کتابخانه فارسی

غزليات - قسمت هفتم

• شماره ١: چه شد که يار خط آورد با صفاست هنوز
• شماره ٢: نکرد در دل من کار، عشق شورانگيز
• شماره ٣: سبک ز سينه ما اي غبار غم برخيز
• شماره ٤: به اختيار ز نزهت سراي جان برخيز
• شماره ٥: ترا که نور نظر نيست اعتبار آميز
• شماره ٦: در کاهش است از سخن خود سخن طراز
• شماره ٧: زان چهره خط قيامتي انگيخته است باز
• شماره ٨: اشکم ز دل به چهره دويدن گرفت باز
• شماره ٩: با عشق او ز هر دو جهانيم پاکباز
• شماره ١٠: باشد ز زلف آن رخ چون لاله بي نياز
• شماره ١١: منقار من ز صبح ازل بود دانه سوز
• شماره ١٢: بر شيشه و پياله ظفر يافت دست ما
• شماره ١٣: بالا نکرده ساعد او راحيا هنوز
• شماره ١٤: از کاوکاو آن مژه ام بيخبر هنوز
• شماره ١٥: از خود برون نيامده ديوانه ام هنوز
• شماره ١٦: تا دست دست توست ميي در اياغ ريز
• شماره ١٧: چون شمع اشک در طلب مدعا مريز
• شماره ١٨: چون غنچه ز جمعيت دل انجمني ساز
• شماره ١٩: پيغامي ازان غنچه دهن مي رسد امروز
• شماره ٢٠: لب ساقي شکربارست امروز
• شماره ٢١: به مژگان اشک پاشيدن مياموز
• شماره ٢٢: اي چشم تو پرده دار اعجاز
• شماره ٢٣: خضر راه حقيقت است مجاز
• شماره ٢٤: روز روشن را شب تارست پنهان درلباس
• شماره ٢٥: درد پيري را جواني مي کند درمان و بس
• شماره ٢٦: مي کنم سيرگل از چاک گريبان قفس
• شماره ٢٧: شربت بيماري دل تيغ سيراب است وبس
• شماره ٢٨: گوهر کامل عياران چشم نمناک است وبس
• شماره ٢٩: دوزخ ارباب معني صحبت قال است وبس
• شماره ٣٠: از دل آگاه در عالم همين نام است و بس
• شماره ٣١: ميوه باغ اميدم داغ حرمان است و بس
• شماره ٣٢: پامنه بيرون زحد خود کمال اين است و بس
• شماره ٣٣: يارب اين جانهاي غربت ديده را فرياد رس
• شماره ٣٤: شرح دشت دلگشاي عشق را از ما مپرس
• شماره ٣٥: هيچ کار از ما نمي آيد ز کار ما مپرس
• شماره ٣٦: سر گرانيهاي او رااز من حيران مپرس
• شماره ٣٧: حرف آن حسن بسامان ازمن مجنون مپرس
• شماره ٣٨: در جنون فکر سرو سامان ندارد هيچ کس
• شماره ٣٩: نيست ما را شکوه اي از تنگي جا در قفس
• شماره ٤٠: گر ببينم روي گل را صبحگاهي در قفس
• شماره ٤١: شد ز خط لعل تو ايمن ز شبيخون هوس
• شماره ٤٢: طاق ابروي توازکون ومکان مارا بس
• شماره ٤٣: حجت شور قيامت لب خندان تو بس
• شماره ٤٤: داشت امروز رخ يار حجابي که مپرس
• شماره ٤٥: بازدارم به نظر خط غباري که مپرس
• شماره ٤٦: زپرده داري هستي است در حجاب، نفس
• شماره ٤٧: دردي که سازگار تو گردد دواشناس
• شماره ٤٨: از ما حديث زلف و رخ دلستان مپرس
• شماره ٤٩: از زلف کافر تو نجسته است هيچ کس
• شماره ٥٠: از ناکسان وفانشنيده است هيچ کس
• شماره ٥١: صد گل به باد رفت و گلابي نديد کس
• شماره ٥٢: بي نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟
• شماره ٥٣: معشوق پريشان نظري راچه کند کس؟
• شماره ٥٤: حيف است که سر در سر مينانکند کس
• شماره ٥٥: صبح شد مطرب، قدح راپرکن از مي زود باش
• شماره ٥٦: هيچ نوشي نيست بي نيش اي پسر هشيار باش
• شماره ٥٧: مرد صحبت نيستي، از ديده ها مستور باش
• شماره ٥٨: از تماشاي پريشان جهان دلگير باش
• شماره ٥٩: چون صدف در حلقه دريادلان خاموش باش
• شماره ٦٠: چون لب پيمانه زنهار از سخن خاموش باش
• شماره ٦١: باده گلرنگ شو يا شيشه بيرنگ باش
• شماره ٦٢: از زمين دامن بيفشان همسفر با ماه باش
• شماره ٦٣: گاه در پاي خم و گه بر سر سجاده باش
• شماره ٦٤: چشم و گوش و لب ببند، از شور و شر آسوده باش
• شماره ٦٥: روشناس اهل مشرب چون در ميخانه باش
• شماره ٦٦: درگلستان بلبل و در انجمن پروانه باش
• شماره ٦٧: پيش ميخواران سبک چون پنبه مينا مباش
• شماره ٦٨: تاتوان دزديد سر در جيب خود سرور مباش
• شماره ٦٩: مي کشي چون با حريفان باده لايعقل مباش
• شماره ٧٠: از خدا در عهد پيري يک زمان غافل مباش
• شماره ٧١: ازخدنگ آه پيران اي جوان غافل مباش
• شماره ٧٢: از هوسناکي گران برخاطر دوران مباش
• شماره ٧٣: روح قدسي، بيش ازين درتنگناي تن مباش
• شماره ٧٤: چون ترا مسکن ميسر شد پي تزيين مباش
• شماره ٧٥: چون ترا مسکن ميسر شد تزيين مباش
• شماره ٧٦: دل ز تن چون دور شد وامي شود غمگين مباش
• شماره ٧٧: عاشقان رامغز درسر گرنباشد گومباش
• شماره ٧٨: ظاهر مردان به زيور گرنباشد گو مباش
• شماره ٧٩: هست چون دلبر بجا، دل گر نباشد گو مباش
• شماره ٨٠: شمع بر خاک شهيدان گر نباشد گو مباش
• شماره ٨١: خانه دنيا به سامان گر نباشد گو مباش
• شماره ٨٢: خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش
• شماره ٨٣: ديده ما گرز خون رنگين نباشد گومباش
• شماره ٨٤: چهره زرين چو باشد مخزن زر گومباش
• شماره ٨٥: چون بود گلچهره ساقي باده رنگين گو مباش
• شماره ٨٦: جسم اگر ازيکدگر ريزد غباري گو مباش
• شماره ٨٧: گر نباشم من غبار آستاني گو مباش
• شماره ٨٨: عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواري مباش
• شماره ٨٩: يوسف من بيش ازين در چاه ظلماني مباش
• شماره ٩٠: ناز پروردي که من گرديده ام پروانه اش
• شماره ٩١: رنگ مي بازد زنام بوسه ياقوت لبش
• شماره ٩٢: هرکه وقت صبح درساغر شرابي نيستش
• شماره ٩٣: هرکه درمد نظر نازک مياني نيستش
• شماره ٩٤: گرنبيند همچو نرگس زير پا مي زيبدش
• شماره ٩٥: هرکه زين گلشن لبي خندانتر از گل بايدش
• شماره ٩٦: خيره مي سازد نظر را در قبا سيمين برش
• شماره ٩٧: در سر زينت خودآرا مي رود آخر سرش
• شماره ٩٨: هرکه از داغ نهان عشق سوزد پيکرش
• شماره ٩٩: گه درون خرقه گاهي درکفن مي جويمش
• شماره ١٠٠: گر کنند از رشته جانها زه پيراهنش
• شماره ١٠١: آن که دارم در نظر دامن به کف پيچيدنش
• شماره ١٠٢: مي کند برتن گراني سرچو مي افتد ز جوش
• شماره ١٠٣: پوچ شد از دعوي بيهوده مغز خود فروش
• شماره ١٠٤: تا به همواري برآيد کار درتندي مکوش
