کتابخانه فارسی

قسمت دوم

• شماره ١: دو عالم را توان ديدن بمينائي که من دارم
• شماره ٢
• شماره ٣: درون لاله گذر چون صبا تواني کرد
• شماره ٤: اگر به بحر محبت کرانه مي خواهي
• شماره ٥: زمانه قاصد طيار آن دلارام است
• شماره ٦: دگر ز ساده دليهاي يار نتوان گفت
• شماره ٧
• شماره ٨: غلام زنده دلانم که عاشق سره اند
• شماره ٩: لاله ي اين چمن آلوده ي رنگ است هنوز
• شماره ١٠: تکيه بر حجت و اعجاز بيان نيز کنند
• شماره ١١: چو موج مست خودي باش و سر بطوفان کش
• شماره ١٢: خضر وقت از خلوت دشت حجاز آيد برون
• شماره ١٣: ز سلطان کنم آرزوي نگاهي
• شماره ١٤: با نشئه درويشي در ساز و دمادم زن
• شماره ١٥: هوس هنوز تماشاگر جهانداري است
• شماره ١٦: فرشته گر چه برون از طلسم افلاک است
• شماره ١٧: عرب که باز دهد محفل شبانه کجاست؟
• دگر آموز
• از خواب گران خيز
• شماره ٢٠: جهان ما همه خاک است و پي سپر گردد
• شماره ٢١: باز بر رفته و آينده نظر بايد کرد
• شماره ٢٢: خيال من به تماشاي آسمان بود است
• شماره ٢٣: از نوا بر قيامت رفت و کس آگاه نيست
• شماره ٢٤: شراب ميکده ي من نه يادگار جم است
• شماره ٢٥: لاله ي صحرايم از طرف خيابانم بريد
• شماره ٢٦: سخن تازه زدم کس به سخن وا نرسيد
• شماره ٢٧: عاشق آن نيست که لب گرم فغاني دارد
• شماره ٢٨: درين چمن دل مرغان زمان زمان دگر است
• شماره ٢٩: ما از خداي گم شده ايم او بجستجوست
• خواجه و مزدور
• شماره ٣١: گر چه مي دانم که روزي بي نقاب آيد برون
• شماره ٣٢: گشاده روز خوش و ناخوش زمانه گذر
• شماره ٣٣: زندگي در صدف خويش گهر ساختن است
• شماره ٣٤: برون زين گنبند در بسته پيدا کرده ام راهي
• شماره ٣٥: گنهکار غيورم مزد بي خدمت نمي گيرم
• شماره ٣٦: جهان کورست و از آئينه دل غافل افتاده است
• شماره ٣٧: نه يابي در جهان ياري که داند دلنوازي را
• شماره ٣٨: علمي که تو آموزي مشتاق نگاهي نيست
• شماره ٣٩: چو خورشيد سحر پيدا نگاهي مي توان کردن
• شماره ٤٠: کشيدي باده ها در صحبت بيگانه پي در پي
• شماره ٤١
• شماره ٤٢: بيا که خاوريان نقش تازه ئي بستند
• شماره ٤٣: عشق را نازم که بودش را غم نابود ني
• شماره ٤٤: بر دل بي تاب من ساقي مي نابي زند
• شماره ٤٥: فروغ خاکيان از نوريان افزون شود روزي
• شماره ٤٦: ز رسم و راه شريعت نکرده ام تحقيق
• شماره ٤٧: از همه کس کناره گير صحبت آشنا طلب
• شماره ٤٨: بيني جهان را خود را نه بيني
• شماره ٤٩: من هيچ نمي ترسم از حادثه ي شب ها
• شماره ٥٠: تو کيستي ز کجائي که آسمان کبود
• شماره ٥١: بيا شوق که درد آشناست خاک آنجا
• شماره ٥٢: مي ديرينه و معشوق جوان چيزي نيست
• شماره ٥٣: قلندران که به تسخير آب و گل کوشند
• شماره ٥٤: دو دسته تيغم و گردون برهنه ساخت مرا
• شماره ٥٥: مثل شرر ذره را تن به تپيدن دهم
• شماره ٥٦: خودي را مردم آميزي دليل نارسائي ها
• شماره ٥٧: چون چراغ لاله سوزم در خيابان شما
• شماره ٥٨: دم مرا صفت باد فرودين کردند
• شماره ٥٩: گذر از آنکه نديدست و جز خبر ندهد
• شماره ٦٠
• شماره ٦١: ترا نادان اميد غم گساريها ز افرنگ است
• شماره ٦٢: بگذر از خاور و افسوني افرنگ مشو
• شماره ٦٣: جهان رنگ و بو پيدا تو مي گوئي که راز است اين
• شماره ٦٤
• شماره ٦٥
• شماره ٦٦: اين هم جهاني آن هم جهاني
• شماره ٦٧: بهار آمد نگه مي غلطد اندر آتش لاله
• شماره ٦٨: صورت گري که پيکر روز و شب آفريد
• شماره ٦٩: باز اين عالم ديرينه جوان مي بايست
• شماره ٧٠: لاله ي اين گلستان داغ تمنائي نداشت
• شماره ٧١: هنگامه را که بست درين دير دير پاي؟
• شماره ٧٢: اي لاله اي چراغ کهستان و باغ و راغ
• شماره ٧٣: من بنده ي آزادم عشق است امام من
• شماره ٧٤
• شماره ٧٥: خود را کنم سجودي دير و حرم نمانده