کتابخانه فارسی

غزليات - بخش دوم

• شماره ١: من نشنيدم که خط بر آن نويسند
• شماره ٢: صبح دمان بخت من ز خواب در آمد
• شماره ٣: از در من دوش کان نگار در آمد
• شماره ٤: روي نکو بي وجود ناز نباشد
• شماره ٥: دلبر من دوش که مهمان رسيد
• شماره ٦: هر که به دنباله کامي بود
• شماره ٧: گل به تماشاي چمن مي رود
• شماره ٨: عشق تو هر لحظه فزون مي شود
• شماره ٩: گر جام غم فرستي، نوشم که غم نباشد
• شماره ١٠: سروي چو قامت تو در بوستان نباشد
• شماره ١١: من دلبري نديدم کش زين نهاد باشد
• شماره ١٢: چندان که يار ما را در حسن ناز باشد
• شماره ١٣: ما را ز کوي جانان عزم سفر نباشد
• شماره ١٤: در شهر فتنه اي شد، مي دانم از که باشد
• شماره ١٥: هر لحظه چشم شوخت ناز دگر فروشد
• شماره ١٦: بر آسمان پريوش چون ماه ما برآيد
• شماره ١٧: چون بينم اينکه رويت در چشم ديگر آيد
• شماره ١٨: هر بار کان پريوش در کوي من در آيد
• شماره ١٩: امروز چيست کز در جانان برون نيامد؟
• شماره ٢٠: گر بر عذار سيمين زلفش دوتو نماند
• شماره ٢١: دل شد ز دست ما را با يار ما که گويد؟
• شماره ٢٢: مستان چشم اويم از ما خمار نايد
• شماره ٢٣: چشم ز دوري تو دور از تو خون فشاند
• شماره ٢٤: زلفت که هر خم از وي در شانه مي نگنجد
• شماره ٢٥: دل بي رخ تو صورت جان را نمي شناسد
• شماره ٢٦: زين پيشتر چنين دلت از سنگ و رو نبود
• شماره ٢٧: عهدي که بود با منت، آن گوييا نبود
• شماره ٢٨: دي مست بوده ام که ز خويشم خبر نبود
• شماره ٢٩: ياري که بر جدايي اويم گمان نبود
• شماره ٣٠: دي زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟
• شماره ٣١: يارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟
• شماره ٣٢: يارب که دوش غايب من خانه که بود؟
• شماره ٣٣: آن دل که دايمش سر بستان و باغ بود
• شماره ٣٤: اهل خرد که از همه عالم بريده اند
• شماره ٣٥: ياران که زخم تير بلايت چشيده اند
• شماره ٣٦: رندان پاکباز که از خود بريده اند
• شماره ٣٧: لعل شکروشت که به جلاب شسته اند
• شماره ٣٨: اهل خرد که دل به جهان در نبسته اند
• شماره ٣٩: آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند
• شماره ٤٠: درياب کز فراق تو جانم به لب رسيد
• شماره ٤١: باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشيد
• شماره ٤٢: اي از فروغ روي تو خورشيد رو سفيد
• شماره ٤٣: باد آمد و ز گمشده من خبر نداد
• شماره ٤٤: دل جز ترا به سينه درون جايگه نداد
• شماره ٤٥: دل بي رخ تو در گل و گلشن نه ايستاد
• شماره ٤٦: ما را شکنج زلف تو در پيچ و تاب برد
• شماره ٤٧: خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند
• شماره ٤٨: اي همرهان که آگه از آن رفته منيد
• شماره ٤٩: دل در هوايت، اي بت عيار، جان دهد
• شماره ٥٠: دل باز سوي آن بت بدخو چه مي رود؟
• شماره ٥١: عمرم در آرزوي تو رفته ست و مي رود
• شماره ٥٢: افسوس ازين حيات که بر باد مي رود
• شماره ٥٣: باز آن سوار مست به نخچير مي رود
• شماره ٥٤: چشم تو خفته ايست که در خواب مي رود
• شماره ٥٥: دل مي بري به رفتن و هر کو چنان زود
• شماره ٥٦: اين دل که هر شبيش ز سالي فزون رود
• شماره ٥٧: سوداي ديدن تو ز ديدن نمي رود
• شماره ٥٨: شبها اسير دردم و خوابم نمي برد
• شماره ٥٩: سيمين زنخ که طره عنبرفشان برد
• شماره ٦٠: آن نخل تر که آب ز جوي جگر خورد
• شماره ٦١: عشقت خبر ز عالم بيهوشي آورد
• شماره ٦٢: ناگاه پيش ازان که کسي را خبر شود
• شماره ٦٣: هر شب دلم ز دست خيالت زبون شود
• شماره ٦٤: هر روز چشم من به جمالي فرو شود
• شماره ٦٥: دل رفت و آرزوي تو از دل نمي شود
• شماره ٦٦: کاري ست در سرم که به سامان نمي شود
• شماره ٦٧: زان گل که اندکي بته مشک ناب شد
• شماره ٦٨: بر من کنون که بي تو جهان تيره فام شد
• شماره ٦٩: باز اين دلم خدنگ بلا را نشانه شد
• شماره ٧٠: گفتي دلت مرا شد و از من جدا نشد
• شماره ٧١: از حال مات هيچ حکايت نمي رسد
• شماره ٧٢: باد صبا ز نافه چينت نمي رسد
• شماره ٧٣: ياري کس از کرشمه و خوبي نشان بود
• شماره ٧٤: ترکي و خوبروي، کسي کاينچنين بود
• شماره ٧٥: مشتاق چون نظاره آن سيمبر کند
• شماره ٧٦: چشمت که قصد جان من ناتوان کند
• شماره ٧٧: شوخي نگر که آن بت عيار مي کند
• شماره ٧٨: تا چين زلف بر رخ دلدار نشکند
• شماره ٧٩: چون طره تو سلسله بر ياسمين نهد