• شماره ١٠٥: مي کند دست نوازش هم دل ما راخموش
• شماره ١٠٦: ميکند جان درتن اميد، لعل باده نوش
• شماره ١٠٧: باتن خاکي، نظر زان عالم روشن بپوش
• شماره ١٠٨: خون ما ازروي آتشناک مي آيد به جوش
• شماره ١٠٩: مي زدم با ياد ابرويش شراب ناب خوش
• شماره ١١٠: مي شود تعجيل عمر از غفلت سرشار بيش
• شماره ١١١: در غريبي تابه چند افتدکسي ازيادخويش؟
• شماره ١١٢: کاش مي ديدي به چشم عاشقان رخسار خويش
• شماره ١١٣: برگ عيش من بود رنگيني افکار خويش
• شماره ١١٤: زير يک پيراهن از يکرنگيم بايار خويش
• شماره ١١٥: نيست رزقم تير تخشي چون کمان ازتير خويش
• شماره ١١٦: جوهر ذاتي نمي خواهد ز کس اکسير خويش
• شماره ١١٧: کوته انديشي که نفرستد به عقبي مال خويش
• شماره ١١٨: برنمي آيم به تسکين دل خودکام خويش
• شماره ١١٩: هر که مي کوشد به تعمير تن ويران خويش
• شماره ١٢٠: مي تراشم رزق خود چون تير از پهلوي خويش
• شماره ١٢١: از غبار خط رخ آن ماه مي بالد به خويش
• شماره ١٢٢: ز مستي در شکر خندست دايم لعل سيرابش
• شماره ١٢٣: يکي صد شد ز خط کيفيت چشم گرانخوابش
• شماره ١٢٤: ز سوز سينه پروانه من آب شد آتش
• شماره ١٢٥: کجا پروانه رابا خويش سازد همنشين آتش؟
• شماره ١٢٦: چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟
• شماره ١٢٧: نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش
• شماره ١٢٨: نمي تابد ز آتش روي، خط عنبر آلودش
• شماره ١٢٩: سخن دارد به آب زندگي لعل گهر بارش
• شماره ١٣٠: همان يوسف که مصر آمد به تنگ ازبس خريدارش
• شماره ١٣١: عرق رامي کند بي دست و پا لغزنده رخسارش
• شماره ١٣٢: حساب دين و دل راپاک کن باچشم عيارش
• شماره ١٣٣: من و عشقي که دست چرخ را چنبرکند زورش
• شماره ١٣٤: شرابي را که چون پروانه گردد گرد سر طورش
• شماره ١٣٥: ز شست صاف از دل مي جهد گرم آنچنان تيرش
• شماره ١٣٦: شکارانداز صيادي که من هستم نظر بازش
• شماره ١٣٧: اگر صيدي برد جان از نگاه ناوک اندازش
• شماره ١٣٨: ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش
• شماره ١٣٩: چه مي پرسي ز احوال شرار ما و پروازش
• شماره ١٤٠: به خط است اين نمايان گشته از طرف بناگوشش
• شماره ١٤١: که حد دارد تواند شد طرف با حسن بيباکش ؟
• شماره ١٤٢: گل اندامي که من دارم نظربرروي گلرنگش
• شماره ١٤٣: چسان دل رانگه دارد کسي از چشم قتالش ؟
• شماره ١٤٤: چسان در بر کشم گستاخ چون پيراهن اندامش؟
• شماره ١٤٥: چسان گستاخ گيرم بوسه ازلعل مي آشامش؟
• شماره ١٤٦: درآن محفل که از مي برفروزد روي گلفامش
• شماره ١٤٧: اگر چه مي زند آتش به عالم روي تابانش
• شماره ١٤٨: خوشا قزوين و باغ شاه و گلگشت خيابانش
• شماره ١٤٩: بلا جويي که من دارم نظر برچشم فنانش
• شماره ١٥٠: چگونه جان برد صيد از کمين چشم فتانش؟
• شماره ١٥١: ز گرد سرمه نتوان ديد درچشم سخندانش
• شماره ١٥٢: رگ ابري است آن لبهاي نوخط، بوسه بارانش
• شماره ١٥٣: به سرخي مي زند چون مشک خط عنبرافشانش
• شماره ١٥٤: به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش
• شماره ١٥٥: اگر بايد درآتش رفت از رخسار گلگونش
• شماره ١٥٦: شراب لعل مي سازد عرق راروي گلگونش
• شماره ١٥٧: اگر چه بي نياز ست از دو عالم ناز تمکينش
• شماره ١٥٨: بهار آرزو گلگل شکفت ازروي رنگينش
• شماره ١٥٩: شود ديوانه آخر هر که سودايي است همراهش
• شماره ١٦٠: به عاشق صيد عاشق ميکند قد دلارايش
• شماره ١٦١: ندارد سرکشي ازاهل دل قد دلارايش
• شماره ١٦٢: به مژگان بر نمي گردد نگاه از چشم گيرايش
• شماره ١٦٣: به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلايش ؟
• شماره ١٦٤: سهي سروي که من دارم نظر بر قد رعنايش
• شماره ١٦٥: چه نسبت بانسيم مصر دارد شوخي بويش؟
• شماره ١٦٦: رگ لعل است ازدلهاي خونين قد دلجويش
• شماره ١٦٧: کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سويش؟
• شماره ١٦٨: چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکويش
• شماره ١٦٩: ز جولان نظر مجروح مي شد روي نيکويش
• شماره ١٧٠: برتو دوزخ شده از کثرت عصيان آتش
• شماره ١٧١: بس که آميخته ناز بود رفتارش
• شماره ١٧٢: عندليبي که به دل هست ز غيرت خارش
• شماره ١٧٣: در نقاب است و نظر سوز بود ديدارش
• شماره ١٧٤: شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش
• شماره ١٧٥: خواب چشم تو که ازناز بود تعبيرش
• شماره ١٧٦: حرف عقبي که درين نشأه کني تقريرش
• شماره ١٧٧: آب گردد مي گلرنگ ز رنگ آلش
• شماره ١٧٨: شوختر مي شود ازخواب گران، مژگانش
• شماره ١٧٩: خط دميده است ز لعل لب شکرشکنش ؟
• شماره ١٨٠: دلپذيرست چنان پسته شکرشکنش
• شماره ١٨١: کم نگرديد ز خط خوبي روز افزونش
• شماره ١٨٢: داغدار از عرق شرم شود نسرينش
• شماره ١٨٣: اي فلکها ز فروغ رخ زيباي تو خوش
• شماره ١٨٤: دين به دنياي دني اي دل نادان مفروش
• شماره ١٨٥: لب خميازه ما شد ز مي ناب خموش
• شماره ١٨٦: سرو اگر جلوه کند پيش قد رعنايش
• شماره ١٨٧: سرو گلزار بهشت است قد دلجويش
• شماره ١٨٨: دل به دنيا نگذرد خرد دورانديش
• شماره ١٨٩: درکرم ساغر اگر هست زمينا در پيش
• شماره ١٩٠: چون برون آورم ازجيب سر خجلت خويش؟
• شماره ١٩١: ساده لوحي که شکايت کند از قسمت خويش
• شماره ١٩٢: نکشيديم شبي سيمبري در بر خويش
• شماره ١٩٣: رفته پايم به گل از پرتو چشم تر خويش
• شماره ١٩٤: ريخت از رعشه خجلت به زمين ساغر خويش
• شماره ١٩٥: خجلت از خرده جان مي کشم از قاتل خويش
• شماره ١٩٦: کرد بيهوش مرا نعره مستانه خويش
• شماره ١٩٧: به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش
• شماره ١٩٨: به نوحه خانه ايام شاد و خرم باش
• شماره ١٩٩: زخار زار تعلق کشيده دامان باش
• شماره ٢٠٠: بپوش چشم ز عيب کسان، هنربين باش
• شماره ٢٠١: زنوبهار خط يار نااميد مباش
