٣١: آه از زنگ کدورت پاک سازد سينه را
• شماره ٢٣٢: صاف کن اي سنگدل با دردمندان سينه را
• شماره ٢٣٣: هست يک نسبت به نيک و بد دل بي کينه را
• شماره ٢٣٤: از غباري خانه گردد بي صفا آيينه را
• شماره ٢٣٥: چهره ات خورشيد سيما مي کند آيينه را
• شماره ٢٣٦: چهره ات بال سمندر مي کند آيينه را
• شماره ٢٣٧: چهره ات گل در گريبان مي کند آيينه را
• شماره ٢٣٨: يک نفس گر دور سازي از کنار آيينه را
• شماره ٢٣٩: شوق ديدار تو مي بخشد نظر آيينه را
• شماره ٢٤٠: گر زند آتش به جان رويش چنين آيينه را
• شماره ٢٤١: از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما
• شماره ٢٤٢: چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما
• شماره ٢٤٣: داغ برگ عيش گردد در دل ناشاد ما
• شماره ٢٤٤: از کمر بيرون نيامد تيشه فرهاد ما
• شماره ٢٤٥: صبح بر خورشيد مي لرزد ز آه سرد ما
• شماره ٢٤٦: در گذر اي آسمان از وادي آزار ما
• شماره ٢٤٧: از ته دل نيست در ميخانه استغفار ما
• شماره ٢٤٨: از ملامتگر نينديشد دل افگار ما
• شماره ٢٤٩: مي نمايد پايکوبان دار را منصور ما
• شماره ٢٥٠: حاجت دام و کمندي نيست در تسخير ما
• شماره ٢٥١: تن به بيماري دهد چشمش پي تسخير ما
• شماره ٢٥٢: در نظر واکردني گرديد طي پرواز ما
• شماره ٢٥٣: پنبه دامن مي کشد از داغ مرهم سوز ما
• شماره ٢٥٤: گر نظربازي به بال خود کند طاوس ما
• شماره ٢٥٥: تا خرام قامت او برد از سر هوش ما
• شماره ٢٥٦: شد چو گل از روي خندان، خرده زر رزق ما
• شماره ٢٥٧: آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما
• شماره ٢٥٨: قرعه و تسبيح را محرم نداند حال ما
• شماره ٢٥٩: از نصيحت خامتر گردد دل خودکام ما
• شماره ٢٦٠: مهر خاموشي که گيرد از دهان زخم ما؟
• شماره ٢٦١: چون حباب از يکدلان باده نابيم ما
• شماره ٢٦٢: با طلب مطلوب را همخانه مي يابيم ما
• شماره ٢٦٣: راز دل ها را ز لوح سينه مي يابيم ما
• شماره ٢٦٤: نه ز خامي نقش ها را خام مي بنديم ما
• شماره ٢٦٥: ياد ايامي که با هم آشنا بوديم ما
• شماره ٢٦٦: نااميدي بردهد اشکي که مي باريم ما
• شماره ٢٦٧: با زمين گيري سپهر گرم رفتاريم ما
• شماره ٢٦٨: در نظرها گر چه بيکاريم در کاريم ما
• شماره ٢٦٩: ديده سير و دل بي مدعا داريم ما
• شماره ٢٧٠: از غبار کاروان چون چشم برداريم ما؟
• شماره ٢٧١: شيوه هاي چشم او را در نظر داريم ما
• شماره ٢٧٢: از حيات بي وفا ياري طمع داريم ما
• شماره ٢٧٣: ياد رخسار ترا در دل نهان داريم ما
• شماره ٢٧٤: پيش آن آيينه رو راه سخن داريم ما
• شماره ٢٧٥: پيش خرمن دست کي چون خوشه چين داريم ما؟
• شماره ٢٧٦: از تحمل خصم را هموار مي سازيم ما
• شماره ٢٧٧: اشک پيش مردم فرزانه مي ريزيم ما
• شماره ٢٧٨: خار در پيراهن فرزانه مي ريزيم ما
• شماره ٢٧٩: گر به ظاهر چون لب پيمانه خاموشيم ما
• شماره ٢٨٠: چشم مست يار شد مخمور و مدهوشيم ما
• شماره ٢٨١: جان به لب داريم و همچون صبح خندانيم ما
• شماره ٢٨٢: بي کسي را کعبه مقصود مي دانيم ما
• شماره ٢٨٣: آسمان را خانه زنبور مي دانيم ما
• شماره ٢٨٤: خون دل را باده گلفام مي دانيم ما
• شماره ٢٨٥: گر چه از عقل گران لنگر فلاطونيم ما
• شماره ٢٨٦: نور معني در جبين تاک مي بينيم ما
• شماره ٢٨٧: زير شمشير حوادث پاي بر جاييم ما
• شماره ٢٨٨: صبر و طاقت از دل بي تاب مي جوييم ما
• شماره ٢٨٩: تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما
• شماره ٢٩٠: فارغ است از سير گل مجنون سرگردان ما
• شماره ٢٩١: سرخ رو مي گردد از ريزش کف احسان ما
• شماره ٢٩٢: خنده ها بر شمع دارد ديده گريان ما
• شماره ٢٩٣: دلبر محجوب مي خواهد دل پر خون ما
• شماره ٢٩٤: نيست بر سبزان گلشن، ديده پر خون ما
• شماره ٢٩٥: درنمي آيد به چشم از لاغري مجنون ما
• شماره ٢٩٦: راز دل را مي توان دريافت از سيماي ما
• شماره ٢٩٧: مي کشد هر لحظه بزم تازه اي بر روي ما
• شماره ٢٩٨: زخم پنهانم اگر بيرون دهد خونابها
• شماره ٢٩٩: اي دل بيدار را از چشم مستت خوابها
• شماره ٣٠٠: اي ز مژگان تو در چشم گلستان خارها
• شماره ٣٠١: اي زبون در حلقه زنجير زلفت شيرها
• شماره ٣٠٢: اي ترا در سينه هر ذره پنهان رازها