• شماره ٨٠: چشم فسونگر تو که داد فسون دهد
• شماره ٨١: هر گاه مرغي از سر شاخي نوا زند
• شماره ٨٢: يک روز يار اگر قدمي سوي من زند
• شماره ٨٣: آن خون که گاه مستي از آن مست ما چکد
• شماره ٨٤: شبي که دلبرم از بام همچو ماه برآيد
• شماره ٨٥: به بام خويش چو آن ماه کج کلاه برآيد
• شماره ٨٦: چون آن بت از سر کو با هزار ناز برآيد
• شماره ٨٧: چو ترک مست من آلوده شراب در آيد
• شماره ٨٨: دلم ز دست برفته ست و پيش باز نيابد
• شماره ٨٩: مهي گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد
• شماره ٩٠: کمند زلف تو عشاق را به کوي تو آرد
• شماره ٩١: مبند دل به جهان کاين جهان پشيز نير زد
• شماره ٩٢: از آنگهي که گشادم به رويت اين نظر خود
• شماره ٩٣: ز حد گذشت غم ما و آن نگار نپرسيد
• شماره ٩٤: گمان مبر که مرا هيچ کس به جاي تو باشد
• شماره ٩٥: ز گشت مست رسيد و به هوش خويش نبود
• شماره ٩٦: مرا به صبح ازل جز رخت دليل نبود
• شماره ٩٧: نماز شام که آن مه مرا جمال نمود
• شماره ٩٨: گل و شکوفه همه هست و يار نيست، چه سود؟
• شماره ٩٩: مهي بر آمد و از ماه من خبر نرسيد
• شماره ١٠٠: چمن ز سبزه خطي بر رخ جميل کشيد
• شماره ١٠١: مبصران که مزاج جهان شناخته اند
• شماره ١٠٢: به ديده و دل من دوست خانه مي طلبد
• شماره ١٠٣: اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد
• شماره ١٠٤: در آن هجوم که يار تو پادشا باشد
• شماره ١٠٥: کسي که عشق نورزد سياه دل باشد
• شماره ١٠٦: چه شد که يار بر آهنگ کين برون آمد؟
• شماره ١٠٧: ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد
• شماره ١٠٨: فغان که جان من از عاشقي به جان آمد
• شماره ١٠٩: گل رسيد و هر کسي سوي گلستان مي رود
• شماره ١١٠: دل مرا چو ز روي تو ياد مي آيد
• شماره ١١١: بيا نظاره کن، اي دل که يار مي آيد
• شماره ١١٢: بهار بي رخ گلرنگ تو، چه کار آيد؟
• شماره ١١٣: لبالب آر قدح کز گلو فرود آيد
• شماره ١١٤: کسي که شمع جمال تو در نظر دارد
• شماره ١١٥: کسي که بهر تو جان باختن هوس دارد
• شماره ١١٦: کسي که يار وفادار و مهربان دارد
• شماره ١١٧: بتم چو روي سوي خانه کتاب آرد
• شماره ١١٨: صبا نسيمي از آن آشنا نمي آرد
• شماره ١١٩: نظر ز روي تو خورشيد بر نمي گيرد
• شماره ١٢٠: سپيده دم که جهاني ز خواب برخيزد
• شماره ١٢١: غمم بکشت به کار جهان که پردازد
• شماره ١٢٢: جهان چه بينم، چون ديدني نمي ارزد
• شماره ١٢٣: به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟
• شماره ١٢٤: خطي که بر سمن آن گلعذار بنويسد
• شماره ١٢٥: سرم فدات چو تيغ تو گرد سر گردد
• شماره ١٢٦: چو نقش چشم توام در دل حزين گردد
• شماره ١٢٧: دلي که نرگس مستش به ناز بستاند
• شماره ١٢٨: اگر نسيم صبا زلف او برافشاند
• شماره ١٢٩: نسيم زلف تو دل را درون بجنباند
• شماره ١٣٠: اگر ز پيش براني مرا که بر خواند
• شماره ١٣١: کسي که بوي تواش در دماغ مي افتد
• شماره ١٣٢: وفا ز يار جفاکار چون نمي آيد
• شماره ١٣٣: کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟
• شماره ١٣٤: نه بخت آنکه به موي تو راه خواهم کرد
• شماره ١٣٥: اگر چه با تو حديث جفا بخواهم کرد
• شماره ١٣٦: مرا غمي ست که پيدا نمي توانم کرد
• شماره ١٣٧: شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد
• شماره ١٣٨: منم که تا زيم از عشق مست خواهم بود
• شماره ١٣٩: نه پيش از اين مژه زينگونه خونفشانم بود
• شماره ١٤٠: صبا ز زلف تو بويي به عاشقان آورد
• شماره ١٤١: خطاب طلعت تو نامه زمين کردند
• شماره ١٤٢: چو خط سبز تو بر آفتاب بنويسند
• شماره ١٤٣: جماعتي که ز هم صحبتان جدا باشند
• شماره ١٤٤: نه با تو نسبت سرو چمن شود پيوند
• شماره ١٤٥: جوان و پير که در بند مال و فرزندند
• شماره ١٤٦: فسرده را سخن از عاشقي نبايد راند
• شماره ١٤٧: چو کارهاي جهان است جمله بي بنياد
• شماره ١٤٨: دل ز تو بي غم نتوانيم کرد
• شماره ١٤٩: تا رخ تو زلف ترا پيش کرد
• شماره ١٥٠: در تو کساني که نظر مي کنند
• شماره ١٥١: مگر فتنه عشق بيدار شد
• شماره ١٥٢: سبزه ها نو دميد و يار نيامد
• شماره ١٥٣: نافه چين ز خاک کوي تو زاد
• شماره ١٥٤: داد من آن بت طراز نداد
• شماره ١٥٥: داد خواهم، اگر بخواهي داد
• شماره ١٥٦: زلف يار مرا به باد دهيد
• شماره ١٥٧: عاشقان را چو نامه باز کنيد
• شماره ١٥٨: جان سرانگشت آن نگارين ديد