• شماره ٢٠٢: شکست رنگ مرا رنگ همچو مهتابش
• شماره ٢٠٣: لطيفه اي عجب است اين که لعل سيرابش
• شماره ٢٠٤: خوشا سري که سرگشتگي رهانندش
• شماره ٢٠٥: گهر ز شرم عرق مي کند به بازارش
• شماره ٢٠٦: نشد زسيلي خط چشم مست،هشيارش
• شماره ٢٠٧: چنين که گم شده در زلف پاي تا به سرش
• شماره ٢٠٨: که مي رهد زخم طره گرهگيرش؟
• شماره ٢٠٩: مگر ز موج شراب است رشته سازش؟
• شماره ٢١٠: نمانده زنده کس از دست و تيغ چالاکش
• شماره ٢١١: توانگري که نباشد به خبر اقبالش
• شماره ٢١٢: کسي که ديدن روي تو کرد حيرانش
• شماره ٢١٣: مدار چشم مروت ز خضرو احسانش
• شماره ٢١٤: دلي که خانه زنبور شد ز پيکانش
• شماره ٢١٥: چنان ز دل گذرد صاف تير مژگانش
• شماره ٢١٦: کراست تاب شکر خنده هاي پنهانش ؟
• شماره ٢١٧: رسيده است به جايي لطافت بدنش
• شماره ٢١٨: جدا نمي شود از پيش لعل ميگونش
• شماره ٢١٩: گرفت ازسرخم خشت پير باده فروش
• شماره ٢٢٠: چراغ عشق نمي گردد از لحد خاموش
• شماره ٢٢١: الف قدي که منم سينه چاک بالايش
• شماره ٢٢٢: گذشته است ز تعريف،قد رعنايش
• شماره ٢٢٣: رود چگونه به اين ضعف کار من از پيش ؟
• شماره ٢٢٤: مخور چو لاله و گل، روي دست ساغر عيش
• شماره ٢٢٥: مده ز دست چو گل دربهار ساغر عيش
• شماره ٢٢٦: به احتياط نظر کن به چشم جادويش
• شماره ٢٢٧: ز دل برون نرود چشم آشنا رويش
• شماره ٢٢٨: نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خويش
• شماره ٢٢٩: چمن بريد به مقراض رشک، سنبل خويش
• شماره ٢٣٠: مکن خراش دل سنگ نيز پيشه خويش
• شماره ٢٣١: نمي روم به بهشت برين زخانه خويش
• شماره ٢٣٢: به هر سياه درون مشنوان ترانه خويش
• شماره ٢٣٣: مکن به لهو و لعب صرف نوجواني خويش
• شماره ٢٣٤: با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش
• شماره ٢٣٥: فارغ ز دار و گير جهان خراب باش
• شماره ٢٣٦: چون سرو در مقام رضا پايدار باش
• شماره ٢٣٧: گاهي رهين ظلمت و گه محو نور باش
• شماره ٢٣٨: گوهر فروز ديده بيدار خويش باش
• شماره ٢٣٩: گوهر فروز ديده بيدار خويش باش
• شماره ٢٤٠: با خلق آشتي کن وبا خود به جنگ باش
• شماره ٢٤١: ساقي ز ميکشان خبري مي گرفته باش
• شماره ٢٤٢: اي دل ازان جهان خبري مي گرفته باش
• شماره ٢٤٣: در جلوه گاه حسن، سراپاي ديده باش
• شماره ٢٤٤: تسليم در کشاکش اهل زمانه باش
• شماره ٢٤٥: غافل ز حال عاشق خونين جگر مباش
• شماره ٢٤٦: غافل ز حال طوطي شيرين زبان مباش
• شماره ٢٤٧: هرجا نمي خرند متاعت گران مباش
• شماره ٢٤٨: در محفل که راه بيابي گران مباش
• شماره ٢٤٩: هردل که داغدار شود از نظاره اش
• شماره ٢٥٠: حسن تو باده اي است که شرم است شيشه اش
• شماره ٢٥١: هر رهروي که شوق تو سازد روانه اش
• شماره ٢٥٢: گر اين چنين چکد مي گلرنگ ازلبش
• شماره ٢٥٣: صبح است ساقيا قدح خوشگوار بخش
• شماره ٢٥٤: ميخانه اي است باغ که گلهاست ساغرش
• شماره ٢٥٥: گردون که زهر مي چکد از روي شکرش
• شماره ٢٥٦: از خط نگشته سبز لب روح پرورش
• شماره ٢٥٧: شوخي که جلوه گاه بود ديده منش
• شماره ٢٥٨: خوش باد سال و ماه وشب وروز ميفروش
• شماره ٢٥٩: هر چند خط باطلم از تار وپود خويش
• شماره ٢٦٠: ازآب بازي مژه اشکبار خويش
• شماره ٢٦١: درخون نشستم از نفس مشکبار خويش
• شماره ٢٦٢: حرف سبک نمي بردم ازقرار خويش
• شماره ٢٦٣: پيش ازخزان به خاک فشاندم بهار خويش
• شماره ٢٦٤: همچون کمان سخت ز طبع غيور خويش
• شماره ٢٦٥: سر سبز آن که سعي کنددر هلاک خويش
• شماره ٢٦٦: چون ماهيان زفلس مده عرض مال خويش
• شماره ٢٦٧: دلدارماست محو خط مشکفام خويش
• شماره ٢٦٨: ازگفتگوي عشق گزيدم زبان خويش
• شماره ٢٦٩: خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خويش
• شماره ٢٧٠: از بيقراري دل اندوهگين خويش
• شماره ٢٧١: از ترک مدعاست دل من به جاي خويش
• شماره ٢٧٢: از جا نمي روم چو سپند از نواي خويش
• شماره ٢٧٣: تا بي نشان کشم نفسي بر هواي خويش
• شماره ٢٧٤: حسن توغافل است ز قدر و بهاي خويش
• شماره ٢٧٥: رستم کسي بود که برآيد به خوي خويش
• شماره ٢٧٦: سيراب درمحيط شدم ز آبروي خويش
• شماره ٢٧٧: از صحبت افسرده روانان به حذر باش
• شماره ٢٧٨: فارغ ز تمناي جهان گذران باش
• شماره ٢٧٩: چون غنچه نشکفته درين باغ غمين باش
• شماره ٢٨٠: آن لاله عذاري که منم داغ و کبابش
• شماره ٢٨١: شوخي که مرا هست تمناي وصالش
• شماره ٢٨٢: شد سرمه سويداي دل از نور جمالش
• شماره ٢٨٣: آن کس که نشان داد برون از دو جهانش
• شماره ٢٨٤: از رشته جان تاب برد موي ميانش
• شماره ٢٨٥: آن ترک که خون مي چکد از تيغ نگاهش
• شماره ٢٨٦: جز چشم تواي شوخ جانهاست فدايش
• شماره ٢٨٧: در دل اثر از تيغ کند زخم زبان بيش
• شماره ٢٨٨: نريزد اگر آب لطف از جمالش
• شماره ٢٨٩: سري را که بالين شود آستانش
• شماره ٢٩٠: سخن تانگردد چو موي ميانش
• شماره ٢٩١: که يابد رهايي ز دام نگاهش ؟
• شماره ٢٩٢: اگر چشم کافر فتد برلقايش
• شماره ٢٩٣: حضوري داشتم شب با خيالش
• شماره ٢٩٤: شده است از شوق تيغ جان ستانش
• شماره ٢٩٥: ز موج لطف ،آن سيمين بنا گوش
• شماره ٢٩٦: در جهان دل مبند و اسبابش
• شماره ٢٩٧: هرکه بيند به چشم بيمارش
• شماره ٢٩٨: مي ز شرم لب مي آشامش
• شماره ٢٩٩: هر که خموش از شکايت است زبانش
• شماره ٣٠٠: بس که زند موج نور سرو روانش
• شماره ٣٠١: برسر حرف آمده است چشم سياهش
• شماره ٣٠٢: از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خويش
• شماره ٣٠٣: بر دشمنان شمردم عيب نهاني خويش
• شماره ٣٠٤: در خرابات مغان ستار باش
• شماره ٣٠٥: از کفر توان رستن اي يار به آميزش
• شماره ٣٠٦: عشق درآمد به دل،رفت ز سر عقل و هوش
• شماره ٣٠٧: هر حلقه ز کاکل رسايش
• شماره ٣٠٨: از قناعت مي رود بيرون ز سر سوداي حرص
• شماره ٣٠٩: زاضطراب دل کند آن زلف عنبر فام رقص
• شماره ٣١٠: محبت تو ز دل داد پيچ و تاب عوض
