کتابخانه فارسی

غزليات - بخش سوم

• شماره ١: عشق آتشم در جان زد و جانان ازان ديگران
• شماره ٢: دل گمگشته به بازار خريدن نتوان
• شماره ٣: در ره عشق از بلا آزاد نتوان زيستن
• شماره ٤: آرايش مجلس تويي، مجلس بيارا هر زمان
• شماره ٥: يک دگر خلق به سوداي دل و جان گفتن
• شماره ٦: جانا همان و دل همان درد من شيدا همان
• شماره ٧: صبح دميد و روز شد، شمع به گوشه نه کنون
• شماره ٨: اي مشک وام داده زلفت به آهوي چين
• شماره ٩: خه از کجاها مي رسي آلوده مي همچنين
• شماره ١٠: از خانه دشمن خاست دل، فرياد کردن چون توان؟
• شماره ١١: آستان يار و آن گه خون من
• شماره ١٢: عيش من تلخ است ازان شکر لب شيرين سخن
• شماره ١٣: صد ره گذري هر دم بر جان خراب من
• شماره ١٤: سواره اينک آن سرو روانم مي رود بيرون
• شماره ١٥: چشم است، يارب، آنچنان يا خود بلاي جان من
• شماره ١٦: آه ازين تنگ قبايان شده تنگم دامان
• شماره ١٧: اي جهاني کشته، جان چند کس خواهي شدن؟
• شماره ١٨: بنشين نفسي کز همه لطف تو بس است اين
• شماره ١٩: اي آشنا، درين چه بي بن نظاره کن
• شماره ٢٠: چون همي داني که تن چون جان نهان خواهد شدن
• شماره ٢١: اي غمت خوش تر ز شادي کسان
• شماره ٢٢: يک شب، اي ماه جهان افروز من
• شماره ٢٣: از آن خويش کنم من که جان دهم بستان
• شماره ٢٤: گر هوس بردم به رويت چشم خود بر دوختن
• شماره ٢٥: چون بستدي دل من، پرسشم کن به ازين
• شماره ٢٦: آخر بگو، اي نازنين، ناز تو تا کي همچنين؟
• شماره ٢٧: در سرم باز هوايي ست که گفتن نتوان
• شماره ٢٨: امروز به نظاره آن سرو خرامان
• شماره ٢٩: ز سر کرشمه يک ره نظري به روي من کن
• شماره ٣٠: منم و خيال بازي شب و روز با جوانان
• شماره ٣١: دلم را کرد صد پاره به سينه خار خار تو
• شماره ٣٢: دلم آشفته شد، جانا، به بالاي بلاي تو
• شماره ٣٣: مه شبگرد من امشب چو مه مي گشت و من با او
• شماره ٣٤: دو رخ بنماي و بازار کواکب بشکن از هر دو
• شماره ٣٥: بدينسان کز غمت بر خاک دارم هر زمان پهلو
• شماره ٣٦: بيچاره دلم خون شد در پيش خيال تو
• شماره ٣٧: اي جان من آويزان از بند قباي تو
• شماره ٣٨: آن کيست که مي آيد صد لشکر دل با او
• شماره ٣٩: از دوري خود، جانا، حال دل من بشنو
• شماره ٤٠: اي رهزن عشاق، چه عيار کسي تو
• شماره ٤١: خلقي همه در شهر و مرا جا به دگر سو
• شماره ٤٢: اي سبزه دمانيد به گرد قمر از مو
• شماره ٤٣: من اينجا و دل گمره در آن کو
• شماره ٤٤: زينسان که ناوک مي زند چشم شکارانداز او
• شماره ٤٥: آن شکل جولانش نگر، وان خلق در دنبال او
• شماره ٤٦: ترکي ست بدخو آنکه من دارم سر و سوداي او