• شماره ١٥٩: تا ترا جسم و جان شکار بود
• شماره ١٦٠: پيش روي تو ياسمين که بود؟
• شماره ١٦١: دل که نز عشق پاره پاره بود
• شماره ١٦٢: عشق تو هرگزم ز سر نرود
• شماره ١٦٣: دل ز ناديدنت به جان نشود
• شماره ١٦٤: يار ما را از آن خويش نشد
• شماره ١٦٥: هر که بر گفته تو گوش نهاد
• شماره ١٦٦: لاله پيش رخت کله بنهد
• شماره ١٦٧: عاشقي مرد را سزاي دهد
• شماره ١٦٨: هر که دل با غم تو يار کند
• شماره ١٦٩: صبح پيش رخ تو دم نزند
• شماره ١٧٠: از دهانت سخن به کام رسد
• شماره ١٧١: وقت آن شد که گل شکفته شود
• شماره ١٧٢: لب لعل تو جز به جان نبرد
• شماره ١٧٣: از نکو بد نگو نمي آيد
• شماره ١٧٤: مدتي شد که يار مي نايد
• شماره ١٧٥: شب که بادم ز سوي يار آمد
• شماره ١٧٦: هر کرا خال عنبرين باشد
• شماره ١٧٧: هر که را ياريار مي افتد
• شماره ١٧٨: ديده با تو چو هم نظر گردد
• شماره ١٧٩: عاشق از سينه جان برون گيرد
• شماره ١٨٠: با تو در سينه جان نمي گنجد
• شماره ١٨١: شيوه کان ترک ماهرو داند
• شماره ١٨٢: ديده در خون سزاي مي بيند
• شماره ١٨٣: شحنه غم دواسپه مي آيد
• شماره ١٨٤: دهنت را نفس نمي بيند
• شماره ١٨٥: اگر آن ماه مهربان گردد
• شماره ١٨٦: خم زلفت که مشک چين آمد
• شماره ١٨٧: دل ز روي تو دور نتوان کرد
• شماره ١٨٨: دلبرم بي وفاست، چتوان کرد
• شماره ١٨٩: با رخت شب چراغ نتوان کرد
• شماره ١٩٠: آنچه يک چند آب حيوان کرد
• شماره ١٩١: دل بدين و بدو نخواهم داد
• شماره ١٩٢: دل با درد را کجا يابند؟
• شماره ١٩٣: شکن زلف باز خواهي کرد
• شماره ١٩٤: مناز، اي بت چين، که چين هم نماند
• شماره ١٩٥: اگر دلبري چون تو جايي برآيد
• شماره ١٩٦: چو آن شوخ شب در دل زار گردد
• شماره ١٩٧: بدان دلفريبي که گيتي نمايد
• شماره ١٩٨: بر آن است جانم که ناگه برآيد
• شماره ١٩٩: ز من بشنو، اي دل که خوبان چه چيزند؟
• شماره ٢٠٠: خوش آن شب که چشمم بر آن ناي بود
• شماره ٢٠١: تو گر خويشتن را بخواهي نمود
• شماره ٢٠٢: دو چشمت که تير بلا مي زند
• شماره ٢٠٣: لبش در شکر خنده جان مي برد
• شماره ٢٠٤: دل از بند زلفت رها کي شود؟
• شماره ٢٠٥: شبي آن پسر دل من ستد، اگر اين طرف گذري کند
• شماره ٢٠٦: تو رفته اي و ز تو نامه اي به من نرسد
• شماره ٢٠٧: از اشک من به کويت جز سرخ گل نرويد
• شماره ٢٠٨: زلفت، صنما، تافته چندين چه نشيند؟
• شماره ٢٠٩: اگر سرو من در چمن جا بگيرد
• شماره ٢١٠: به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد
• شماره ٢١١: بيا ساقي و مي در ده که گل در بوستان آمد
• شماره ٢١٢: هوايي خرم است و هر طرف باران همي بارد
• شماره ٢١٣: هوايي خرم است و ابر لولوبار مي بارد
• شماره ٢١٤: چو صبح از روي نوراني نقاب تار بگشايد
• شماره ٢١٥: سفيده دم چو در از ابر درفشان بچکد
• شماره ٢١٦: هواي بوستان خوش گشت و باده لطف جان دارد
• شماره ٢١٧: دل از رخ تو به گل هاي تازه رو نرود
• شماره ٢١٨: رسيد موسم عيد و صلاي مي درداد
• شماره ٢١٩: آني که از کرشمه و نازت سرشته اند
• شماره ٢٢٠: به کوي عاشقي از عافيت نشان ندهند
• شماره ٢٢١: باز ابر آمد و بر سبزه درافشاني کرد
• شماره ٢٢٢: حد حسنت گر اهل دل بدانند
• شماره ٢٢٣: خوش آن شبي که سرم زير پاي يار بماند
• شماره ٢٢٤: دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند
• شماره ٢٢٥: عشاق دل غمزده را شاد نخواهند
• شماره ٢٢٦: عشاق هر شب از تو به خوناب خفته اند
• شماره ٢٢٧: غارت عشقت رسيد، رخت دل از ما ببرد
• شماره ٢٢٨: گر چه خوبان ز مه فزون باشند
• شماره ٢٢٩: ياران که بوده اند ندانم کجا شدند؟
• شماره ٢٣٠: آن مست ناز جان جهان که مي رود
• شماره ٢٣١: اي اهل دل نخست ز جان ترک جان کنيد
• شماره ٢٣٢: ببار باده روشن که صبح روي نمود
• شماره ٢٣٣: پاي ناز ارچه گهي جانب ما نگذارد
• شماره ٢٣٤: تنها غم خود گفتن با يار چه خوب آيد؟
• شماره ٢٣٥: جهان به خواب و شبي چشم من نياسايد
• شماره ٢٣٦: ترکي که جست و جوي دل من جز او نبود
• شماره ٢٣٧: چو باد صبح به آن سرو خوش خرام شود
• شماره ٢٣٨: دلي کاو عاشق روييست در گلزار نگشايد
• شماره ٢٣٩: دلدار مرا بهره بجز غم نفرستاد
• شماره ٢٤٠: دست ز کار شد مرا، دست به يار در نشد
• شماره ٢٤١: تو کز سوزم نه اي واقف، دلت بر من نمي سوزد
• شماره ٢٤٢: ز هجر سوخته شد جان من سپند تو باد
• شماره ٢٤٣: صبا چو در سر آن زلف نيم تاب شود