• شماره ٣١١: در رکاب برق دارد پاي ،ايام نشاط
• شماره ٣١٢: ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط
• شماره ٣١٣: مکن با خاکساران سرکشي درروزگار خط
• شماره ٣١٤: پرست دفتر افلاک از حساب غلط
• شماره ٣١٥: چون برق زود مي گذرد آب و تاب خط
• شماره ٣١٦: افتاد ماه عارض اودر وبال خط
• شماره ٣١٧: زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط
• شماره ٣١٨: ز گنجهاي گرانمايه بي نثار چه حظ؟
• شماره ٣١٩: گر چه دارد تلخي زهر اجل جام وداع
• شماره ٣٢٠: در عروج نشأه مي مي کند طوفان سماع
• شماره ٣٢١: مي پرستان در سر کوي مغان گردند جمع
• شماره ٣٢٢: در کشاکش از زبان آتشين بودم چو شمع
• شماره ٣٢٣: سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع
• شماره ٣٢٤: روزها گر نيست نم درجويبارم همچو شمع
• شماره ٣٢٥: مي گدازد زين شراب آتشين ميناي شمع
• شماره ٣٢٦: آبرو رامي برد از چهره اظهار طمع
• شماره ٣٢٧: گر چه صاحب نظرانند تماشايي شمع
• شماره ٣٢٨: هرکه گرديد ز عبرت به تماشا قانع
• شماره ٣٢٩: مابه خون جگريم از مي گلگون قانع
• شماره ٣٣٠: قرار و صبر ندارند عاشقان سماع
• شماره ٣٣١: ز سير باغ نگردد دل پريشان جمع
• شماره ٣٣٢: ز روشني جگر داغدار دارد شمع
• شماره ٣٣٣: ز سوز عشق بود خارخار گريه شمع
• شماره ٣٣٤: منم به گوشه چشمي ز آشنا قانع
• شماره ٣٣٥: به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع
• شماره ٣٣٦: منم به نکهت خشکي ز بوستان قانع
• شماره ٣٣٧: مشو به ديدن خشک از سمنبران قانع
• شماره ٣٣٨: دل مست حيرت و سر پرشور درسماع
• شماره ٣٣٩: دل چون شود جدا ز سر زلف يار جمع؟
• شماره ٣٤٠: اين سرشک آتشين کز ديده مي بارد چراغ
• شماره ٣٤١: شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ
• شماره ٣٤٢: هر سرايي راکه باشد ازدل روشن چراغ
• شماره ٣٤٣: دل چه باشد تا کسي از دلستان دارد دريغ؟
• شماره ٣٤٤: جان چرا عاشق ازان گل پيرهن دارد دريغ؟
• شماره ٣٤٥: به که نطق خويش ازاهل زمان دارم دريغ
• شماره ٣٤٦: عالم بالا ندارد فيض ازپاکان دريغ
• شماره ٣٤٧: گرمي گلگون ندارد روزگار ازمن دريغ
• شماره ٣٤٨: سخن عشق مدار از دل افگار دريغ
• شماره ٣٤٩: چنان که بلبل مسکين بود خزان درباغ
• شماره ٣٥٠: شده است هرسو برتنم فتيله داغ
• شماره ٣٥١: دميد صبح و نگشتيم آشناي چراغ
• شماره ٣٥٢: به فکر دل نفتادي به هيچ باب دريغ
• شماره ٣٥٣: چندان که بهارست و خزان است درين باغ
• شماره ٣٥٤: نيست برآيينه دردي کشان گرد خلاف
• شماره ٣٥٥: صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف
• شماره ٣٥٦: نيست غمگين گوهرم ازتنگي جا در صدف
• شماره ٣٥٧: تا شد از نيسان رهين منت احسان صدف
• شماره ٣٥٨: گر کني پنهان گهر را زير دامان صدف
• شماره ٣٥٩: نيست چون صاحبدلي تاگويم ازاسرار حرف
• شماره ٣٦٠: غافلي از دردمندي اي دل بيمار حيف
• شماره ٣٦١: کجا روشن شود چشم زليخا برتن يوسف؟
• شماره ٣٦٢: زخط سبز شود بيش لعل دلبر صاف
• شماره ٣٦٣: مدار چشم ازين کور باطنان انصاف
• شماره ٣٦٤: ز تلخرويي درياست بي نياز صدف
• شماره ٣٦٥: زده است شرم لبت مهر بردهان صدف
• شماره ٣٦٦: ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف
• شماره ٣٦٧: گلها تمام يک طرف آن رو به يک طرف
• شماره ٣٦٨: هرکجا دلمرده اي را يافت احيا کرد عشق
• شماره ٣٦٩: شوره زار خاک را يکسر گلستان کرد عشق
• شماره ٣٧٠: مي نمايد صد گره را يک گره زنار عشق
• شماره ٣٧١: پر صدا شد چيني افلاک ازفغفور عشق
• شماره ٣٧٢: از پس صد پرده مي تابد فروغ را ز عشق
• شماره ٣٧٣: آتشين شد چهره خاک ازمي گلرنگ عشق
• شماره ٣٧٤: ازنقاب سنگ تابد شعله عريان عشق
• شماره ٣٧٥: تيغ سيراب است موج بحر طوفان زاي عشق
• شماره ٣٧٦: نيست آب صافي خاطر روان در جوي خلق
• شماره ٣٧٧: به هر طوفاني از جا در نيايد لنگر عاشق
• شماره ٣٧٨: چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟
• شماره ٣٧٩: فتنه روز جزا درته سردارد عشق
• شماره ٣٨٠: مشرق سينه چاک است در خانه عشق
• شماره ٣٨١: آسمان کهنه سبويي است ز ميخانه عشق
• شماره ٣٨٢: پاي گستاخ منه بر در کاشانه عشق
• شماره ٣٨٣: زبان مار بود خار آشيان فراق
• شماره ٣٨٤: دل شکسته بود گوهر يگانه عشق
• شماره ٣٨٥: جان آرميده مي شود از اضطراب عشق
• شماره ٣٨٦: جان تازه مي شود ز نسيم بهارعشق
• شماره ٣٨٧: نتوان به پاي سعي رسيدن به طور عشق
• شماره ٣٨٨: قامت ز آه شرط بود در نماز عشق
• شماره ٣٨٩: گردي است صبح ازنفس راستين عشق
• شماره ٣٩٠: نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق
• شماره ٣٩١: آزرده است گوشه نشين ازوداع خلق
• شماره ٣٩٢: در دل خلد چو تير قضا هر اداي خلق
• شماره ٣٩٣: صبح قيامت بود چاک گريبان عشق
• شماره ٣٩٤: در زلف تو آويخت دل از قيد علايق
• شماره ٣٩٥: از ملامتگر ندارد يوسف بي جرم، باک
• شماره ٣٩٦: عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟
• شماره ٣٩٧: زلف کافر کيش راز آزار دين چه باک ؟
• شماره ٣٩٨: مي توان با تازه رويان شد قرين از چشم پاک
• شماره ٣٩٩: کيست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک
• شماره ٤٠٠: مي شود خرج زمين چون ميوه خام افتد به خاک
• شماره ٤٠١: زخمي تيغ شهادت زنده مي خيزد زخاک
• شماره ٤٠٢: بيشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک
• شماره ٤٠٣: نشأه مي گرچه نتوان يافتن از جام خشک
• شماره ٤٠٤: نيست نم در جوي من چون گردن ميناي خشک
• شماره ٤٠٥: غوره من شد مويز از سردي دنياي خشک
• شماره ٤٠٦: زخم ما را بستر آرام باشد از نمک
• شماره ٤٠٧: قيمت خاک ندارد به نمکزار نمک
• شماره ٤٠٨: نه شبنم است چمن را به روي آتشناک
• شماره ٤٠٩: زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک
• شماره ٤١٠: کناره گير ازين قوم بي مروت خشک