• شماره ٣٠٣: اي ره خوابيده را از نقش پايت بالها
• شماره ٣٠٤: تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام ها
• شماره ٣٠٥: پخته مي گردند از سوداي زلفش خام ها
• شماره ٣٠٦: اي در آتش از گل روي تو نعل لاله ها
• شماره ٣٠٧: سر نمي پيچند از تيغ اجل ديوانه ها
• شماره ٣٠٨: متصل گردد فلک را بر يک آيين آسيا
• شماره ٣٠٩: در بهاران از چمن اي باغبان بيرون ميا
• شماره ٣١٠: مشو از نفس ايمن تا تواني آرميد آنجا
• شماره ٣١١: به قدر رم ازين عالم، تواني آرميد آنجا
• شماره ٣١٢: مرو چون غافلان اي طالب منزل به خواب اينجا
• شماره ٣١٣: نه هر کس سر برون با تيغ و خنجر مي برد اينجا
• شماره ٣١٤: کدامين برق جولان گوشه ابرو نمود اينجا؟
• شماره ٣١٥: چه گرديدي گره، تخمي پي فردا بکار اينجا
• شماره ٣١٦: گهر نشمرده مي ريزند بر کوته زبان اينجا
• شماره ٣١٧: منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشين اينجا
• شماره ٣١٨: فقيري پيشه کن، از اغنيا حاجت مخواه اينجا
• شماره ٣١٩: دگر با نوخطي دارد دل من در ميان سودا
• شماره ٣٢٠: ز سختي هاي دوران ديده بينا شود پيدا
• شماره ٣٢١: مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پيدا
• شماره ٣٢٢: که را مي گشت در دل کز زمين انسان شود پيدا؟
• شماره ٣٢٣: ز زلف آه آخر روي جانان مي شود پيدا
• شماره ٣٢٤: در آن زلف سيه دلهاي خونين مي شود پيدا
• شماره ٣٢٥: هزاران همچو بلبل هر بهاري مي شود پيدا
• شماره ٣٢٦: اگر در دل ز سوز عشق داغي مي شود پيدا
• شماره ٣٢٧: عتاب و لطف مي گردد ز ابروي بتان پيدا
• شماره ٣٢٨: به عرياني نگردد از لطافت آن بدن پيدا
• شماره ٣٢٩: ز سيما مي شود روشندلان را مهر و کين پيدا
• شماره ٣٣٠: سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را
• شماره ٣٣١: ز سرسبزي حيات جاودان بخشد تماشا را
• شماره ٣٣٢: به هر نوعي که مي خواهد دلت بشکن دل ما را
• شماره ٣٣٣: چه مي آري به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟
• شماره ٣٣٤: نمي گردد کف بي مغز مانع سير دريا را
• شماره ٣٣٥: به خاموشي محيط معرفت کن جان گويا را
• شماره ٣٣٦: چنان دانسته مي بايد درين دنيا نهي پا را
• شماره ٣٣٧: نه بوي گل، نه رنگ لاله از جا مي برد ما را
• شماره ٣٣٨: اگر غفلت نهان در سنگ خارا مي کند ما را
• شماره ٣٣٩: اگر چه نيست غير از کوه غم فريادرس ما را
• شماره ٣٤٠: نگرديد آتشين رخساره اي فريادرس ما را
• شماره ٣٤١: ندارد بحر و کان سرمايه دست و دل ما را
• شماره ٣٤٢: خدايا درپذير اين نعره مستانه ما را
• شماره ٣٤٣: نمي باشد ز بي برگي چراغي خانه ما را
• شماره ٣٤٤: ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟
• شماره ٣٤٥: دهن بستن ز آفت ها نگهبان است دل ها را
• شماره ٣٤٦: زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها را
• شماره ٣٤٧: سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها را
• شماره ٣٤٨: که دارد اين چنين سرگشته و بي تاب دريا را؟
• شماره ٣٤٩: اگر چه گريه سرشار من، تر کرد دريا را
• شماره ٣٥٠: چه پروا از غبار خط مشکين است آن لب را؟
• شماره ٣٥١: بزرگاني که مانع مي شوند ارباب حاجت را
• شماره ٣٥٢: اگر از اهل ايماني مهيا باش آفت را
• شماره ٣٥٣: به دست خود کند بيدادگر بنياد دولت را
• شماره ٣٥٤: نهان کرده است رويت در نقاب حشر جنت را
• شماره ٣٥٥: مهيا شو دلا در عشق انواع ملامت را
• شماره ٣٥٦: ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را
• شماره ٣٥٧: نهان در زنگ ازان چون تيغ دارم جوهر خود را
• شماره ٣٥٨: سبک از حرف بي مغزان نسازم گوهر خود را
• شماره ٣٥٩: مزن بر سنگ پيش سخت رويان گوهر خود را
• شماره ٣٦٠: ازان چون شمع مي کاهم درين محفل تن خود را
• شماره ٣٦١: خوشا روزي که بينم دلبر بگزيده خود را
• شماره ٣٦٢: فرو خوردم ز غيرت گريه مستانه خود را
• شماره ٣٦٣: برآتش مي گذارم خرقه پشمينه خود را
• شماره ٣٦٤: به زور خود شدي مغرور تا انداختي خود را
• شماره ٣٦٥: خط از سنگين دلي گفتم برآرد لعل دلبر را
• شماره ٣٦٦: نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را