• شماره ٤٧: خيزد چو از خواب آن پسر تا کس نشويد روي او
• شماره ٤٨: اي زندگاني بخش من لعل شکر گفتار تو
• شماره ٤٩: گر چه که هست خون دل باده خوشگوار تو
• شماره ٥٠: تا به زمانه شد خبر از مه با کمال تو
• شماره ٥١: باز به خون خلق شد چشم جفانماي تو
• شماره ٥٢: نيست گشاده چشم من جز به خيال روي تو
• شماره ٥٣: روي يار از سبزه تر بوستاني يافت نو
• شماره ٥٤: مست مي گردي ز خانه، بيش نافرمان مشو
• شماره ٥٥: مردم چشم مرا برد آب و گر آيي درو
• شماره ٥٦: از من، اي ساده پسر، دور مشو
• شماره ٥٧: پر زخم است و شکست زلف گرانبار تو
• شماره ٥٨: پرده صبرم دريد غمزه دلدوز تو
• شماره ٥٩: گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو
• شماره ٦٠: نوبت خوبي زدند در شب گيسوي تو
• شماره ٦١: عاشق و ديوانه ام، سلسله يار کو
• شماره ٦٢: خون گريم ار چه از ستم بيکران تو
• شماره ٦٣: هر جا که لب به خنده گشايد دهان تو
• شماره ٦٤: کس چون جهد ز گيسوي همچون کمند تو
• شماره ٦٥: گر باده مي خورم به سر من خمار تو
• شماره ٦٦: هر شب منم فتاده به گرد سراي تو
• شماره ٦٧: بوي وفا ز طره عنبرفشان تو
• شماره ٦٨: مست آمد آن نگار که ما مست روي او
• شماره ٦٩: عشق نوست و يار نوست و بهار نو
• شماره ٧٠: سوي شکار، اي پسر نازنين، مرو
• شماره ٧١: اي خرد مست لعل چون مي تو
• شماره ٧٢: اي به بالا بلند و زيبا تو
• شماره ٧٣: يا دلم را به راز محرم شو
• شماره ٧٤: لاله دمد از خون شهيدان غم او
• شماره ٧٥: تا شدم چشم آشنا با روي تو
• شماره ٧٦: آيين تو دل بردن است، اي چشم خلقي سوي تو
• شماره ٧٧: دل و جان مرا زاندازه و بگذشت آرزوي تو
• شماره ٧٨: ز دلها لشکري دارد سخن با تاجداران گو
• شماره ٧٩: اي گلستان ترا بالاي سرو
• شماره ٨٠: همي گويم که وقتي، ز آن مشتاقان مجنون شو
• شماره ٨١: بيا، اي باغ جان، تا بنگرم سرو روان تو
• شماره ٨٢: امشب، اي باد، يکي جانب آن بستان شو
• شماره ٨٣: عارض همچون نگارستان تو
• شماره ٨٤: کارم از دست برفته ست ز ناديدن تو
• شماره ٨٥: دلي دارم چو دامان گل از غم چاک گرديده
• شماره ٨٦: چه شکل است اين که مي آيد سمند ناز بر کرده
• شماره ٨٧: من ار چه هر شب از شبهاي هجرش مي کنم ناله
• شماره ٨٨: تو دور افتاده از ما و نگنجد شوق در نامه
• شماره ٨٩: اي از رقم شبگون ديباچه مه کرده
• شماره ٩٠: اي جان، چو سخن گويم مستانه و رندانه
• شماره ٩١: اي رفته و ترک من بدنام گرفته
• شماره ٩٢: دلي دارم ز هجران پاره پاره
• شماره ٩٣: دلم در عشق جانان گشته پاره
• شماره ٩٤: نسيم زلف بر دست صبا ده