• شماره ٢٤٤: غم کشت مرا آن بت نوشاد نيامد
• شماره ٢٤٥: کدام دل که تو غمزده زدي فگار نشد؟
• شماره ٢٤٦: گل آمد و ز دوست صبايي نمي رسد
• شماره ٢٤٧: کسي که ديدن آن ترک باده نوش رود
• شماره ٢٤٨: کسي که ديدن آن چشم خوابناک رود
• شماره ٢٤٩: گذشت مجلس عيش و خمار مي نرود
• شماره ٢٥٠: ز من به خاطر آن نازنين که ياد دهد؟
• شماره ٢٥١: هوايي در سرم افتاده، جانم خاک خواهد شد
• شماره ٢٥٢: هميشه از نمکت شور در جگر باشد
• شماره ٢٥٣: از خط او نسخه سبزه به صحرا ببرد
• شماره ٢٥٤: در گريه خون عاشقي کو خان و مان راتر نهد
• شماره ٢٥٥: ز دوري تو چو خونابه من افزون شد
• شماره ٢٥٦: شبي گر آن پسر نازنين به ما برسد
• شماره ٢٥٧: گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد
• شماره ٢٥٨: چون گشادي دهان شکر خند
• شماره ٢٥٩: به ره جولان که دي سلطان من زد
• شماره ٢٦٠: حديث حسن تو زين پس کفايتي برسد
• شماره ٢٦١: اگر از خطت سبزه صحرا بگيرد
• شماره ٢٦٢: مهري که بود با منت، آن گوييا نبود
• شماره ٢٦٣: سوار چابک من پيش چشم من مگذر
• شماره ٢٦٤: امروز که از باران شد سبزه رعنا تر
• شماره ٢٦٥: بيا، جانا، رضاي من نگهدار
• شماره ٢٦٦: نگارا، چشم رحمت سوي من دار
• شماره ٢٦٧: مسلمانان، گرفتارم گرفتار
• شماره ٢٦٨: چنان چشمي ز رويم دور مي دار
• شماره ٢٦٩: اي دل، ز بتان دو ديده برگير
• شماره ٢٧٠: اي لعل لبت چو بر شکر شير
• شماره ٢٧١: اي بر دلم از فراق صدبار
• شماره ٢٧٢: اي شمع، رخ تو مطلع نور
• شماره ٢٧٣: در سينه دارم کوه غم، داند اگر يار اين قدر
• شماره ٢٧٤: جاني، ندانم اين چنين با زندگاني، اي پسر
• شماره ٢٧٥: صبح است و دهر از خرمي چون روضه رضوان نگر
• شماره ٢٧٦: اي از تو خوبان خوردن خون تو از همه خونخواره تر
• شماره ٢٧٧: ماه نديدي ار دلا، يار چو ماه من نگر
• شماره ٢٧٨: اي به تپيدن از تو دل، هوش که مي بري مبر
• شماره ٢٧٩: گر تو کلاه کج نهي، هوش ز ما شود مگر
• شماره ٢٨٠: اي ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار
• شماره ٢٨١: اي چراغ جانم از شمع جمالت نور دار
• شماره ٢٨٢: يا رب، اين ماييم از آن جان و جهان افتاده دور
• شماره ٢٨٣: گر هنر داري مرنج، ار کم نشيني بر ستور
• شماره ٢٨٤: يا رب، آن رويست يا گلبرگ خندان در نظر
• شماره ٢٨٥: اي ترا در زير هر لب شکرستاني دگر
• شماره ٢٨٦: پرتو خورشيد بين تابنده از روي قمر
• شماره ٢٨٧: مي نيايد چشم من بر آستان او گذر
• شماره ٢٨٨: خوش بود باده گلرنگ در ايام بهار
• شماره ٢٨٩: يکي امروز سر زلف پريشان بگذار
• شماره ٢٩٠: زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگر
• شماره ٢٩١: گر زمين جان برود، باد هوايي کم گير
• شماره ٢٩٢: سر به کوي عشق غلتانيده گير
• شماره ٢٩٣: اي رخت از مه جهان آراي تر
• شماره ٢٩٤: با تو در سينه نفس را چه گذر
• شماره ٢٩٥: در عشق باز خود را ديوانه کردم از سر
• شماره ٢٩٦: جولان تو سنش بين، هر سو غبار ديگر
• شماره ٢٩٧: اي باد صبحدم، خبر آشنا بيار
• شماره ٢٩٨: اي دل، ازين خرابه وحشت کرانه گير
• شماره ٢٩٩: اي شهسوار، دست به سوي عنان مبر
• شماره ٣٠٠: از چشم تو که هست ز تو جان شکارتر
• شماره ٣٠١: هر شب منم ز هجر پريشان و ديده تر
• شماره ٣٠٢: نه نرگس است ز چشم خوش تو عربده جوتر
• شماره ٣٠٣: رضاي من طلب امشب، طريق ناز مگير
• شماره ٣٠٤: قمر بريد ز من مهر و من خراب قمر
• شماره ٣٠٥: منم به خانه، تن اينجا و جان به جاي دگر
• شماره ٣٠٦: رخ گل خوش است و از وي رخت، اي نگار، خوش تر
• شماره ٣٠٧: سپيده دم که گهربار بر در گلزار
• شماره ٣٠٨: آراست همه عرصه آفاق به زيور
• شماره ٣٠٩: اي سرم را به خاک پات نياز
• شماره ٣١٠: فزون شد عشق جانان روز تا روز
• شماره ٣١١: ز من چو دل ربودي رفت جان نيز
• شماره ٣١٢: گشادي چشم خواب آلود را باز
• شماره ٣١٣: بر جان من شکسته دل باز
• شماره ٣١٤: مبتلا شد چون دل مسکين به زلف يار باز
• شماره ٣١٥: در فراقش رود خون از ديده مي بارم هنوز
• شماره ٣١٦: مست من چون جرعه نوشي، باده اي بر من بريز
• شماره ٣١٧: سويم آن نرگس بي خواب نبيند هرگز
• شماره ٣١٨: رويت از خوي همه پر در خوشاب است امروز
• شماره ٣١٩: دل ز تن بردي و در جاني هنوز
• شماره ٣٢٠: تن پير گشت و آرزوي دل جوان هنوز
• شماره ٣٢١: افتادگان راه توييم از سر نياز
• شماره ٣٢٢: کجا بود من مدهوش را حضور نماز!