• شماره ٣٦٧: لب ياقوت او تا داد از خط عرض لشکر را
• شماره ٣٦٨: زبان کوتاه باشد آشناي بحر گوهر را
• شماره ٣٦٩: ز آه سرد پروا نيست عشاق بلاکش را
• شماره ٣٧٠: بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را
• شماره ٣٧١: ز خط عنبرين زيبد نقاب آن روي دلکش را
• شماره ٣٧٢: گل اندامي که مي دادم به خون ديده آبش را
• شماره ٣٧٣: ز روي آتشينش حيرتي رو داد آتش را
• شماره ٣٧٤: به مژگان خارخار از سينه مي روياند آتش را
• شماره ٣٧٥: به ساغر احتياجي نيست حسن نيم مستش را
• شماره ٣٧٦: به عزم صيد چين سازد چو زلف صيدبندش را
• شماره ٣٧٧: چمن پيرا اگر مي ديد روي چون بهارش را
• شماره ٣٧٨: ز دست يکدگر شکرلبان گيرند سنگش را
• شماره ٣٧٩: چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را
• شماره ٣٨٠: به زلف عنبرين روبند خوبان جلوه گاهش را
• شماره ٣٨١: کنم نظاره چون بي پرده رخسار نکويش را؟
• شماره ٣٨٢: نگاه عجز باشد گر زباني هست عاشق را
• شماره ٣٨٣: نه از گل مي گشايد دل، نه از گلزار عاشق را
• شماره ٣٨٤: غبار خط جانان لنگر آرام شد دل را
• شماره ٣٨٥: معلم نيست حاجت در تپيدن کشته دل را
• شماره ٣٨٦: سفيدي هاي مو بيدار کي سازد سيه دل را؟
• شماره ٣٨٧: به دنياي دني بگذار جسم پاي در گل را
• شماره ٣٨٨: مهيا در دل تنگ است برگ عيش بلبل را
• شماره ٣٨٩: نکرد از ناله شبخيز با خود گرمخون گل را
• شماره ٣٩٠: اگر آزاده اي بگذار اسباب تجمل را
• شماره ٣٩١: به دنيا ساختم مشغول چشم روشن دل را
• شماره ٣٩٢: درين گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟
• شماره ٣٩٣: ز ارباب تجرد نيست بر دل بار عالم را
• شماره ٣٩٤: نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را
• شماره ٣٩٥: به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را
• شماره ٣٩٦: مسوز اي سنگدل از انتظار مي کبابم را
• شماره ٣٩٧: مکن يارب گران در منتهاي عمر گوشم را
• شماره ٣٩٨: به وحدت مي توان کردن سبک غم هاي عالم را
• شماره ٣٩٩: مکن بي بهره يارب از قبول دل بيانم را
• شماره ٤٠٠: نظر کن در ترازو داري آن خورشيد تابان را
• شماره ٤٠١: به هم پيچد خط مشکين بساط حسن خوبان را
• شماره ٤٠٢: ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را
• شماره ٤٠٣: ز روي لاله گون متراش خط عنبرافشان را
• شماره ٤٠٤: مکن کوتاه در ايام خط زلف پريشان را
• شماره ٤٠٥: چه داند آن ستمگر قدر دل هاي پريشان را؟
• شماره ٤٠٦: مسخر کرد خط عنبرين رخسار جانان را
• شماره ٤٠٧: فروغ حسن از خط بيش گردد لاله رويان را
• شماره ٤٠٨: ز سرو و گل چمن مينا و جام آورد مستان را
• شماره ٤٠٩: ز منع افزون شود شوق گرستن بي قراران را
• شماره ٤١٠: ز خلوت نيست بر خاطر غمي وحدت شعاران را
• شماره ٤١١: فروغ مهر باشد ديده اخترشماران را
• شماره ٤١٢: نمي خواهيم روي تلخ ابر نوبهاران را
• شماره ٤١٣: نسازد رويگردان کثرت لشکر دليران را
• شماره ٤١٤: نباشد الفتي با جسم، جان سينه ريشان را
• شماره ٤١٥: زبان لاف رسوا مي کند ناقص کمالان را
• شماره ٤١٦: محابا نيست از برق حوادث خوشه چينان را
• شماره ٤١٧: ز رنجش نيست خوشتر هيچ خلقي تندخويان را
• شماره ٤١٨: گزيري از علايق نيست زير چرخ يک تن را
• شماره ٤١٩: متاب از کشتن ما اي غزال شوخ گردن را
• شماره ٤٢٠: بدل زان با تپيدن هاي دل کردم دويدن را
• شماره ٤٢١: ز مهر و ماه سازد سير، رويت چشم روزن را
• شماره ٤٢٢: به چشم کم مبين اي کج نظر دلهاي پر خون را
• شماره ٤٢٣: نبردم زير خاک از عجز با خود دعوي خون را
• شماره ٤٢٤: نگه دار از لب پيمانه آن لبهاي ميگون را
• شماره ٤٢٥: شکوه حسن ليلي آنچنان پر کرد هامون را
• شماره ٤٢٦: ز بس انديشه ليلي به هم پيچيد مجنون را
• شماره ٤٢٧: خموشي مهر خاموشي زند بر لب سخن چين را
• شماره ٤٢٨: طلايي شد چمن ساقي بگردان جام زرين را
• شماره ٤٢٩: اگر چه رنگ آن گل مي برد از کار گلچين را
• شماره ٤٣٠: چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را
• شماره ٤٣١: به هر تردامني منماي آن آيينه رو را
• شماره ٤٣٢: تهي چشمان چه مي دانند قدر روي نيکو را؟