• شماره ٩٥: چو بنمايي رخ گلنار گونه
• شماره ٩٦: گشادم ديده روي تو ناگه
• شماره ٩٧: تا دل ز توام به غم نشسته
• شماره ٩٨: در خون منم، اي صنم، نشسته
• شماره ٩٩: اي در دل من مقيم گشته
• شماره ١٠٠: اي در دل من چو جان نشسته
• شماره ١٠١: اي آرزوي دل شکسته
• شماره ١٠٢: اي آمده جان هر شکسته
• شماره ١٠٣: اي دهلي و اي بتان ساده
• شماره ١٠٤: اي غاليه گرد ماه سوده
• شماره ١٠٥: اي حسن، تو آفت زمانه
• شماره ١٠٦: اي آرزوي هزار سينه
• شماره ١٠٧: عيد است خوبان نيم شب در کوي خمار آمده
• شماره ١٠٨: اي قبله ابروي تو محراب ابرار آمده
• شماره ١٠٩: عيد است و ساقي در قدح جام مصفا داشته
• شماره ١١٠: جانا، روان کن راحتي، اي راحت جان همه
• شماره ١١١: اي غمزه خون ريز تو خونم به افسون ريخته
• شماره ١١٢: دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه
• شماره ١١٣: گر کني گشت چمن با شوخ و با شنگي دو سه
• شماره ١١٤: همه شب رود رهي رو به ره صبا نشسته
• شماره ١١٥: مه من خراب گشتم ز رخت به يک نظاره
• شماره ١١٦: نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده
• شماره ١١٧: اي به خشم از بر من رفته و تنها مانده
• شماره ١١٨: منم امروز ز روي چو تو ياري مانده
• شماره ١١٩: اي صبا، از زلف او بندي بخواه
• شماره ١٢٠: هر شب از سوداي آن زلف سياه
• شماره ١٢١: اي جفايت بر من مسکين همه
• شماره ١٢٢: اي ترا جور و جفا آيين همه
• شماره ١٢٣: جان من بر دست بيدادم مده
• شماره ١٢٤: باغ بين فصل بهاري ساخته
• شماره ١٢٥: اي جهان چشم سياهت بسته
• شماره ١٢٦: خسروا گر عاشقي جام بلا پيش نه
• شماره ١٢٧: از لب او، اي خيال، نقل لب ما مده
• شماره ١٢٨: اي از گل تو ما را در ديده خار مانده
• شماره ١٢٩: مهر تو در دل من مانند جان نشسته
• شماره ١٣٠: ماييم و مجلس مي خوبي سه چار ساده
• شماره ١٣١: از بس که ريخت چشمم بهر تو خون تيره
• شماره ١٣٢: روزي به لاغ گفتم کت نسبتي ست با مه
• شماره ١٣٣: شمع فلک برآيد با آتشين زبانه
• شماره ١٣٤: من بهر تو به ديده و دل خانه ساخته
• شماره ١٣٥: اي عشقت آتشي به همه شهر درزده
• شماره ١٣٦: بيا شبي بر من سرخوش از شراب شده
• شماره ١٣٧: رسيد وقت که هر روز بامداد پگه
• شماره ١٣٨: به کوي عقل مرو، گر به عشوه بردي راه
• شماره ١٣٩: مدار جان من از بهر جان ما روزه
• شماره ١٤٠: مهي در آمده و در درونه جا کرده
• شماره ١٤١: چو بوي زلف تو همراهي صبا کرده
• شماره ١٤٢: بکش به گرد رخ خط دلربا پرده
• شماره ١٤٣: چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده
• شماره ١٤٤: مکش به ناز مرا، اي به ناز پرورده