• شماره ٣٢٣: خيال دوست به چشم من اندر آمد باز
• شماره ٣٢٤: دميد صبح مبارک طلوع، ساقي، خيز
• شماره ٣٢٥: نازنينان و چاربالش ناز
• شماره ٣٢٦: شب زلف تو شد نشانه روز
• شماره ٣٢٧: باد نوروز آمد و درهاي بستان کرده باز
• شماره ٣٢٨: بوستان بشکفت و روي لاله خندان گشت باز
• شماره ٣٢٩: يا مرا قرباني آن چشم شوخ و شنگ ساز
• شماره ٣٣٠: بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز
• شماره ٣٣١: با پسته ميگون تو شکر چه کند کس؟
• شماره ٣٣٢: کار دلم از دست شد، اي دلربا، فريادرس
• شماره ٣٣٣: بيا که بزم طرب را چمن نهاد اساس
• شماره ٣٣٤: خرابي من از آن چشم پر خماري پرس
• شماره ٣٣٥: دل ببردي به جنگجويي و بس
• شماره ٣٣٦: اي ز تو کارسازي همه کس
• شماره ٣٣٧: تعالي الله، چه دولت داشتم دوش
• شماره ٣٣٨: مرا کاري ست مشکل با دل خويش
• شماره ٣٣٩: دل من برد، نتوان يافت بازش
• شماره ٣٤٠: دل من چون شود دور از وثاقش
• شماره ٣٤١: اگر چه پرسش من نيست رايش
• شماره ٣٤٢: ماييم و شبي و يار در پيش
• شماره ٣٤٣: دزدانه در آمد از درم دوش
• شماره ٣٤٤: اي زده ناوکم به جان، يک دو سه چار و پنج و شش
• شماره ٣٤٥: پيش چشم خود مگو، گر با تو گويم سوز خويش
• شماره ٣٤٦: گر نه من ديوانه گشتم زين دل بدنام خويش
• شماره ٣٤٧: سالها خون خورده ام از بخت بي سامان خويش
• شماره ٣٤٨: اي جفا آموخته، از غمزه بدخوي خويش
• شماره ٣٤٩: گر مرا با بخت کاري نيست، گو هرگز مباش
• شماره ٣٥٠: مست و لايعقل گذشتم از در ميخانه دوش
• شماره ٣٥١: دل که برد از ما اگر چه مبتلا مي داردش
• شماره ٣٥٢: ما به جان درمانده و دل سوي ما مي خواندش
• شماره ٣٥٣: مشک تر بر مه پراگندي و شب مي خوانيش
• شماره ٣٥٤: دوش ما بوديم و جام باده و مهتاب خوش
• شماره ٣٥٥: خوش رفيقي او که گه گه در نظر مي آيدش
• شماره ٣٥٦: آيتي از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش
• شماره ٣٥٧: شد دل من خون ز داغ هجر او يارب کيش
• شماره ٣٥٨: صبح دولت مي دمد از روي آن خورشيدوش
• شماره ٣٥٩: نام سرچشمه حيوان چه بري با دهنش؟
• شماره ٣٦٠: آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش
• شماره ٣٦١: از خدنگ غمزه دلدوز خويش
• شماره ٣٦٢: زلف تو هر موي و بادي در سرش
• شماره ٣٦٣: آنکه از جان دوست تر مي دارمش
• شماره ٣٦٤: اي لب چون شکرت چشمه نوش
• شماره ٣٦٥: شاد باش، اي شب فرخنده دوش
• شماره ٣٦٦: رغم آن دل که نگهدارندش
• شماره ٣٦٧: خلق به هر کار و من برسر سوداي خويش
• شماره ٣٦٨: مستي گرفت شيوه آن چشم پر خمارش
• شماره ٣٦٩: خواهم که سير بينم روي چو ياسمينش
• شماره ٣٧٠: ديدم چو آفتابي در سايه کلاهش
• شماره ٣٧١: چندين شبم گذشت به کنج خراب خويش
• شماره ٣٧٢: شبها من و دلي و غمي بهر جان خويش
• شماره ٣٧٣: ابر خوش است و وقت خوش است و هواي خوش
• شماره ٣٧٤: دل برد و زهره نيست که آن باز خواهمش
• شماره ٣٧٥: هر بامداد تا به شبم بر سر رهش
• شماره ٣٧٦: فرشته مي ننويسد گناه دم به دمش
• شماره ٣٧٧: گر، اي نسيم، ترا ره دهنده در حرمش
• شماره ٣٧٨: ستمگري که دلم شاد نيست جز به غمش
• شماره ٣٧٩: قبا و پيرهن او که مي رسد به تنش
• شماره ٣٨٠: کرشمه هاي سر زلف در بنا گوشش
• شماره ٣٨١: کسي که هست نظر بر جمال ميمونش
• شماره ٣٨٢: نظر ز ديده بدزدم چو بنگرم رويش
• شماره ٣٨٣: شد آن که پاي مرا بوسه مي زند او باش
• شماره ٣٨٤: ترک من، سر مکش ز پرده خويش
• شماره ٣٨٥: باغ بشکفت و سوري و سمنش
• شماره ٣٨٦: رفت دل، نيست روشنم حالش
• شماره ٣٨٧: لب نگر وان دهان خندانش
• شماره ٣٨٨: سوار من از من عنان در مکش
• شماره ٣٨٩: آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش
• شماره ٣٩٠: او مي رود و عاشق مسکين گرانش
• شماره ٣٩١: به سنگي چون سگان از دور خرسندم ز دربانش
• شماره ٣٩٢: خضر در کوي او ره گم کند زان شکل موزونش
• شماره ٣٩٣: دل من دست بازي مي کند هر لحظه با مويش
• شماره ٣٩٤: زلفت که باد از هر طرف گه گه پريشان داردش
• شماره ٣٩٥: گه گه نظري باز مدار از من درويش
• شماره ٣٩٦: نيايد گر چه هرگز از فرامش گشتگان يادش
• شماره ٣٩٧: گرم روزي به دست افتد کمند زلف دلبندش
• شماره ٣٩٨: هر کس نشسته شاد به کام و هواي خويش
• شماره ٣٩٩: ديده را زان سبزه نو رسته نوروزي ببخش
• شماره ٤٠٠: غم دل زان خورم کانجاست آن بالاي چون سيمش
• شماره ٤٠١: آمد بهار و شد چمن و لاله زار خوش
• شماره ٤٠٢: چون سبزه بر دميد ز گلزار يار خط
• شماره ٤٠٣: تا شد ز مطلع غيب خورشيد حسن طالع
• شماره ٤٠٤: چو مهر مي کند از مشرق پياله طلوع
• شماره ٤٠٥: گل ز بيم باد زير پرده مي دارد چراغ
• شماره ٤٠٦: شاه حسني وز متاع نيکوان داري فراغ