• شماره ٤٣٣: صفاي ساعدت نيلي شمارد دست موسي را
• شماره ٤٣٤: سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبي را
• شماره ٤٣٥: هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتي را
• شماره ٤٣٦: دلم خاک مراد خويش داند نامرادي را
• شماره ٤٣٧: مده در جوش گل چون لاله از کف ميگساري را
• شماره ٤٣٨: خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقيري را
• شماره ٤٣٩: ز اسرار حقيقت بهره ور کن عشقبازي را
• شماره ٤٤٠: گر آن شيرين سخن تلقين کند گفتار طوطي را
• شماره ٤٤١: تکلف نيست در گفتار رند لاابالي را
• شماره ٤٤٢: به عصيان مگذران زنهار ايام جواني را
• شماره ٤٤٣: مده از دست در پيري شراب ارغواني را
• شماره ٤٤٤: به آهي مي توان از خود برآوردن جهاني را
• شماره ٤٤٥: نه هر چشمي سزاوارست رخسار معاني را
• شماره ٤٤٦: کسوفي هست دايم آفتاب زندگاني را
• شماره ٤٤٧: غنيمت دان درين وحشت سرا خلوت گزيني را
• شماره ٤٤٨: زر و سيم جهان در پرده دارد عمر کاهي را
• شماره ٤٤٩: رسانيده است حسن او به جايي بي وفايي را
• شماره ٤٥٠: خرابي باعث تعمير باشد بينوايي را
• شماره ٤٥١: کند ليلي چنين گر جلوه مستانه در صحرا
• شماره ٤٥٢: به دل هاي پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا
• شماره ٤٥٣: ندارد حاجت مشاطه روي گلعذار ما
• شماره ٤٥٤: ز خط سبز شد فيروزه اي لعل نگار ما
• شماره ٤٥٥: نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عيش ما
• شماره ٤٥٦: فلک پرواز سازد آه را درد گران ما
• شماره ٤٥٧: ندارد زآفتاب تربيت طالع بيان ما
• شماره ٤٥٨: ز تأثير دل بيدار، چشم تر شود بينا
• شماره ٤٥٩: مي جان بخش اگر چه جام زر مي گيرد از مينا
• شماره ٤٦٠: اگر اين بار مي آيد به دستم گردن مينا
• شماره ٤٦١: مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب ها
• شماره ٤٦٢: ندارد خواب چشم عاشق ديوانه در شبها
• شماره ٤٦٣: ز سختي هاي عالم قانعان را هست لذت ها
• شماره ٤٦٤: زهي ز انديشه لعل تو پر خون جام فکرت ها
• شماره ٤٦٥: مدار از منزل آرايان طمع معماري دلها
• شماره ٤٦٦: به يک پيمانه مي، کرد ساقي حل مشکل ها
• شماره ٤٦٧: اگر مردي مرو در پرده ناموس چون زنها
• شماره ٤٦٨: زهي از غيرت رويت گريبان چاک گلشن ها
• شماره ٤٦٩: مباش اي رهنورد عشق نوميد از تپيدن ها
• شماره ٤٧٠: ز خرمن صلح کن با دانه اي از دوربيني ها
• شماره ٤٧١: ترا پر چون صدف شد گوش از سيماب در دريا
• شماره ٤٧٢: به هر شورش مده چون موج از کف دامن دريا
• شماره ٤٧٣: نماند از نارسايي مدي از احسان درين دريا
• شماره ٤٧٤: چسان گردد تهي از عقد گوهر سينه دريا؟
• شماره ٤٧٥: محمل شوق کجا، کعبه اميد کجا
• شماره ٤٧٦: من و مصري که شکرخيز بود خاک آنجا
• شماره ٤٧٧: صاف گشتن ز خودي باده ناب است اينجا
• شماره ٤٧٨: هر که هست، از مي ديدار تو مست است اينجا
• شماره ٤٧٩: سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اينجا
• شماره ٤٨٠: مستي و بي خبري رتبه عام است اينجا
• شماره ٤٨١: همه کس طالب آن سرو روان است اينجا
• شماره ٤٨٢: فتنه روز جزا خانه نشين است اينجا
• شماره ٤٨٣: دل چسان گردد ازان زلف گرهگير جدا؟
• شماره ٤٨٤: نيست در ديده ما منزلتي دنيا را
• شماره ٤٨٥: آرزو چند به هر سوي کشاند ما را؟
• شماره ٤٨٦: مي شود راز دل از جبهه نمايان ما را
• شماره ٤٨٧: گريه سوختگان اشک کباب است ترا
• شماره ٤٨٨: دست شستن ز بقا آب حيات است ترا
• شماره ٤٨٩: چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟
• شماره ٤٩٠: خون ما گر سبب چهره آل است ترا
• شماره ٤٩١: اي که از عالم معني خبري نيست ترا
• شماره ٤٩٢: حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترا
• شماره ٤٩٣: کيست گردن ننهد دام جهانگير ترا؟
• شماره ٤٩٤: طالعي کو، که کشم مست در آغوش ترا؟
• شماره ٤٩٥: نه به چشم و دل تنها نگرانيم ترا
• شماره ٤٩٦: باغبان در نگشوده است گلستان ترا
• شماره ٤٩٧: گر نبينيم به خلوت رخ چون ماه ترا
• شماره ٤٩٨: نمک خال بود داغ تمناي ترا
• شماره ٤٩٩: گل ازان زود به بازار رساند خود را
• شماره ٥٠٠: هر که چون شيشه به پيمانه رساند خود را