• شماره ١٤٥: اي فراق تو يار ديرينه
• شماره ١٤٦: اي رخت شمع حسن برکرده
• شماره ١٤٧: مه به زلف تو گر شود بسته
• شماره ١٤٨: جهان تا مه روشنت ساخته
• شماره ١٤٩: لبت در سخن انگبين ريخته
• شماره ١٥٠: در اوصاف خود عقل را ره مده
• شماره ١٥١: قلاشم، اي منکر، مرا درباني ميخانه ده
• شماره ١٥٢: جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده
• شماره ١٥٣: اي گل که چنين در بغلت تنگ گرفته
• شماره ١٥٤: اي دل، ار تو عاشقي، زين غم خلاص جان مخواه
• شماره ١٥٥: به گردت باد سردي هر دم از عشاق ديوانه
• شماره ١٥٦: به باغ سايه ابرست و آب در سايه
• شماره ١٥٧: اي لبت شهر پر شکر کرده
• شماره ١٥٨: قاصد نيامد کآورد زان نامسلمان نامه اي
• شماره ١٥٩: شهري ست معمور و درو از هر طرف مه پاره اي
• شماره ١٦٠: جان ز هجرت چيست، زار افتاده اي
• شماره ١٦١: هر روز کافتاب برآرد زبانه اي
• شماره ١٦٢: فرياد کاندر شهر ما خون مي کند عياره اي
• شماره ١٦٣: خردي هنوز و کودکي، اي نازنين، برنا نه اي
• شماره ١٦٤: ديري ست کاي گلبرگ تر بر روي ما خندان نه اي
• شماره ١٦٥: اي درد بيدرد دلم، تاراج پنهان کرده اي
• شماره ١٦٦: اي که چشم من به روي خويش روشن کرده اي
• شماره ١٦٧: سينه ام را از غم عالم تو بي غم کرده اي
• شماره ١٦٨: اي که در هيچ غمي با دل من يار نه اي
• شماره ١٦٩: اي که در ديده دروني و در آغوش نه اي
• شماره ١٧٠: خنده را سوختن جان من آموخته اي
• شماره ١٧١: آتش اندر آب هرگز ديده اي
• شماره ١٧٢: باز بر خونم کمر بربسته اي
• شماره ١٧٣: سر در خمار، شب به کنار که بوده اي؟
• شماره ١٧٤: اي ده يکي ز خوبي تو مه، چگونه اي؟
• شماره ١٧٥: مشک بر اطراف مه آورده اي
• شماره ١٧٦: ز آب ملاحت که رخ آلوده اي
• شماره ١٧٧: گر چه به هر سخن دلم از تن ربوده اي
• شماره ١٧٨: تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده اي
• شماره ١٧٩: آن دل خراب شد که تو آباد ديده اي
• شماره ١٨٠: تو با آن رو بگو مه را، چه باشي؟
• شماره ١٨١: چه بد کرديم کز ما برشکستي؟
• شماره ١٨٢: چون مي نرسد دست به پايي که تو داري
• شماره ١٨٣: رخساره مکن راست به جايي که تو باشي
• شماره ١٨٤: مست آمده اي باز به مهمان که بودي؟
• شماره ١٨٥: ديدي که حق خدمت بسيار نديدي
• شماره ١٨٦: اي باد، حديث دلم آنجاش بگويي
• شماره ١٨٧: اي باد، سلام دلم آنجا برساني
• شماره ١٨٨: اي آنکه تو سلطان همه سيمبراني
• شماره ١٨٩: شتربانا، دمي محمل مياراي
• شماره ١٩٠: مرا زان مير خوبان نيست روزي
• شماره ١٩١: چه کردم کآخرم فرمان نکردي
• شماره ١٩٢: چنين کان خنده شيرين تو کردي