• شماره ٤٠٧: دي مي گذشت و سوي او دلها روان از هر طرف
• شماره ٤٠٨: دي مست مي رفتي، بتا، رو کرده از ما يک طرف
• شماره ٤٠٩: اي ز سوداي تو در دل رونق بازار عشق
• شماره ٤١٠: رسيد دوش ندايي ازين بلند رواق
• شماره ٤١١: دو چشمت آفت دلهاست هر يک
• شماره ٤١٢: اي باد، لطفي کن برو در کوي جانان ساکنک
• شماره ٤١٣: بوستان جلوه در گرفت اينک
• شماره ٤١٤: ترک سفيد روي و سيه چشم و لاله رنگ
• شماره ٤١٥: دل رفت ز تن بيرون دلدار همان در دل
• شماره ٤١٦: خهي در هر نظر چون خويش مقبول
• شماره ٤١٧: مرا بهرت خصومتهاست با دل
• شماره ٤١٨: نگارا، صحبت از اغيار بگسل
• شماره ٤١٩: زهي زلفت شکسته نرخ سنبل
• شماره ٤٢٠: مسلمانان برفت از دست من دل
• شماره ٤٢١: خيز که جلوه مي کند چهره دلگشاي گل
• شماره ٤٢٢: ترک من رفتم ز کويت گر ز من گشتي ملول
• شماره ٤٢٣: مي رود يار و مرا آزار مي ماند به دل
• شماره ٤٢٤: من مسکين چه کنم، پيش که گويم غم دل؟
• شماره ٤٢٥: رسته بودم مه من چندگه از زاري دل
• شماره ٤٢٦: اي فرق تا به پاي همه آرزوي دل
• شماره ٤٢٧: من نخواهم برد جان از دست دل
• شماره ٤٢٨: مده پندم که من در سينه سودايي دگر دارم
• شماره ٤٢٩: همي خواهم ترا بينم، نظر سويي که من دارم
• شماره ٤٣٠: من اين آه جگر سوز از دل پيمان شکن دارم
• شماره ٤٣١: برون آ اندکي، جانا که بسيار آرزو دارم
• شماره ٤٣٢: به ياد ديدن روي تو گلزار آرزو دارم
• شماره ٤٣٣: من آن خاکم که در راه وفا رو بر زمين دارم
• شماره ٤٣٤: نترسم از بلا چون ديده بر رخساره اي دارم
• شماره ٤٣٥: شبي، آسايشم نبود، عجب بيداريي دارم
• شماره ٤٣٦: به چشم تر دمي کاندر دل بريانش مي دارم
• شماره ٤٣٧: من و شبها و ياد آن سرکويي که من دانم
• شماره ٤٣٨: تويي در پيش من يا خود مه و پروين نمي دانم
• شماره ٤٣٩: چو خواهم با تو حال خود بگويم، جا نمي يابم
• شماره ٤٤٠: هميشه در فراقت با دل افگار مي گريم
• شماره ٤٤١: خراش سينه خود با يکي خونخوار مي گويم
• شماره ٤٤٢: بگويم حال خويشت، ليک از آزار مي ترسم
• شماره ٤٤٣: همه شب با دل خود نقش آن دلدار بربندم
• شماره ٤٤٤: تو سر مستي و من عاشق، بيا تا با تو در غلتم
• شماره ٤٤٥: نيارم تاب ديدن، دير ديرت بهر آن بينم
• شماره ٤٤٦: چمن چون بوي تو آرد، به بويت در چمن ميرم
• شماره ٤٤٧: سواره آمدي و صيد خود کردي دل و تن هم
• شماره ٤٤٨: ندانم کيست اندر دل که در جان مي خلد بازم
• شماره ٤٤٩: ز هجران روز من شب گشت و کي بودي چنين روزم
• شماره ٤٥٠: ز دستم شد عنان دل، چه داند کس که من چونم؟
• شماره ٤٥١: بدو بودم شبي، افسانه آن شب بگوييدم
• شماره ٤٥٢: نگارا، عزم آن دارم که جان در پايت افشانم
• شماره ٤٥٣: چو دادي مژده اين نعمتم کت روي بنمايم
• شماره ٤٥٤: سرو مني و از دل بستان خودت خوانم
• شماره ٤٥٥: سوداي سر زلفت کاندر دل و جان دارم
• شماره ٤٥٦: اي گل، صفت حسنت بر وجه حسن گويم
• شماره ٤٥٧: در ديده چه کار آيد؟ اين اشک چو بارانم
• شماره ٤٥٨: نبض دل شوريده رنجور گرفتيم
• شماره ٤٥٩: ما ترک رضاي دل خودکام گرفتيم
• شماره ٤٦٠: آن نرگس پر ناز و جفا را ز که دانيم؟
• شماره ٤٦١: ما از هوس روي بتان باز نياييم
• شماره ٤٦٢: جان زحمت خود برد و به جانان نرسيديم
• شماره ٤٦٣: عمري شد و ما عاشق و ديوانه بمانديم
• شماره ٤٦٤: صافي مده، اي دوست که ما درد کشانيم
• شماره ٤٦٥: اي از نظرم رفته، نظر سوي که دارم؟
• شماره ٤٦٦: عاشق شدم و محرم اين کار ندارم
• شماره ٤٦٧: گمراه شدم، ره سوي جانان ز که پرسم؟
• شماره ٤٦٨: يارب، غم آن سرو خرامان به که گويم؟
• شماره ٤٦٩: هر دم غم خود با دل افگار بگويم
• شماره ٤٧٠: زين پاي ادب نيست که در کوي تو آيم
• شماره ٤٧١: بيا ساقي که ما در مي فتاديم
• شماره ٤٧٢: به رخ خاک درت رفتيم و رفتيم
• شماره ٤٧٣: همي دزدي ز من اندام چون سيم
• شماره ٤٧٤: سفر کردند ياران جان ما هم
• شماره ٤٧٥: ببستي چشم من ز افسون زبان هم
• شماره ٤٧٦: بتي هر روز بر دل مير سازم
• شماره ٤٧٧: خيالت بر دل خود شاه سازم
• شماره ٤٧٨: ز هر موي تو دل در بند دارم
• شماره ٤٧٩: مرا دل ده که من سنگي ندارم
• شماره ٤٨٠: غمت با اين و با آن گفتم، نگفتم
• شماره ٤٨١: شبي در کوي آن مه روي رفتم
• شماره ٤٨٢: به دست باد، کان سو جان فرستم
• شماره ٤٨٣: پري رويي که من حيران اويم
• شماره ٤٨٤: دل بي عشق را من دل نگويم
• شماره ٤٨٥: ز عشقت بيقرارم، با که گويم؟
• شماره ٤٨٦: نهاني چند سوي يار بينم
• شماره ٤٨٧: منت هر شب که گرد کوي گردم
• شماره ٤٨٨: ز تو صد فتنه بر جان پيش ديدم
• شماره ٤٨٩: لبالب کن قدح ساقي که مستم
• شماره ٤٩٠: بيا، جانا، که جانت را بميرم
• شماره ٤٩١: نمي داند مه نامهربانم