• شماره ٥٠١: باده در لعل لب يار نمايد خود را
• شماره ٥٠٢: حسن کي در دل چون سنگ نمايد خود را؟
• شماره ٥٠٣: راه خوابيده رسانيد به منزل خود را
• شماره ٥٠٤: چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را
• شماره ٥٠٥: ما که در خم ننموديم فلاطون خود را
• شماره ٥٠٦: نيست انديشه اي از زخم زبان سرکش را
• شماره ٥٠٧: از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را
• شماره ٥٠٨: تا به حدي است لطافت رخ پرتابش را
• شماره ٥٠٩: شانه گر باز کند زلف گرهگيرش را
• شماره ٥١٠: سخن آن است که از جاي درآرد دل را
• شماره ٥١١: عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را
• شماره ٥١٢: فقر بي قدر کند سلطنت عالم را
• شماره ٥١٣: وحشتي داده ز اوضاع جهان دست مرا
• شماره ٥١٤: تلخي عالم ناساز شراب است مرا
• شماره ٥١٥: هر نفس تازه گلي زيب کنارست مرا
• شماره ٥١٦: نفس سوخته روشنگر جان است مرا
• شماره ٥١٧: نوخطي سلسله جنبان جنون است مرا
• شماره ٥١٨: دل پريخانه آن روي چو ماه است مرا
• شماره ٥١٩: گل داغ است اگر تاج زري هست مرا
• شماره ٥٢٠: چون خم از کوي مغان پاي سفر نيست مرا
• شماره ٥٢١: دل مقيد به شکرزار هوس نيست مرا
• شماره ٥٢٢: رنگي از لاله عذاران جهان نيست مرا
• شماره ٥٢٣: در بيابان طلب، راهبري نيست مرا
• شماره ٥٢٤: چون گشايد ز چمن خاطر ناشاد مرا؟
• شماره ٥٢٥: آن که سوز جگر و ديده تر داد مرا
• شماره ٥٢٦: آنچنان عشق تو بدخوي برآورد مرا
• شماره ٥٢٧: نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا
• شماره ٥٢٨: سبک از عقل به يک رطل گران کرد مرا
• شماره ٥٢٩: نيم آن شعله که خاموش توان کرد مرا
• شماره ٥٣٠: عزلت از عالم دلگير برآورد مرا
• شماره ٥٣١: مي کند وقت خوش از عمر برومند مرا
• شماره ٥٣٢: تا دل از روي تو شد مطلع انوار مرا
• شماره ٥٣٣: برسانيد به خاک قدم يار مرا
• شماره ٥٣٤: از گلستان نشود غنچه دل باز مرا
• شماره ٥٣٥: مي کند گرم طلب شعله آواز مرا
• شماره ٥٣٦: چون مي کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟
• شماره ٥٣٧: هوش نگذاشت به سر آن لب مي نوش مرا
• شماره ٥٣٨: دل سيه شد ز سيه خانه افلاک مرا
• شماره ٥٣٩: آشنايي به کسي نيست درين خانه مرا
• شماره ٥٤٠: مي پرد چشم به خال لب جانانه مرا
• شماره ٥٤١: وصل و هجرست يکي چشم و دل حيران را
• شماره ٥٤٢: تازه دارد دل من خار و خس مژگان را
• شماره ٥٤٣: مژه مانع نشود اشک سبک جولان را
• شماره ٥٤٤: ميزباني که ز جان سير کند مهمان را
• شماره ٥٤٥: شد ز زنجير فزون شور جنون مجنون را
• شماره ٥٤٦: نيست آسودگي از سير و سفر مجنون را
• شماره ٥٤٧: تندي خوي ضرورست سخن آيين را
• شماره ٥٤٨: گل به صد ديده شبنم نگران است او را
• شماره ٥٤٩: غم مردن نبود جان غم اندوخته را
• شماره ٥٥٠: گر به گلزار بري آن رخ افروخته را
• شماره ٥٥١: گريه بسيار بود نو به وجود آمده را
• شماره ٥٥٢: صلح در پرده بود يار به جنگ آمده را
• شماره ٥٥٣: شوق اگر قافله سالار شود قافله را
• شماره ٥٥٤: نشد از روي تو سيراب نظر آينه را
• شماره ٥٥٥: چند بر کوردلان جلوه دهم معني را؟
• شماره ٥٥٦: لب ميگون تو خمار کند تقوي را
• شماره ٥٥٧: گريه از دل نبرد کلفت روحاني را
• شماره ٥٥٨: خوش کن از لاله رخان زلف پريشاني را
• شماره ٥٥٩: تا به کي در ته زنگار بود خنجر ما؟
• شماره ٥٦٠: هست پيوسته به درياي کرم گوهر ما
• شماره ٥٦١: حلقه هر در باغي نشود ديده ما
• شماره ٥٦٢: گر چه از درد خزاني شده رخساره ما
• شماره ٥٦٣: تا چه گل ريشه دوانيده در انديشه ما؟
• شماره ٥٦٤: هست چون تاک پر از باده رگ و ريشه ما
• شماره ٥٦٥: آب حيوان زند آب در ميخانه ما
• شماره ٥٦٦: سيل را گنج شمارد دل ويرانه ما
• شماره ٥٦٧: روشن است از دل بي کينه ما سينه ما
• شماره ٥٦٨: گرد اندوه پذيرد ز طرب سينه ما
• شماره ٥٦٩: مشرق مهر بود سينه بي کينه ما
• شماره ٥٧٠: چرخ پر گوهر شب تاب شد از گريه ما
• شماره ٥٧١: از بساط فلک آن سوي بود بازي ما
• شماره ٥٧٢: علم نصرت ما آه سحرگاهي ما
• شماره ٥٧٣: دل نگرديد شب وصل تهي از گله ها
• شماره ٥٧٤: کمال حسن کجا، ديده پر آب کجا؟