• شماره ١٩٣: ز رحمت چشم بر چاکر نداري
• شماره ١٩٤: شکستي طره، تا در سر چه داري؟
• شماره ١٩٥: مرا چند آخر از خود دور داري؟
• شماره ١٩٦: دلا، با غمزه خوبان چه بازي؟
• شماره ١٩٧: رخساره چه مي پوشي، در کينه چه مي کوشي؟
• شماره ١٩٨: اگر تو سرگذشت من بداني
• شماره ١٩٩: نگارين مرا شد نوجواني
• شماره ٢٠٠: سزد گر نيکويي در من ببيني
• شماره ٢٠١: ديوانه شدم ز يار بدخوي
• شماره ٢٠٢: بر لب اثر شراب داري
• شماره ٢٠٣: جانا، تو زغم خبر نداري
• شماره ٢٠٤: ني کار کسي ست عشقبازي
• شماره ٢٠٥: اي برده دلم به دلستاني
• شماره ٢٠٦: اي آنکه تمام هم چو ماهي
• شماره ٢٠٧: اي مردم ديده نکويي
• شماره ٢٠٨: بخرام، اي سرو روان کز باغ رضوان خوشتري
• شماره ٢٠٩: اي قامت چون شاخ گل، از برگ گل خندان تري
• شماره ٢١٠: اي مه، بدين چابک روي، از آسمان کيستي
• شماره ٢١١: زينسان که از هر موي خود زنجير صد دل مي کني
• شماره ٢١٢: اي چهره زيباي تو رشک بتان آزري
• شماره ٢١٣: جان به فدات مي کنم، بو که از آن من شوي
• شماره ٢١٤: نيست دلي که هر دمش آفت دين نمي شوي
• شماره ٢١٥: قصد که داري، اي پسر، باز چنين که مي روي
• شماره ٢١٦: مي گذري که سينه را وقف هواي خود کني
• شماره ٢١٧: دست به گل نمي زني، زانکه نگار من تويي
• شماره ٢١٨: کج کلها، کمان کشا، تنگ قباي کيستي؟
• شماره ٢١٩: اي ز غبار خنگ تو يافته ديده روشني
• شماره ٢٢٠: رخ خوبت به چه ماند، به گلستان و بهاري
• شماره ٢٢١: خواستم زو آبرويي، گفت «بيهوده مگوي
• شماره ٢٢٢: باز اين ابر بهاري از کجا آيد همي؟
• شماره ٢٢٣: سبزه نوخيز است و باران در فشان آيد همي
• شماره ٢٢٤: باز بهر جان ما را ناز در سر مي کني
• شماره ٢٢٥: اي پريوش، هر چه رسم مردمي کم مي کني
• شماره ٢٢٦: هر زماني از کرشمه خويشتن بيني کني
• شماره ٢٢٧: چتر عنبروش کن از گيسو که سلطان مني
• شماره ٢٢٨: گر تو سيمين سرو را شکل سرافرازي دهي
• شماره ٢٢٩: جان شيرين مني، اي از لطافت چون پري
• شماره ٢٣٠: چه شدت که از کرشمه نظري به ما نکردي؟
• شماره ٢٣١: ز نظر اگر چه دوري، شب و روز در حضوري
• شماره ٢٣٢: بسم از جمال ساقي و شراب ارغواني
• شماره ٢٣٣: نفسي که با نگاري گذرد به شادماني
• شماره ٢٣٤: خنده اي کن شکرستان دهن بازگشاي
• شماره ٢٣٥: عالم آشوب تر از طره طراه خودي
• شماره ٢٣٦: مي به جام ار چه زخون من مسکين داري
• شماره ٢٣٧: بختم از خواب در آمد چو تو با من خفتي
• شماره ٢٣٨: گر تو رنج من مسکين گدا بشناسي
• شماره ٢٣٩: نوبهار است و گل و موسم عيد، اي ساقي
• شماره ٢٤٠: باز، اي سرو خرامان، ز کجا مي آيي؟