• شماره ٤٩٢: امشب سوي دوست راه گيريم
• شماره ٤٩٣: ما دلشدگان بيقراريم
• شماره ٤٩٤: از دست غمت به ناله ماييم
• شماره ٤٩٥: ما عاشق روي نيکوانيم
• شماره ٤٩٦: آن مرغ که بود زيرکش نام
• شماره ٤٩٧: نه دست رسي به يار دارم
• شماره ٤٩٨: من کشته روي يار خويشم
• شماره ٤٩٩: اي روي تو عمر جاودانم
• شماره ٥٠٠: من عاشق آن رخ چو ماهم
• شماره ٥٠١: اي گريه، ترا چه شکر گويم؟
• شماره ٥٠٢: زان غمزه خونخوار جان افگار خوش مي آيدم
• شماره ٥٠٣: يارب، چه باشد گه گهي جانان در آغوش آيدم
• شماره ٥٠٤: مستم که امشب گوييا ميهاي پنهان خورده ام
• شماره ٥٠٥: امشب ميان نوخطان سرمست و غلتان بوده ام
• شماره ٥٠٦: اينک به کوي يار خود من بهر مردن مي روم
• شماره ٥٠٧: از غمزه ناوک زن شدي، آماج گاهت دل کنم
• شماره ٥٠٨: بسيار خواهم از نظر تا روي او يکسو کنم
• شماره ٥٠٩: هر دم بنتوانم که آن رخسار زيبا بنگرم
• شماره ٥١٠: جانم برون آمد ز غم، آخر به جانان کي رسم؟
• شماره ٥١١: خواهم دل خون گشته را از دست تو در خون کشم
• شماره ٥١٢: يک شب اگر من دور از آن گيسوي در هم اوفتم
• شماره ٥١٣: باز آمد آن وقتي که من از گريه در خون اوفتم
• شماره ٥١٤: ديدم بلاي ناگهان عاشق شدم، ديوانه هم
• شماره ٥١٥: هر سحري به کوي تو شعله واي خود کشم
• شماره ٥١٦: بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم
• شماره ٥١٧: آن نه منم که از جفا دست ز يار در کشم
• شماره ٥١٨: ملکت عشق ملک شد از کرم الهيم
• شماره ٥١٩: گر گلي ندهي ز باغ خود به خاري هم خوشيم
• شماره ٥٢٠: اي خوش آن روزي که ما با يار خود خوش بوده ايم
• شماره ٥٢١: ما گرفتار غم و از خويشتن وامانده ايم
• شماره ٥٢٢: باده در ره، ساقيا، تا جاي در جانش کنيم
• شماره ٥٢٣: اي سفر کرده ز چشم و در دل و جاني مقيم
• شماره ٥٢٤: گر گذر افتد ترا در کوي جانان، اي نسيم
• شماره ٥٢٥: هر شبي چون ياد آن رخسار گلناري کنم
• شماره ٥٢٦: بخت گويم نيست تا پيش تو سربازي کنم
• شماره ٥٢٧: بخت اگر ياري دهد چون جان در آغوشش کنم
• شماره ٥٢٨: منزل عشقت که من پوشيده در جان مي کنم
• شماره ٥٢٩: سايه وارم هر شب از سوداي زلفت، چون کنم؟
• شماره ٥٣٠: عزم آن دارم که از دل نقد جان بيرون کنم
• شماره ٥٣١: يک سخن گر زان لب شکرفشان بيرون کشم
• شماره ٥٣٢: ني مجال آن که او را از دل خود برکشم
• شماره ٥٣٣: اي خوش آن شبها که من در ديده خوابي داشتم
• شماره ٥٣٤: خرم آن روزي که من با دوست کاري داشتم
• شماره ٥٣٥: ياد باد آن کز لبش هر لحظه جامي داشتم
• شماره ٥٣٦: دوش من روي چو ماه آشنايي ديده ام
• شماره ٥٣٧: من که دور از دوستان وز يار دور افتاده ام
• شماره ٥٣٨: اين منم، يارب که با دلدار هم زانو شدم
• شماره ٥٣٩: باز وقت آمد که من سر در پريشاني نهم
• شماره ٥٤٠: نکنم ز عشق تو به که سر گناه دارم
• شماره ٥٤١: شب من سيه شد از غم، مه من کجات جويم؟
• شماره ٥٤٢: ز تو نعمت است و راحت لب شکرين و رو هم
• شماره ٥٤٣: نفسي برون ندادم که حديث دل نگفتم
• شماره ٥٤٤: وقت آنست که ما رو به خرابان نهيم
• شماره ٥٤٥: عهدها را گه آن شد که ز سر تازه کنيم
• شماره ٥٤٦: ما به کوي تو سگانيم و به راه تو خسيم
• شماره ٥٤٧: فرخ آن روز که ديده بر رخت باز کنم
• شماره ٥٤٨: اي خوش آن دم که سخنهاي تو در گوش کنم
• شماره ٥٤٩: پيش روي تو حديث مه و جوزا نکنم
• شماره ٥٥٠: من اگر بر در تو هر شبي افغان نکنم
• شماره ٥٥١: بي تو جان رفت و به تن باز نيايد، چه کنم؟
• شماره ٥٥٢: التفاتي به من آن ماه ندارد، چه کنم؟
• شماره ٥٥٣: هر شب از دست غمت ديده و دل خون شودم
• شماره ٥٥٤: سوي من بين که ز هجرت به گداز آمده ام
• شماره ٥٥٥: بي تو اميد ندارم که زماني بزيم
• شماره ٥٥٦: بخت برگشت ز من تا تو برفتي ز برم
• شماره ٥٥٧: من و گنج غم و در سينه همان سيم تنم
• شماره ٥٥٨: خرم آن روز که من آن رخ زيبا بينم
• شماره ٥٥٩: يارب، آن روز بيابم که جمالت بينم
• شماره ٥٦٠: حال خود باز بر آيين دگر مي بينم
• شماره ٥٦١: مي گذشتي و به سويت نگران مي ديدم
• شماره ٥٦٢: مدتي شد که نظر بر رخ ياري دارم
• شماره ٥٦٣: گر چه از عقل و ديده و جان برخيزم
• شماره ٥٦٤: کس بدين روز مبادا که من بد روزم
• شماره ٥٦٥: دل آواره به جايي ست که من مي دانم
• شماره ٥٦٦: دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم
• شماره ٥٦٧: سبزه ها نو مي دمد بيرون رويم
• شماره ٥٦٨: اي به چشم تو خمار و خواب هم
• شماره ٥٦٩: اي رخت چون ماه و از مه بيش هم
• شماره ٥٧٠: در فراقت زندگاني چون کنم؟
• شماره ٥٧١: باز با درد جدايي چون کنم؟
• شماره ٥٧٢: بر جمالت مبتلايم، چون کنم؟
• شماره ٥٧٣: ميزني تو غمزه، من جان مي کنم