• شماره ٤١١: بر من مريز اشک ترحم به زير خاک
• شماره ٤١٢: از بس شدند زهره جبينان نهان به خاک
• شماره ٤١٣: جمعي که پيش خلق گذارند به خاک
• شماره ٤١٤: داده است بس که سينه صافم جلاي اشک
• شماره ٤١٥: از خشک طينتان مطلب جز جواب خشک
• شماره ٤١٦: از ترزبانيم نشد آسوده کام خشک
• شماره ٤١٧: خامش نمي شوم چو جرس بادهان خشک
• شماره ٤١٨: دل را نکند گريه ز اندوه جهان پاک
• شماره ٤١٩: از گرد خط آن غنچه مستور شود خشک
• شماره ٤٢٠: زلف تو نفس در جگر باد کند مشک
• شماره ٤٢١: ندامت بود بار مطلوب خشک
• شماره ٤٢٢: جلوه هاي مختلف دارد شراب لاله رنگ
• شماره ٤٢٣: پاي سعي ديگران آمد گر از صحرا به سنگ
• شماره ٤٢٤: مي کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ
• شماره ٤٢٥: مي شود دايره خلق ز بيماري تنگ
• شماره ٤٢٦: مي زنم گرم زبس تيشه خود بر رگ سنگ
• شماره ٤٢٧: شد ز تر دستي من بس که توانگر رگ سنگ
• شماره ٤٢٨: جهان فروز چنان گشت باده گلرنگ
• شماره ٤٢٩: به چشم راه شناسان بود بيابان تنگ
• شماره ٤٣٠: آمد بهار و شد در و ديوار لاله رنگ
• شماره ٤٣١: از روي لاله گون تو در خون تپيد رنگ
• شماره ٤٣٢: از تنک رويي شود همصحبت هر خار گل
• شماره ٤٣٣: چون قفس پر رخنه شد ديوار باغ از جوش گل
• شماره ٤٣٤: خنده کردي درگلستان تازه شد ايمان گل
• شماره ٤٣٥: عندليب ما ندارد تاب استغناي گل
• شماره ٤٣٦: نيست امروزي چو شبنم عشق من باروي گل
• شماره ٤٣٧: نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دل
• شماره ٤٣٨: نمي گردند ارباب بصيرت از خدا غافل
• شماره ٤٣٩: بدر از روشني عاريه گرديد هلال
• شماره ٤٤٠: عشق را نغمه داود بود شيون دل
• شماره ٤٤١: مکش اي سلسله مورو به هم از زاري دل
• شماره ٤٤٢: تووآوازه خوبي و من و زاري دل
• شماره ٤٤٣: دل شبها مشو از ديده گريان غافل
• شماره ٤٤٤: من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغول
• شماره ٤٤٥: شکوه حسن فزون گردد از لباس جلال
• شماره ٤٤٦: خمار من نشکست از اياغ چشم غزال
• شماره ٤٤٧: گرفته اوج ز بس فيض نوبهار امسال
• شماره ٤٤٨: نيم ز پرسش محشر به هيچ باب خجل
• شماره ٤٤٩: چراغ ماه خطر دارد از رميدن دل
• شماره ٤٥٠: نمي روم قدمي راه بي اشاره دل
• شماره ٤٥١: قدم برون منه از آستان خانه دل
• شماره ٤٥٢: گذشت عمر ازين خاکدان برآ اي دل
• شماره ٤٥٣: قدم برون منه از خلوت نهاني دل
• شماره ٤٥٤: اگر شود زني بوريا شکر حاصل
• شماره ٤٥٥: ازان زمان که ترا ديده در گلستان گل
• شماره ٤٥٦: زهي به جوش زرشکت شراب خنده گل
• شماره ٤٥٧: مشو چو بيخبران غافل از نظاره گل
• شماره ٤٥٨: جدا ز دولت وصلش به گريه ام مشغول
• شماره ٤٥٩: رخسار همچو ماه تو از عنبرين هلال
• شماره ٤٦٠: دارم ز دست رفته عناني ز دود دل
• شماره ٤٦١: از سوختن زياده شود برگ و بار دل
• شماره ٤٦٢: چرخ است حلقه در دولتسراي دل
• شماره ٤٦٣: تا چند گرد کعبه بگردم به بوي دل
• شماره ٤٦٤: آن کس که درد رابه دوا مي کند بدل
• شماره ٤٦٥: روزي که سوخت برق تجلي نقاب گل
• شماره ٤٦٦: تا بدر شد ز ديده نهان شد هلال گل
• شماره ٤٦٧: حيرت نگر که در بغل غنچه بوي گل
• شماره ٤٦٨: تا چند کشم درد سر از رهگذر دل
• شماره ٤٦٩: از سرکشي و ناز ندارد سر ما گل
• شماره ٤٧٠: مرو بيرون ز عشرتخانه دل
• شماره ٤٧١: تو در تن غافل از جاني چه حاصل
• شماره ٤٧٢: ز خلوت برنمي آيي چه حاصل
• شماره ٤٧٣: اي از رخت هر خار سامان بستان در بغل
• شماره ٤٧٤: گلبانگ به از زرست اي گل
• شماره ٤٧٥: گر تشنه اسراري پيش آر شراب اول
• شماره ٤٧٦: عاشق صادق نمي دارد تمناهاي خام
• شماره ٤٧٧: سعي کن در عزت سي پاره ماه صيام
• شماره ٤٧٨: مو بمو دارم به خاطر خط جانان را تمام
• شماره ٤٧٩: روي گرم لاله شد برق کتان توبه ام
• شماره ٤٨٠: گر چه از دريا به ظاهر چون گهر بگسسته ام
• شماره ٤٨١: از تحمل راه گفت و گو به دشمن بسته ام
• شماره ٤٨٢: گر چنين شويد غبار زهد از دل باده ام
• شماره ٤٨٣: فکر حاصل ره ندارد در دل آزاده ام
• شماره ٤٨٤: چون قدح از عکس ساقي در بهشت افتاده ام
• شماره ٤٨٥: روزگاري شد ز چشم اعتبار افتاده ام
• شماره ٤٨٦: در نمود نقشها بي اختيار افتاده ام
• شماره ٤٨٧: در ته يک پيرهن از يار دور افتاده ام
• شماره ٤٨٨: تا به فکر شبرويهاي خيال افتاده ام
• شماره ٤٨٩: بوالعجب مجموعه ها از کف به حسرت داده ام
• شماره ٤٩٠: از جنون اين عالم بيگانه را گم کرده ام
• شماره ٤٩١: ناف سوز لاله داغ مشکسود آورده ام
• شماره ٤٩٢: سر چو دود از روزن اختر برون آورده ام
• شماره ٤٩٣: ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده ام
• شماره ٤٩٤: بي تن خاکي چو نام نيکمردان زنده ام
• شماره ٤٩٥: مدتي چون غنچه در خون جگر پيچيده ام
• شماره ٤٩٦: تا شده است از دوربيني عاقبت بين ديده ام
• شماره ٤٩٧: تا نظر از عارض گلفام او پوشيده ام
• شماره ٤٩٨: اين منم در دست زلف يار را پيچيده ام
• شماره ٤٩٩: اشک را در پرده هاي چشم تر پيچيده ام
• شماره ٥٠٠: گاه گاه از ديده عبرت با دنيا ديده ام
• شماره ٥٠١: آب حيوان من نهان در ظلمت شب ديده ام
• شماره ٥٠٢: عشرت روي زمين در بردباري ديده ام
• شماره ٥٠٣: تا ز مي قانع به خوناب جگر گرديده ام
• شماره ٥٠٤: سالها گرد زمين چون آسمان گرديده ام
• شماره ٥٠٥: مي دود اشک يتيمي بس که بر رخساره ام
• شماره ٥٠٦: با کمال محرمي محرم ازان رخساره ام
• شماره ٥٠٧: داشت از طفلي جنون جا در دل آواره ام
• شماره ٥٠٨: نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام
• شماره ٥٠٩: آسمان نيلگون را سبز کرد انديشه ام
• شماره ٥١٠: بر دل نازک گراني مي کند انديشه ام
• شماره ٥١١: چشم سوزن خيره گردد از صفاي خرقه ام
• شماره ٥١٢: شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام
• شماره ٥١٣: بس که باشد شکوه هاي آتشين در نامه ام
• شماره ٥١٤: بس که محکم کرده در سستي بنا کاشانه ام
• شماره ٥١٥: از سواد شهر وحشت مي کند ديوانه ام
• شماره ٥١٦: کس نگردد از جنون گرد دل ديوانه ام
• شماره ٥١٧: نيست از عزلت غباري بر دل ديوانه ام
• شماره ٥١٨: در نبندد چون کمان برروي مهمان خانه ام
• شماره ٥١٩: ساغر مي کي بشويد گرد غم از سينه ام
• شماره ٥٢٠: نيست از گردون غباري بردل بي کينه ام
• شماره ٥٢١: صاف چون صبح است با عالم دل بي کينه ام
• شماره ٥٢٢: بس که از ناديدني دارد غبار آيينه ام
• شماره ٥٢٣: کم نگردد ميهمان از خانه چون آيينه ام
• شماره ٥٢٤: شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم
• شماره ٥٢٥: گفتگوي عشق را من در ميان انداختم
• شماره ٥٢٦: زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم
• شماره ٥٢٧: از فروغ حسن گل درآشيان مي سوختم
• شماره ٥٢٨: از هواي تر بر افروزد چراغ عشرتم
• شماره ٥٢٩: راه حرفي پيش ان لب چون سخن مي خواستم
• شماره ٥٣٠: من به آب و نان اگر چون بيغمان مي زيستم
• شماره ٥٣١: گر چه در تعمير جسمم غافل از دل نيستم
• شماره ٥٣٢: گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نيستم
• شماره ٥٣٣: شهري عشقم چو مجنون در بيابان نيستم
• شماره ٥٣٤: تا ز اهل حيرتم خاطر پريشان نيستم
• شماره ٥٣٥: من حريف ننگ و عار بيوفايي نيستم
• شماره ٥٣٦: چون صدف دستي که از بهر گهر برداشتم
• شماره ٥٣٧: شب که آن آيينه رو را در برابر داشتم
• شماره ٥٣٨: تا لب لعل ترا مهر از دهن بر داشتم
• شماره ٥٣٩: ياد ايامي که شور عشق بلبل داشتم
• شماره ٥٤٠: ياد ايامي که رو برروي جانان داشتم
• شماره ٥٤١: گر چه زير تيغ لنگردار مسکن داشتم
• شماره ٥٤٢: ياد ايامي که پيش او وجودي داشتم
• شماره ٥٤٣: ياد ايامي که در دل خار خاري داشتم
• شماره ٥٤٤: گر به ملک بيخودي اميد جامي داشتم
• شماره ٥٤٥: از سر کوي تو گر عزم سفر مي داشتم
• شماره ٥٤٦: مي زدم بر قلب هجران گرجگر مي داشتم
• شماره ٥٤٧: گر زخود بيرون کسي فريادرسي مي داشتم
• شماره ٥٤٨: گر در اقليم رضا کاشانه اي مي داشتم
• شماره ٥٤٩: مي شدم بيرون ز خود گر منزل مي داشتم
• شماره ٥٥٠: سوختم تا ره در آن زلف معنبر يافتم
• شماره ٥٥١: کعبه مقصود را در نقطه دل يافتم
• شماره ٥٥٢: خال را سرمايه زلف پريشان يافتم
• شماره ٥٥٣: برگ عيش بي خزان در بينوايي يافتم
• شماره ٥٥٤: از دل گم گشته خود گر نشان مي يافتم
• شماره ٥٥٥: شيشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم
• شماره ٥٥٦: تا به زانو رفته پاي من به گل از لاي خم
• شماره ٥٥٧: داده ام دست ارادت با حناي لاي خم
• شماره ٥٥٨: جامه اي مي خواست دل بر قامت رعناي زخم
• شماره ٥٥٩: حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم
• شماره ٥٦٠: غوطه در آتش زدم از آب حيوان سر زدم
• شماره ٥٦١: ترک سر کردم زجيب آسمان سر برزدم
• شماره ٥٦٢: رفت آن عهدي که من بي يار ساغر مي زدم
• شماره ٥٦٣: پيش چشمم شد روان گر تشنه دريا شدم
• شماره ٥٦٤: بي گل رخسار او هرگاه در بستان شدم
• شماره ٥٦٥: گرچه چون مجنون زشور عشق صحرايي شدم
• شماره ٥٦٦: هر که مي آيد به ملک هستي از کوي عدم
• شماره ٥٦٧: شد ز بيقدري غبار ديده ها شعر ترم
• شماره ٥٦٨: شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم
• شماره ٥٦٩: نيست امروز از جنون اين شور و غوغا بر سرم
• شماره ٥٧٠: مي شود از اشک چشم عاشق ديوانه گرم
• شماره ٥٧١: تا به کي بر دل زغيرت زخم پنهاني خورم
• شماره ٥٧٢: دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشم
• شماره ٥٧٣: گر فروغ مهر تابان آب مي آرد به چشم
• شماره ٥٧٤: بيغمان را دود دل ابر بهار آيد به چشم
• شماره ٥٧٥: سرو چون با آن قد استاده مي آيد به چشم
• شماره ٥٧٦: تا به کي بار دل از گردون بي حاصل کشم
• شماره ٥٧٧: تيغ کوه همتم دامن ز صحرا مي کشم
• شماره ٥٧٨: شيوه هاي يوسف از اخوان دنيا مي کشم
• شماره ٥٧٩: پرده از حسن عمل بر دامن تر مي کشم
• شماره ٥٨٠: خاک صحراي جنون در چشم گريان مي کشم
• شماره ٥٨١: با تجرد چون مسيح آزار سوزن مي کشم
• شماره ٥٨٢: رخت ازين دنياي پر وحشت به يک سومي کشم
• شماره ٥٨٣: از سبکروحي ز بوي گل گراني مي کشم
• شماره ٥٨٤: از دل چون سرمه خود ميل آهي مي کشم
• شماره ٥٨٥: خار ديوارم که از برگ و نوا بي طالعم
• شماره ٥٨٦: سير چشم فقرم از تحصيل دنيا فارغم
• شماره ٥٨٧: با زبان گندمين از بينوايي فارغم
• شماره ٥٨٨: خط نمي سازد طراوت زان سمن رخسار کم
• شماره ٥٨٩: داغ عالمسوز برگ عيش گردد در دلم
• شماره ٥٩٠: عافيت زان غمزه خونخوار مي خواهد دلم
• شماره ٥٩١: با فقيري در سخاوت بي نظير عالمم
• شماره ٥٩٢: شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم
• شماره ٥٩٣: يوسفستان گشت دنيا از نظر پوشيدنم
• شماره ٥٩٤: خنده بر حال گرانباران دنيا مي زنم
• شماره ٥٩٥: چند روزي از در ميخانه سروا مي زنم
• شماره ٥٩٦: مشت آبي بر رخ از اشک ندامت مي زنم
• شماره ٥٩٧: تيغ سيرابم دم از پاکي گوهر مي زنم
• شماره ٥٩٨: همتي ياران که جوشي از ته دل مي زنم
• شماره ٥٩٩: چند روزي بر در صبر و تحمل مي زنم
• شماره ٦٠٠: مي روم بر قله قاف قناعت جا کنم
• شماره ٦٠١: مي کنم دل خرج تا سيمين بري پيدا کنم
• شماره ٦٠٢: جرأتي کو تا ز خواب ناز بيدارش کنم
• شماره ٦٠٣: جرأتي کو تا تماشاي گلستانش کنم
• شماره ٦٠٤: من نه آن نقشم که هر ساعت نگيني خوش کنم
• شماره ٦٠٥: چند چون تن پروران تعمير آب و گل کنم
• شماره ٦٠٦: چند اوقات گرامي صرف آب و گل کنم
• شماره ٦٠٧: برق آهي کو که رو در خرمن گردون کنم
• شماره ٦٠٨: جذبه اي کوتا سر از زندان تن بيرون کنم
• شماره ٦٠٩: رو به هر صحرا که بااين شور چون مجنون کنم
• شماره ٦١٠: دل اسير طره عنبرفشانش چون کنم
• شماره ٦١١: ترک تن دل را نگردانيده روشن چون کنم