• شماره ٢٤١: آن نه روييست که ماهي ست بدان زيبايي
• شماره ٢٤٢: چو مني را مده از دست که کمتر يابي
• شماره ٢٤٣: جان من، بي من درمانده تنها چوني؟
• شماره ٢٤٤: بي تو، اي بي تو به جان آمده جانم، چوني؟
• شماره ٢٤٥: دلها به غمزه دزدي، چون خنده برگشايي
• شماره ٢٤٦: اي بيغم از دل من، بسيار شد جدايي
• شماره ٢٤٧: اي که تاراج دل و دين مي دهي
• شماره ٢٤٨: سرمه اندر چشم خودبين مي کني
• شماره ٢٤٩: آنکه جان گويند خلقي، آن تويي
• شماره ٢٥٠: اي ز رويت چشم جان را روشني
• شماره ٢٥١: ترک من، بر شکل ديگر مي روي
• شماره ٢٥٢: تا فراقت تاخت بر من بارگي
• شماره ٢٥٣: آمد آن شادي جان بر ما دي
• شماره ٢٥٤: هر شب، اي ماه، کجا مي گردي؟
• شماره ٢٥٥: گر چه سعادت بسي ست در فلک مشتري
• شماره ٢٥٦: اي رفته در غريبي، باز آکه عمر و جاني
• شماره ٢٥٧: اي باد باز بر سر کوي که مي روي؟
• شماره ٢٥٨: نامردم است، هر که درو نيست مردمي
• شماره ٢٥٩: به بت نماي مرا ره، اگر به دين نتواني
• شماره ٢٦٠: هلال عيد نمود، اي مه دو هفته، کجايي؟
• شماره ٢٦١: سلام و خدمت ما، اي صبا، به يار بگوي
• شماره ٢٦٢: اي باد صبحگاه به من نام او بگوي
• شماره ٢٦٣: گاهم ز غمزه ها هدف تير مي کني
• شماره ٢٦٤: اي يار پر نمک، جگرم ريش مي کني
• شماره ٢٦٥: بت من، بت پرست را چه زني؟
• شماره ٢٦٦: هيچ شکر چو آن دهان ديدي؟
• شماره ٢٦٧: گر منت مي کنم عنان گيري
• شماره ٢٦٨: تا تو روي چو ماه بنمايي
• شماره ٢٦٩: چو کار جهان نيست جز بيوفايي
• شماره ٢٧٠: مرادوش گويي به خواب آمدي
• شماره ٢٧١: ز من برشکستي به يکبارگي
• شماره ٢٧٢: تو خود به غمزه سراسر کرشمه و نازي
• شماره ٢٧٣: اي شب تيره به گيسوي کسي مي ماني
• شماره ٢٧٤: کرشمه کردن تو وقت نار و بدخويي
• شماره ٢٧٥: سمن داري به زير سبزه يا خود ياسمين داري
• شماره ٢٧٦: تا داشت به جان طاقت، بودم به شکيبايي
• شماره ٢٧٧: مگر، اي باد نوروزي، گذر بر يار من داري
• شماره ٢٧٨: دلا، آن ترک را ديدي، کنون سامان کجا بيني؟
• شماره ٢٧٩: عزيزي همچو جان، ار چه چو خاکم خوار بگذاري
• شماره ٢٨٠: گهي بنما و گه پوشيده دار آن روي گلناري
• شماره ٢٨١: ز من که عاشق و مستم صلاح کار مجوي
• شماره ٢٨٢: اي باد صبح گاهي، خه از کدام سويي؟
• شماره ٢٨٣: نه از ره ست که گوييم کبک خوش گامي
• شماره ٢٨٤: دلم که لاف زدي از کمال دانايي
• شماره ٢٨٥: هر بار که تو در دل شب در دلم آيي
• شماره ٢٨٦: تو، اي پسر، که از اين سو سوار مي گذري
• شماره ٢٨٧: ما را در آرزويت بگذشت زندگاني
• شماره ٢٨٨: هوس پخته ست اين پروانه بهر خويشتن سوزي