• شماره ٥٧٥: به مجلسي که کشي از نقاب بند آنجا
• شماره ٥٧٦: به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا
• شماره ٥٧٧: نگاه دار سر رشته حساب اينجا
• شماره ٥٧٨: رسيدگي ز مطالب گذشتن است اينجا
• شماره ٥٧٩: به تيغ کج نشود راست هيچ کار اينجا
• شماره ٥٨٠: خوش آن که از دو جهان گشت بي نياز اينجا
• شماره ٥٨١: عيار حسن ز صاحب نظر شود پيدا
• شماره ٥٨٢: عجب که يک دل خوش در جهان شود پيدا
• شماره ٥٨٣: چه مي کنند حريفان عشق صهبا را؟
• شماره ٥٨٤: فکنده ايم به امروز کار فردا را
• شماره ٥٨٥: چه نسبت است به گردنکشي مدارا را؟
• شماره ٥٨٦: کجا نظر به گل و ياسمن بود ما را؟
• شماره ٥٨٧: به شاهراه توکل بود سفر ما را
• شماره ٥٨٨: نداد عشق گريبان به دست کس ما را
• شماره ٥٨٩: مبين ز موج تهيدست خوار دريا را
• شماره ٥٩٠: مبر به جاي اطاعت به کار طاعت را
• شماره ٥٩١: چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟
• شماره ٥٩٢: مده به چشم و دل خويش راه، غفلت را
• شماره ٥٩٣: چنين که عقل کشيده است زير بند ترا
• شماره ٥٩٤: ز دوزخ است چه پروا نيازمند ترا؟
• شماره ٥٩٥: به صيد شير نر اي بي جگر چه کار ترا؟
• شماره ٥٩٦: اگر به بندگي ارشاد مي کنيم ترا
• شماره ٥٩٧: خمار مي نکند زرد ارغوان ترا
• شماره ٥٩٨: مکن ز ساده دلي خرج چشم بد خود را
• شماره ٥٩٩: چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟
• شماره ٦٠٠: ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟
• شماره ٦٠١: شکيب نيست ز معشوق، عشق سرکش را
• شماره ٦٠٢: ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟
• شماره ٦٠٣: عرق به چهره نشسته است آن پريوش را
• شماره ٦٠٤: ز گريه سرکشي افزود آن پريوش را
• شماره ٦٠٥: گذاشتيم به اغيار زلف پر خم را
• شماره ٦٠٦: مکن به غنچه گره نوبهار عالم را
• شماره ٦٠٧: گداخت ديدن آن روي بي نقاب مرا
• شماره ٦٠٨: به خنده اي بنواز اين دل خراب مرا
• شماره ٦٠٩: چو تار چنگ، فلک چون نمي نواخت مرا
• شماره ٦١٠: ز خاک کوي تو پرواز مشکل است مرا
• شماره ٦١١: گرفتگي دل از چشم روشن است مرا
• شماره ٦١٢: ز عشق، سينه پر داغ گلشني است مرا
• شماره ٦١٣: به اعتبار جهان هيچ کار نيست مرا
• شماره ٦١٤: اگر چه حوصله وصل يار نيست مرا
• شماره ٦١٥: همان کسي که به دست کرم سرشت مرا
• شماره ٦١٦: ز روي گرم که در جان شرر گرفت مرا؟
• شماره ٦١٧: اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مرا
• شماره ٦١٨: زبان هر هرزه درايي به جان رساند مرا
• شماره ٦١٩: ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا
• شماره ٦٢٠: ارگ چه سيل فنا برد هر چه بود مرا
• شماره ٦٢١: شد از رکاب تو پيدا هلال عيد مرا
• شماره ٦٢٢: ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟
• شماره ٦٢٣: نمي توان ز سخن ساختن خموش مرا
• شماره ٦٢٤: کنند تازه خطان مشکسود داغ مرا
• شماره ٦٢٥: کجا به دام کشد سايه نهال مرا
• شماره ٦٢٦: چه احتياج دليل است در رحيل مرا؟
• شماره ٦٢٧: ز خامشي دل روشن شود سياه مرا
• شماره ٦٢٨: نه دل ز عالم پر وحشت آرميده مرا
• شماره ٦٢٩: به خاک و خون نکشد خصمي زمانه مرا
• شماره ٦٣٠: شکست نقش مرادست بورياي مرا
• شماره ٦٣١: به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را
• شماره ٦٣٢: احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را
• شماره ٦٣٣: بهار شد که ببندند در گلستان را
• شماره ٦٣٤: لبت به خون جگر شسته روي مرجان را
• شماره ٦٣٥: ببين به دور لبش خط عنبرافشان را
• شماره ٦٣٦: بود به حفظ خدا دل قوي ضعيفان را
• شماره ٦٣٧: ز اشک گرم خطر نيست خار مژگان را
• شماره ٦٣٨: گرفت خط تو دلهاي بي قراران را
• شماره ٦٣٩: گل است باده گلرنگ باده خواران را
• شماره ٦٤٠: چه حاجت است به خال آن بياض گردن را؟
• شماره ٦٤١: مکن دلير نگاه آن بياض گردن را
• شماره ٦٤٢: ز هوش برد چنان حيرت تو گلشن را
• شماره ٦٤٣: چه حاجت است به گلگونه، روي گلگون را؟
• شماره ٦٤٤: بس است تيغ تغافل من بلاجو را
• شماره ٦٤٥: ز داغ نيست محابا به درد ساخته را