• شماره ٦١٢: دعوي گردن فرازي با اسيري چون کنم
• شماره ٦١٣: گر کند آن بيوفا از من جدايي، چون کنم
• شماره ٦١٤: جسم خاکي را زغفلت چند معماري کنم
• شماره ٦١٥: در سماع بيخودي چون دست بالامي کنم
• شماره ٦١٦: رشته جسم گرانجان را ز سر وا مي کنم
• شماره ٦١٧: از تحمل خصم را چين از جبين وا مي کنم
• شماره ٦١٨: فقر را از حفظ آب رو توانگر مي کنم
• شماره ٦١٩: پرتو مه را قياس از نور انجم مي کنم
• شماره ٦٢٠: خاک را از آب روي خود گلستان مي کنم
• شماره ٦٢١: گر ز دلتنگي لبي چون غنچه خندان مي کنم
• شماره ٦٢٢: چشم مي پوشم نظر بر روي جانان مي کنم
• شماره ٦٢٣: قبله را تغيير ازان محراب ابرو مي کنم
• شماره ٦٢٤: پرده شرم حجاب امروز يک سو مي کنم
• شماره ٦٢٥: مي شود پرشور هروادي که مجنونش منم
• شماره ٦٢٦: چند از غفلت به عيب ديگران گوياشوم
• شماره ٦٢٧: سوختم چند از هواي نفس بي لنگر شوم
• شماره ٦٢٨: هرکه ادراک زلف و روي جانان را به هم
• شماره ٦٢٩: تاخط شيرنگ آورد از دو جانب سر به هم
• شماره ٦٣٠: ساده لوحان غافلند از الفت بيجاي هم
• شماره ٦٣١: معني بسيار را از لفظ کم جان مي دهم
• شماره ٦٣٢: خاکمال دشمن سرکش به تمکين مي دهم
• شماره ٦٣٣: از حجاب عشق محروم از گل روي توايم
• شماره ٦٣٤: ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ايم
• شماره ٦٣٥: ما ز فيض بيخودي از خودپرستي رسته ايم
• شماره ٦٣٦: ما رگ جان را به آن زلف پريشان بسته ايم
• شماره ٦٣٧: ما ز بيکاري ز فکر کار فارغ گشته ايم
• شماره ٦٣٨: در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده ايم
• شماره ٦٣٩: ما درين وحشت سرا آتش عنان افتاده ايم
• شماره ٦٤٠: ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ايم
• شماره ٦٤١: ما وفاداري به اسباب جهان نسپرده ايم
• شماره ٦٤٢: زير سقف چرخ بيدردانه پا افشرده ايم
• شماره ٦٤٣: ما به اکسير قناعت خاک را زر کرده ايم
• شماره ٦٤٤: ما ره نزديک دور از طبع کاهل کرده ايم
• شماره ٦٤٥: ما به روي تلخ صلح از اهل عالم کرده ايم
• شماره ٦٤٦: عشق را در تنگناي سينه پنهان کرده ايم
• شماره ٦٤٧: ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده ايم
• شماره ٦٤٨: ما ز سر بيرون هواي سير گردون کرده ايم
• شماره ٦٤٩: چون سبو تا ما ز دست خويش بالين کرده ايم
• شماره ٦٥٠: چهره از عشق جوانان ارغواني کرده ايم
• شماره ٦٥١: ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ايم
• شماره ٦٥٢: ما چو سرو از راستي دامن به بار افشانده ايم
• شماره ٦٥٣: ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ايم
• شماره ٦٥٤: لطف کن مطرب رهي سر کن که بر جا مانده ايم
• شماره ٦٥٥: گر چه ما سر پيش از جوش ثمر افکنده ايم
• شماره ٦٥٦: عشق را در بند جسم از پيچ و تاب افکنده ايم
• شماره ٦٥٧: روزگاري در رگ جان پيچ و تاب افکنده ايم
• شماره ٦٥٨: ما ز وري آتشين او نقاب افکنده ايم
• شماره ٦٥٩: ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ايم
• شماره ٦٦٠: ما به چشم کوته انديشان چنين آسوده ايم
• شماره ٦٦١: ما به بوي گل ز قرب گلستان آسوده ايم
• شماره ٦٦٢: در دل صد پاره عيش جاودان پوشيده ايم
• شماره ٦٦٣: ما ز شغل آب و گل آيينه را پرداختيم
• شماره ٦٦٤: ما نفس بر لب به صد رنج و تعب مي آوريم
• شماره ٦٦٥: از شکست آرزو قند مکرر مي خوريم
• شماره ٦٦٦: ما ز حيرت در حريم وصل هجران مي کشيم
• شماره ٦٦٧: ما به دشنام از لب شيرين دلبر قانعيم
• شماره ٦٦٨: ما ز اهل عالميم اما ز عالم فارغيم
• شماره ٦٦٩: ما چو صبح از راست گفتاري علم در عالميم
• شماره ٦٧٠: گرد باد دامن صحراي بي سامانيم
• شماره ٦٧١: چند چون اخگر نفس در زير خاکستر زنيم
• شماره ٦٧٢: در وصاليم و زهجران دست برسر مي زنيم
• شماره ٦٧٣: مستيي کو تا ره صحراي محشر سرکنيم
• شماره ٦٧٤: عشق کو همچو گل با خون خود بازي کنيم
• شماره ٦٧٥: ما کجا دست آشنا با مهره گل مي کنيم
• شماره ٦٧٦: ما پريشان حاصل خود را زمستي مي کنيم
• شماره ٦٧٧: دست اگر کوتاه باشد آرزويي مي کنيم
• شماره ٦٧٨: دل درون سينه و ما رو به صحرا مي رويم
• شماره ٦٧٩: گر چه ما راه طلب را پاي در گل مي رويم
• شماره ٦٨٠: گر چنين از کف عنان توسن دل مي دهيم
• شماره ٦٨١: حديث تلخ ناصح کرد بيخود چون مي نابم
• شماره ٦٨٢: ز کوشش حاصلي غير از غبار دل نمي يابم
• شماره ٦٨٣: نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم
• شماره ٦٨٤: ز گيرايي چنان گشته است بي برگ و نوا دستم
• شماره ٦٨٥: در آن شبها که از ياد تو ساغر بود در دستم
• شماره ٦٨٦: ز شور عشق اگر گل بر سر دستار مي بستم
• شماره ٦٨٧: نه آن جنسم که در قحط خريدار از بها افتم
• شماره ٦٨٨: به ياد آتشين رخساره اي در انجمن رفتم
• شماره ٦٨٩: به پاي خفته دايم حرف از شبگير مي گفتم
• شماره ٦٩٠: زبيتابي عنان خواهش دل را چسان پيچم
• شماره ٦٩١: گر چه بي ثمر مانند سرو و بيد و شمشادم
• شماره ٦٩٢: به رغبت نقد جان به يار سيمبر دارم
• شماره ٦٩٣: به ناکامي ز خاک آستانت دردسر بردم
• شماره ٦٩٤: غبار هستي خود سرمه چشم فنا کردم
• شماره ٦٩٥: نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم
• شماره ٦٩٦: زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم
• شماره ٦٩٧: نخوردم نيش خاري تا وداع رنگ و بو کردم
• شماره ٦٩٨: نه از خامي در آتش ناله و فرياد مي کردم
• شماره ٦٩٩: اگر بي پرده در گلزار افغان ساز مي کردم
• شماره ٧٠٠: اگر مي داشتم بال و پري پرواز مي کردم
• شماره ٧٠١: اگر دل را ز خاشاک علايق پاک مي کردم
• شماره ٧٠٢: سواد شهر را از گريه گرهامون نمي کردم
• شماره ٧٠٣: به هر حالي که باشد گرد گل همچون صبا گردم
• شماره ٧٠٤: پريشان چند در وحشت سراي آب و گل کردم
• شماره ٧٠٥: نه بهر آب از سوز دل بيتاب مي گردم