• شماره ٢٨٩: به ناز هر نفسي سوي من گذر چه کني؟
• شماره ٢٩٠: اي جان ز تن رفته، به تن باز کي آيي؟
• شماره ٢٩١: تو نيز اي بي وفا، تا کي ستم بر جان من خواهي؟
• شماره ٢٩٢: ز من برگشته اي، جانا، ندانم با که مي سازي؟
• شماره ٢٩٣: بدين صفت که تويي در زمانه، معذوري
• شماره ٢٩٤: هندوي زلف را چو تو يغما چنين دهي
• شماره ٢٩٥: چو لب زني به مي و در ميان بگرداني
• شماره ٢٩٦: گر چه به نظاره ايم، نيز نخواني
• شماره ٢٩٧: اي دل، مرا به هر کو افسانه چند خواهي؟
• شماره ٢٩٨: بدين صفت که ببستي کمر به خونخواري
• شماره ٢٩٩: سزد که سجده کنند، اي برهمن عجمي
• شماره ٣٠٠: نشان آن دهن از من چه پرسي؟
• شماره ٣٠١: به يک کرشمه کزان چشم دلربا کردي
• شماره ٣٠٢: به خوبي همچو مه تابنده باشي
• شماره ٣٠٣: اي که امروز به زيبايي او مي نازي
• شماره ٣٠٤: در تو، اي دوست به خون ريختنم داري راي
• شماره ٣٠٥: فسون چشمش ار خوابم نبستي
• شماره ٣٠٦: دلي دارم در او دردي و داغي
• شماره ٣٠٧: اي کاش مرا با تو سر و کار نبودي
• شماره ٣٠٨: گر ماه تو از مشک تو آلوده نبودي
• شماره ٣٠٩: اميد نبود ار چه مرا يک نظر از وي
• شماره ٣١٠: من باد نخواهم که وزد بر چو تو باغي
• شماره ٣١١: صبا زلف ترا گر دم ندادي
• شماره ٣١٢: زهي رويت شکفته لاله زاري
• شماره ٣١٣: بيکار دلي باشد کو را نبود دردي
• شماره ٣١٤: گل آمد و هر مرغي زد نغمه به هر باغي
• شماره ٣١٥: اي سرو بلندت را صد فتنه به هر گامي
• شماره ٣١٦: فراهم کرد شکل کج کلاهي
• شماره ٣١٧: مرا دل با يکي مانده ست جايي
• شماره ٣١٨: اي زلف تو هر گره گشادي
• شماره ٣١٩: اي فتنه ز چشم تو نشاني
• شماره ٣٢٠: گر چشم من در روي آن خورشيد رخسار آمدي
• شماره ٣٢١: بهر گشاد عالمي بگشا ز زلف خود خمي
• شماره ٣٢٢: اي ننهاده هيچ گه تن به رضاي چون مني
• شماره ٣٢٣: سرو سمنبرم کجا تا به برش درآرمي؟
• شماره ٣٢٤: گر به کمند زلف تو من نه چنين اسيرمي
• شماره ٣٢٥: پيش از اين من با جوانان آشنايي کردمي
• شماره ٣٢٦: پيش از اين من کاشکي عشقت نمي ورزيدمي
• شماره ٣٢٧: همه شب فرو نيايد به دلم کرشمه سازي
• شماره ٣٢٨: پسرا و نازنينا، به کرشمه گاه گاهي
• شماره ٣٢٩: به فراغ دل زماني نظري به ماهرويي
• شماره ٣٣٠: من ترا دارم و جز لطف توام نيست کسي
• شماره ٣٣١: در سر افتاده ز عشق توام، اي جان، هوسي
• شماره ٣٣٢: بسيار باشد، اي جان، از همچو من غميني
• شماره ٣٣٣: آن چشم شوخ را بين هر غمزه ايي بلايي
• شماره ٣٣٤: هر شبم کآهم به عالم دم زدي
• شماره ٣٣٥: من نديدم چون تو هرگز دلبري
• شماره ٣٣٦: آنکه مرا در دل است گر به کنار آمدي