• شماره ٦٤٦: ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟
• شماره ٦٤٧: رساند ابر به جايي گهرفشاني را
• شماره ٦٤٨: دوام نيست چو ايام گل جواني را
• شماره ٦٤٩: به کوي عشق مبر زاهد ريايي را
• شماره ٦٥٠: اگر به لاله شوي هم پياله در صحرا
• شماره ٦٥١: ازان دو سلسله عنبرين گره بگشا
• شماره ٦٥٢: چو ديگران نه به ظاهر بود عبادت ما
• شماره ٦٥٣: رسيده است به آفاق صيت دولت ما
• شماره ٦٥٤: به هر ترنمي از جاي مي رود دل ما
• شماره ٦٥٥: شديم پير و نشد تر دو چشم بي نم ما
• شماره ٦٥٦: چراغ راه ندارد به بزم روشن ما
• شماره ٦٥٧: ز خون شکفته شود چون شراب شيشه ما
• شماره ٦٥٨: ز عمر باج ستاند مي دو ساله ما
• شماره ٦٥٩: حديث خام مجوييد در رساله ما
• شماره ٦٦٠: ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟
• شماره ٦٦١: ز هم نمي گسلد عيش جاودانه ما
• شماره ٦٦٢: رسيده است به معراج اوج پستي ما
• شماره ٦٦٣: شکست رنگ مي از ترک ميگساري ما
• شماره ٦٦٤: رسيد صبر به فرياد بينوايي ما
• شماره ٦٦٥: هزار حيف که گل کرد بينوايي ما
• شماره ٦٦٦: مرا ز نشأه مي ساخت کامياب هوا
• شماره ٦٦٧: زهي به غمزه جانسوز برق مذهب ها
• شماره ٦٦٨: چنان که از نمک افزون شود جراحتها
• شماره ٦٦٩: به دور کاکل و زلف تو سنبلستان ها
• شماره ٦٧٠: شکوفه شور فکنده است در گلستان ها
• شماره ٦٧١: اگر چه خوش نبود سير بوستان تنها
• شماره ٦٧٢: غم حساب ندارم ز مي پرستي ها
• شماره ٦٧٣: به خرج رفت حياتم ز هرزه کوشي ها
• شماره ٦٧٤: زهي نقاب جمالت برهنه رويي ها
• شماره ٦٧٥: آن را که نيست وسعت مشرب درين سرا
• شماره ٦٧٦: آسان چسان شود ز وطن ديده ور جدا؟
• شماره ٦٧٧: بلبل نمي شود به قفس از چمن جدا
• شماره ٦٧٨: چشمي که شد ز ديدن حسن آفرين جدا
• شماره ٦٧٩: مي مي کند خيال تنک ظرف آب را
• شماره ٦٨٠: روي تو غنچه ساخت گل آفتاب را
• شماره ٦٨١: هر کس نکرده در گرو مي کتاب را
• شماره ٦٨٢: مي سوزد آرزو دل پراضطراب را
• شماره ٦٨٣: در ششدرست مهره اسير جهات را
• شماره ٦٨٤: دلکوب نيست حادثه دنياپرست را
• شماره ٦٨٥: از دل بپرس نيک و بد هر سرشت را
• شماره ٦٨٦: فصل بهار کرد مصور بهشت را
• شماره ٦٨٧: مي فارغ از جهان مکرر کند ترا
• شماره ٦٨٨: سرگشته چند فکر پريشان کند ترا؟
• شماره ٦٨٩: بي آب ساخت خط، لب جان پرور ترا
• شماره ٦٩٠: هم ناله رباب نباشد کسي چرا؟
• شماره ٦٩١: در جوش گل شراب ننوشد کسي چرا؟
• شماره ٦٩٢: ترجيح مي دهد به پدر اوستاد را
• شماره ٦٩٣: قيد عيال، پست کند راي مرد را
• شماره ٦٩٤: بادام تلخ نيست سزاوار قند را
• شماره ٦٩٥: خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را
• شماره ٦٩٦: عشق است غمگسار دل دردمند را
• شماره ٦٩٧: افسردگي است چاره دل دردمند را
• شماره ٦٩٨: واديد کرده است به من تلخ، ديد را
• شماره ٦٩٩: يک بار بي خبر به شبستان من درآ
• شماره ٧٠٠: روي تو سوخته است دل لاله زار را
• شماره ٧٠١: ديوانه کرد سبزه خطت بهار را
• شماره ٧٠٢: درياب صبح فيض نسيم بهار را
• شماره ٧٠٣: در آتش است نعل، نسيم بهار را
• شماره ٧٠٤: از شرم، حرص دلبري افزود ناز را
• شماره ٧٠٥: مستي ز خط زياده شد آن دلنواز را
• شماره ٧٠٦: دانسته ام غرور خريدار خويش را
• شماره ٧٠٧: از کينه پاک کن دل افگار خويش را
• شماره ٧٠٨: کوتاه ساز رشته آمال خويش را
• شماره ٧٠٩: پوشيده گر به زلف کني روي خويش را
• شماره ٧١٠: حاجت به خون گرم جگر نيست داغ را
• شماره ٧١١: پيوسته دل سياه بود خلق تنگ را
• شماره ٧١٢: تيغ زبان لاف نباشد کمال را
• شماره ٧١٣: هست از زوال نعل در آتش کمال را
• شماره ٧١٤: نتوان به خواب کرد مسخر خيال را
• شماره ٧١٥: در کوي عشق ره نبود جبرئيل را
• شماره ٧١٦: عارف متابعت نکند قال و قيل را
• شماره ٧١٧: در گردش آوريد مي لعل فام را
• شماره ٧١٨: پيچيده است دست تو دست کليم را
• شماره ٧١٩: شد استخوان ز دور فلک توتيا مرا
• شماره ٧٢٠: غمگين نيم که خلق شمارند بد مرا
• شماره ٧٢١: مي در پياله خون جگر مي شود مرا
• شماره ٧٢٢: سودا به کوه و دشت صلا مي دهد مرا
• شماره ٧٢٣: دشنام يار جان دگر مي دهد مرا
• شماره ٧٢٤: ابروي او نرفت ز مد نظر مرا