• شماره ٧٠٦: شبي صدبار برگرد دل افکار مي گردم
• شماره ٧٠٧: به من گر درد و داغي مي رسد خوشحال مي گردم
• شماره ٧٠٨: ز گفت و گو سبک چون موج طوفان ديده مي گردم
• شماره ٧٠٩: به قدر آشنايان از خرد بيگانه مي گردم
• شماره ٧١٠: نيم نوميد از عقبي گر از دنيا گره خوردم
• شماره ٧١١: برآن مي داردم همت که از افغان دهن بندم
• شماره ٧١٢: دل صد پاره خود را به زلف يار مي بندم
• شماره ٧١٣: به پيغام زباني از دهان يار خرسندم
• شماره ٧١٤: نمي خوردم غم دنيا اگر ديندار مي بودم
• شماره ٧١٥: به خون آغشته نعمتهاي الوان جهان ديدم
• شماره ٧١٦: نديدم روز خوش تا چون قلم روي سخن ديدم
• شماره ٧١٧: ز دست خشک مرجان نااميد از بحر گرديدم
• شماره ٧١٨: بر آن پاي حنايي روي زرد خويش ماليدم
• شماره ٧١٩: پس از عمري ز چشمت يک نگاه آشنا ديدم
• شماره ٧٢٠: نبرد از سينه جام باده گلرنگ زنگارم
• شماره ٧٢١: چنان سرگرميي از شوق آن گلگون قبا دارم
• شماره ٧٢٢: زبان شکوه فرسودي ز چرخ بيوفا دارم
• شماره ٧٢٣: به ظاهر گر چه مهري بر لب خاموش خود دارم
• شماره ٧٢٤: ز خوي نازک آن سيمبر چندان حذر دارم
• شماره ٧٢٥: دل پر رخنه اي چون سبحه از صدر رهگذر دارم
• شماره ٧٢٦: پريشان خاطري آماده از صد رهگذر دارد
• شماره ٧٢٧: به دل زخم نماياني چو پرگار از دو سر دارم
• شماره ٧٢٨: به صورت گر چه بر رخسار مه رويان نظر دارم
• شماره ٧٢٩: حريفي کو که راه خانه خمار بردارم
• شماره ٧٣٠: برو ساقي که من در جام صهباي دگر دارم
• شماره ٧٣١: اميد چرب نرمي از خسيسان جهان دارم
• شماره ٧٣٢: شبستان جهان را روش از صدق بيان دارم
• شماره ٧٣٣: هزاران معني پيچيده در زلف سخن دارم
• شماره ٧٣٤: من از گلبانگ رنگين روي گلهاي چمن دارم
• شماره ٧٣٥: نمي دانم چه نسبت با نسيم پيرهن دارم
• شماره ٧٣٦: شد افزون از شهادت شوق بيتابي که من دارم
• شماره ٧٣٧: چه سازد گرد کلفت با دل شادي که من دارم
• شماره ٧٣٨: به قلب عشق مي تازد دل زاري که من دارم
• شماره ٧٣٩: ز دامن نگذرد پاي زمين گيري که من دارم
• شماره ٧٤٠: نمي آيد برون از پرده آوازي که من دارم
• شماره ٧٤١: زند پهلو به گردون کوه عصياني که من دارم
• شماره ٧٤٢: دم گرمي طمع از ناله هاي آتشين دارم
• شماره ٧٤٣: اگر چه چون دعا از دست خود يک کف زمين دارم
• شماره ٧٤٤: غبار خط يارم توتيا در آستين دارم
• شماره ٧٤٥: به دست بسته دستي در سخاوت چون سبو دارم
• شماره ٧٤٦: اگر چه دورم از درگاه راه ياربي دارم
• شماره ٧٤٧: نگاه گرم را سرده به جانم تا دلي دارم
• شماره ٧٤٨: لب خشک و دل خونين و چشم پر نمي دارم
• شماره ٧٤٩: نيم بيدرد دايم پيچ و تاب ساکني دارم
• شماره ٧٥٠: نيم غمگين چو سرو از بي بريها شاديي دارم
• شماره ٧٥١: به دنيا دست از دامان عقبي برنمي دارم
• شماره ٧٥٢: از آن چون زلف ماتم ديدگان ژوليده زنجيرم
• شماره ٧٥٣: خوشا روزي که منزل در سواد اصفهان سازم
• شماره ٧٥٤: نه چون بيد از تهيدستي درين گلزار مي لرزم
• شماره ٧٥٥: به دور خط از آن چاه زنخدان بيش مي لرزم
• شماره ٧٥٦: ز جام بيخودي چون لاله مست از خاک بر خيزم
• شماره ٧٥٧: ز خال عنبرين افزون ز زلف يار مي ترسم
• شماره ٧٥٨: من از دشمن فزون از نفس کافر کيش مي ترسم
• شماره ٧٥٩: همان بيگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم
• شماره ٧٦٠: اگر با ماه کنعان در ته يک پيرهن باشم
• شماره ٧٦١: چنان برد اختيار از دست آن سرو قباپوشم
• شماره ٧٦٢: نشد سروي درين بستانسرا يک بار همدوشم
• شماره ٧٦٣: به دامن مي دود اشکم گريبان مي درد هوشم
• شماره ٧٦٤: ز پند ناصحان بي نمک پرشور شد گوشم
• شماره ٧٦٥: دو عالم شد ز ياد آن سمن سيما فراموشم
• شماره ٧٦٦: ز جوش سينه حرف آفرين ميخانه خويشم
• شماره ٧٦٧: غبار آلود عصيان بس که شد جان هوسناکم
• شماره ٧٦٨: نيم خارج درين بستانسرا هر چند غمناکم
• شماره ٧٦٩: دل آسوده اي داري مپرس از صبر و آرامم
• شماره ٧٧٠: نه از جام دگر هر دم درين ميخانه سرگرمم
• شماره ٧٧١: نه امروز ست سوداي جنون را ريشه درجانم
• شماره ٧٧٢: اگر آرد برون آن دلستان سراز گريبانم
• شماره ٧٧٣: کجا مايل به هر دل گردد ابرويي که من دانم؟
• شماره ٧٧٤: ز رخسار که گل را در جگر خارست مي دانم
• شماره ٧٧٥: ترا از خواندن مکتوب من تنگ است مي دانم
• شماره ٧٧٦: شکوه حسن را از دورباش ناز مي دانم
• شماره ٧٧٧: خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال مي دانم
• شماره ٧٧٨: سيه مست جنونم وادي و منزل نمي دانم
• شماره ٧٧٩: ز خود دور آن پريرو را نمي دانم نمي دانم
• شماره ٧٨٠: چو بيدردان به روي سبزه غلطيدن نمي دانم
• شماره ٧٨١: بيا در جلوه اي سرو روان تا جان برافشانم
• شماره ٧٨٢: ز پستي بر فلک از پاکي گوهر شود شبنم
• شماره ٧٨٣: قضا روزي که کرد از چار عنصر خشت بالينم
• شماره ٧٨٤: گر آن خورشيد رو را همسفر خويشتن بينم
• شماره ٧٨٥: فروغ مهر در پيشاني ديوار مي بينم
• شماره ٧٨٦: تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمي بينم
• شماره ٧٨٧: ز ناکامي گل از همصحبتان يار مي چينم
• شماره ٧٨٨: ز تيغش خونبهاي دل به صد اميد مي خواهم
• شماره ٧٨٩: نه رنگ و بو درين گلشن، نه برگ و بار مي خواهم
• شماره ٧٩٠: دل پر خون از آن زلف شکار انداز مي خواهم
• شماره ٧٩١: نواي عندليبان را زهم نگسسته مي خواهم
• شماره ٧٩٢: رخي در ماتم مطلب به خون اندوده مي خواهم
• شماره ٧٩٣: زمين کان نمک گرديده است از شور سودايم
• شماره ٧٩٤: ز بي ظرفي به روي گرم جانان برنمي آيم
• شماره ٧٩٥: نشست از آسياي چرخ گرد شيب بر رويم
• شماره ٧٩٦: گهي از دل، گهي از ديده، گاه از جان ترا جويم
• شماره ٧٩٧: به اشک از اطلس افلاک داغ شام مي شويم
• شماره ٧٩٨: اشک در ديده غم ديده نگيرد آرام
• شماره ٧٩٩: در بهاران دل ديوانه نگيرد آرام
• شماره ٨٠٠: از نهانخانه عصمت به تماشا بخرام