• شماره ٣٣٧: يک ره بکن ز غمزه خونين اشارتي
• شماره ٣٣٨: آمد بهار و سرو بر آراست قامتي
• شماره ٣٣٩: مردانه مي کشد به جفايم ستمگري
• شماره ٣٤٠: اي صد شکست زلف ترا زير هر خمي
• شماره ٣٤١: ساقي بيا که موسم عيش است و ميم و ني
• شماره ٣٤٢: تو مي روي و به نظاره تو چشم جهاني
• شماره ٣٤٣: بسي نماند که جاني برون رود ز غريبي
• شماره ٣٤٤: يار است و صد کرشمه، شهر است و خوبرويي
• شماره ٣٤٥: اي که به چشم تو نيايم همي
• شماره ٣٤٦: هر کسي را هواي سيم و زري
• شماره ٣٤٧: دوش مي گفت پير ترسايي
• شماره ٣٤٨: اي ز زلف تو مشک تر بويي
• شماره ٣٤٩: دلي دارم، اما جز افگار ني
• شماره ٣٥٠: مسلمانان، گرفتارم به دست نامسلماني
• شماره ٣٥١: اي گل، دهن تنگت صد تنگ شکر چيزي
• شماره ٣٥٢: لعل است چنان با لب يا هست ز جان چيزي!
• شماره ٣٥٣: بهاري اين چنين خرم، مرا آواره دل جايي
• شماره ٣٥٤: دو چشم مست ترا نيست از جهان خبري
• شماره ٣٥٥: من اشک بيدلان را خنده مي پنداشتم روزي
• شماره ٣٥٦: صبا آمد، ولي بويي ازان گلزار بايستي
• شماره ٣٥٧: نيست در شهر گرفتارتر از من دگري
• شماره ٣٥٨: سخن چون زان دو لب گويي، چه گويد انگبين باري؟
• شماره ٣٥٩: گل آمد و همه در باغ با مي و جامي
• شماره ٣٦٠: کشان دل تو به سوي گلي و نسترني
• شماره ٣٦١: گذشت آن کين دل زارم شکيبا بود يک چندي
• شماره ٣٦٢: خوش آن شبها که آن جان جهان مهمان من بودي
• شماره ٣٦٣: نبود يار من آن را که يار داشتمي
• شماره ٣٦٤: اي غنچه را بر بسته لب، شکل و دهان چون تويي
• شماره ٣٦٥: شاه حسني وز متاع نيکويي داري فراغي
• شماره ٣٦٦: نوبهار آمد و بگذشت به شادي مه دي
• شماره ٣٦٧: اي معدن ناز، ناز تا کي؟
• شماره ٣٦٨: اي که به غمزه مي کني قصد شکار ديگري
• شماره ٣٦٩: باز روي تو خون آلوده و جعد تو تر است
• شماره ٣٧٠: فتح مي آيد در دهليز دولت باز کن
• شماره ٣٧١: اي به هر موي شده بسته زلف دل من
• شماره ٣٧٢: گر حقيقت نشدت واقعه جاني من
• شماره ٣٧٣: ترک من اي من غلام روي تو
• شماره ٣٧٤: مطربا سوي چمن وقت گل آهنگ تو کو
• شماره ٣٧٥: سوي تو ديدم ريختي خون دلم را بي گنه
• شماره ٣٧٦: نشدت دل که به اين دل شده مهمان آيي
• شماره ٣٧٧: هزار شکر خدا را که چون تو دلداري
• شماره ٣٧٨: رفت سرما و صبا مي دهد از گل خبري
• شماره ٣٧٩: ترک من خونابه من بين و دست از من بشوي
• شماره ٣٨٠: جهاني به خواب خوشست و من از غم به بيداري
• شماره ٣٨١: خيالي کرده ام وين از خيال خود نمي داني
• شماره ٣٨٢: گر تو يک ناوک از آن چشم سيه بستاني
• شماره ٣٨٣: مي شکفد گل به چمن تا ز نسيم سحري