• شماره ٧٢٥: پيچيده درد هجر تو بر يکدگر مرا
• شماره ٧٢٦: از گرد خط، فزود محبت به دل مرا
• شماره ٧٢٧: از بس گرفت تنگي دل در ميان مرا
• شماره ٧٢٨: از بس گرفت تنگي دل در ميان مرا
• شماره ٧٢٩: افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا
• شماره ٧٣٠: گر قابل ملال نيم، شاد کن مرا
• شماره ٧٣١: از کار رفته دست چو دست سبو مرا
• شماره ٧٣٢: سرگشته ساخت خال دلاراي او مرا
• شماره ٧٣٣: از باده چون کند عرق آلود ماه را
• شماره ٧٣٤: رويت ز هاله حلقه کند نام ماه را
• شماره ٧٣٥: طاعت کند سرشک ندامت گناه را
• شماره ٧٣٦: رفتم ز راه دل خس و خار گناه را
• شماره ٧٣٧: مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده را
• شماره ٧٣٨: با زلف کار نيست رخ يار ديده را
• شماره ٧٣٩: طاقت کجاست روي عرقناک ديده را؟
• شماره ٧٤٠: خال لب تو راهنمايي است بوسه را
• شماره ٧٤١: گيرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟
• شماره ٧٤٢: دل خود به خود شکسته شود عشق پيشه را
• شماره ٧٤٣: دايم ز نازکي است دل افگار شيشه را
• شماره ٧٤٤: مگذار بر زمين دل شبها پياله را
• شماره ٧٤٥: دادم ز شور عشق به سيلاب خانه را
• شماره ٧٤٦: از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟
• شماره ٧٤٧: افتادگي برآورد از خاک دانه را
• شماره ٧٤٨: پرواي مرگ نيست گداي برهنه را
• شماره ٧٤٩: روشن ز داغ هاي نهان ساز سينه را
• شماره ٧٥٠: بشنو ز من ترانه غيرت فزاي را
• شماره ٧٥١: چون پاي خم به دست فتادت کمر گشا
• شماره ٧٥٢: شد بي صفا ز خاک سيه کاسه آب ما
• شماره ٧٥٣: پاک است همچو صبح به عالم حساب ما
• شماره ٧٥٤: آماده است از دل پر خون شراب ما
• شماره ٧٥٥: از نان و آب نيست بقا و ثبات ما
• شماره ٧٥٦: در داغ غوطه خورد دل غم سرشت ما
• شماره ٧٥٧: اي جبهه تو آينه سرنوشت ما
• شماره ٧٥٨: بيگانگي شده است ز عالم مراد ما
• شماره ٧٥٩: ياقوت کهربا شود از آه سرد ما
• شماره ٧٦٠: چون ني ز ناله نيست تهي بندبند ما
• شماره ٧٦١: دود از نهاد خلق برآرد گزند ما
• شماره ٧٦٢: داغ است لاله زار دل دردمند ما
• شماره ٧٦٣: عالم ختن شد از قلم مشکسود ما
• شماره ٧٦٤: دايم شکفته است دل داغدار ما
• شماره ٧٦٥: منگر به چشم کم به دل داغدار ما
• شماره ٧٦٦: آميخته است مستي ما با خمار ما
• شماره ٧٦٧: با اختيار حق چه بود اختيار ما؟
• شماره ٧٦٨: دوري ز خلق، باغ و بهارست پيش ما
• شماره ٧٦٩: برق جلال، عين جمال است پيش ما
• شماره ٧٧٠: آشفتگي ز عقل پذيرد دماغ ما
• شماره ٧٧١: در سير و دور مي گذرد ماه و سال ما
• شماره ٧٧٢: دست فلک کبود شد از گوشمال ما
• شماره ٧٧٣: هرگز تهي ز خون جگر نيست جام ما
• شماره ٧٧٤: دل از خدا به صنع خدا بسته ايم ما
• شماره ٧٧٥: دل از قضا به دست رضا داده ايم ما
• شماره ٧٧٦: خون در دل هوا و هوس کرده ايم ما
• شماره ٧٧٧: از جنبش نسيم کرم زنده ايم ما
• شماره ٧٧٨: عمري است حلقه در ميخانه ايم ما
• شماره ٧٧٩: خجلت ز عشق پاک گهر مي بريم ما
• شماره ٧٨٠: دل را ز قيد جسم رها مي کنيم ما
• شماره ٧٨١: دايم ز خود سفر چو شرر مي کنيم ما
• شماره ٧٨٢: از گريه خاک دام چمن مي کنيم ما
• شماره ٧٨٣: تا چند نقشبند تمنا شويم ما
• شماره ٧٨٤: رنگين تر از حناست بهار و خزان ما
• شماره ٧٨٥: لرزيد بس که دل به تن ناتوان ما
• شماره ٧٨٦: روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟
• شماره ٧٨٧: بر رو چو برگ گل ندويده است خون ما
• شماره ٧٨٨: از بس سترد گرد ملال از جبين ما
• شماره ٧٨٩: رحمت گرفته روي ز گرد گناه ما
• شماره ٧٩٠: صبح جهان بود نفس غم زداي ما
• شماره ٧٩١: رزق ملايک است نواي رساي ما
• شماره ٧٩٢: آمد خزان و تر نشد از مي گلوي ما
• شماره ٧٩٣: دستي که شد به گردش پيمانه آشنا
• شماره ٧٩٤: اي حسن پرده سوز تو برق نقاب ها
• شماره ٧٩٥: وقت است جوش باده زند لاله زارها
• شماره ٧٩٦: اي روشن از فروغ تو چشم چراغ ها
• شماره ٧٩٧: نتوان به بي مثال رسيد از مثال ها
• شماره ٧٩٨: در آتشم ز ديده شوخ ستاره ها
• شماره ٧٩٩: وقت است سربرآورد از خاک، لاله ها
• شماره ٨٠٠: از دست و تيغ عشق فگارند لاله ها