• شماره ٥٧٤: راز دل پوشيده با جانان برم
• شماره ٥٧٥: دوش رخ بر آستانش سوده ام
• شماره ٥٧٦: هر شبي با گريه هاي خود خوشم
• شماره ٥٧٧: توبه ديرينه را مي بشکنم
• شماره ٥٧٨: دلبرا، در جان نشين، في العين هم
• شماره ٥٧٩: از دو زلف تو شکن وام کنم
• شماره ٥٨٠: خم آن طره دلبند کشم
• شماره ٥٨١: گر سخن زان قد رعنا گويم
• شماره ٥٨٢: روي تو ماه سما مي گوييم
• شماره ٥٨٣: من عاشقم، نه رعنا، کز دوست کام خواهم
• شماره ٥٨٤: ابر بهار باران، وين چشم خونفشان هم
• شماره ٥٨٥: از دل پيام دارم، بر دوست چون رسانم
• شماره ٥٨٦: جانا، بر آستانت روزي که جا بگيرم
• شماره ٥٨٧: از دست دل بر آنم کز جان خود بشورم
• شماره ٥٨٨: چون نآرم آنکه فارغ زان آشنا گريزم
• شماره ٥٨٩: کاري چو برنيايد از آه صبح خيزم
• شماره ٥٩٠: رفتيم ما و دل به يکي سو گذاشتيم
• شماره ٥٩١: هر دم گذر به کوي و سرايي که ما کنيم
• شماره ٥٩٢: هر شب به کوي وصل تو دزديده ره کنيم
• شماره ٥٩٣: ما عافيت نثار ره درد کرده ايم
• شماره ٥٩٤: رحمي که بر در تو غريب اوفتاده ام
• شماره ٥٩٥: تا دامن از بساط جهان در کشيده ايم
• شماره ٥٩٦: خيز، اي به دل نشسته که بيدل نشسته ايم
• شماره ٥٩٧: بخرام تا به زير قدم پي سپر شويم
• شماره ٥٩٨: مي خواستم که روزه گشايم نماز شام
• شماره ٥٩٩: از طره تو جز ره سودا نيافتم
• شماره ٦٠٠: عمرم گذشت و روي تو ديدن نيافتم
• شماره ٦٠١: هرگز ز دور چرخ وفايي نيافتم
• شماره ٦٠٢: شب تا به روز خون جگر نوش کرده ام
• شماره ٦٠٣: اول به سينه بهر غمت جاي کرده ام
• شماره ٦٠٤: هر شب فتاده بر در تو خاک در خورم
• شماره ٦٠٥: تلخاب حسرت است هر آبي که من خورم
• شماره ٦٠٦: امشب من آن نيم که فغان را فرو برم
• شماره ٦٠٧: هر شب به دل تصور نازش فرو برم
• شماره ٦٠٨: فرياد از اين جفا که من از يار مي کشم
• شماره ٦٠٩: چون ناله بهر ديدنت از ناز برکشم
• شماره ٦١٠: ني پاي آن که از سر کويت سفر کنم
• شماره ٦١١: هر روز ديده بر ره ياد صبا نهم
• شماره ٦١٢: با تو چه روز بود که من آشنا شدم؟
• شماره ٦١٣: اي ديده، پاي شو که بر يار مي روم
• شماره ٦١٤: دل داده ام به دلبر و جاني خريده ام
• شماره ٦١٥: گر خود سخن ز زهره و از ماه بشنوم
• شماره ٦١٦: رو زردي از من است ز چشم سيه گرم
• شماره ٦١٧: اگر نه روي تو ببينم، به ماهتاب نبينم
• شماره ٦١٨: کرشمه کردنت ار چه بلاست، باز ندارم
• شماره ٦١٩: برفت عمر و به سوي خداي روي نکردم
• شماره ٦٢٠: خراب کرد به يک بار خواب نرگس مستم
• شماره ٦٢١: گذشت عمر و دمي در رخ تو سير نديدم
• شماره ٦٢٢: اگر ز من بروي، تاب دوري تو ندارم
• شماره ٦٢٣: کجايي، اي به فداي تو گشته جان و جهانم
• شماره ٦٢٤: دلم ز دست تو خون شد، ندانم اين به که گويم؟
• شماره ٦٢٥: بيار، ساقي، درياي بيکرانه به سويم
• شماره ٦٢٦: نهفته خورد مي آن شوخ و منکر است به رويم
• شماره ٦٢٧: غمم بکشت که از يار مانده ام، چه کنم؟
• شماره ٦٢٨: برونم از دل پر خون نمي شوي، چه کنم؟
• شماره ٦٢٩: گذشت يار و نسازم به خوي او، چه کنم؟
• شماره ٦٣٠: برابر لب او انگبين چگونه کنم؟
• شماره ٦٣١: گر آشکار حديث نهان خويش کنم
• شماره ٦٣٢: نه بخت آن که به سوي تو جان خويش کنم
• شماره ٦٣٣: نه يار وعده بوس و کنار مي کندم
• شماره ٦٣٤: من آن نيم که به عمر از وفاي خود بروم
• شماره ٦٣٥: ببين که باز به دست تو اوفتاد دلم
• شماره ٦٣٦: شکست پشت من از بار غم، چه چاره کنم؟
• شماره ٦٣٧: گذشت باز بدين سوي ترک کج کلهم
• شماره ٦٣٨: زبان نماند، ز لعلت سخن کجا يابم؟
• شماره ٦٣٩: کجات جويم و گر جويمت، کجا يابم؟
• شماره ٦٤٠: کدام سوي روم کز فراق امان يابم؟
• شماره ٦٤١: به جان رسيدم و از دل خبر نمي يابم
• شماره ٦٤٢: من آنچه دوش بدين جان مبتلا گفتم
• شماره ٦٤٣: نبودي آن که منت دلنواز مي گفتم
• شماره ٦٤٤: بيا که بهر تو جان در بلا گرو کردم
• شماره ٦٤٥: توانم از همه خوبان نظر بگردانم
• شماره ٦٤٦: خراب گشتم و با خويش بس نمي آيم
• شماره ٦٤٧: منم که بي به تو صد گونه داغ مي سوزم
• شماره ٦٤٨: همه شب از تو به ديوار خانه غم گويم
• شماره ٦٤٩: رخي که بر کف پاي تو سيم تن مالم
• شماره ٦٥٠: اگر چه از تو دل خسته و غمين دارم
• شماره ٦٥١: نه يک دل، ار چه هزار است، آن او دانم
• شماره ٦٥٢: نيامده ست به چشم آدمي بدين سانم
• شماره ٦٥٣: چنين که غمزه خوبان نشست در کينم
• شماره ٦٥٤: چو من ز دوست به داغ درونه خرسندم
• شماره ٦٥٥: به ديده اي که ترا ديده ام نمي يارم
• شماره ٦٥٦: به ديدنت که من خو گرفته مي آيم
• شماره ٦٥٧: ما که در راه غم قدم زده ايم
• شماره ٦٥٨: ما در اين شهر پاي بند توايم
• شماره ٦٥٩: غم کشي چند يار خويش کنم
• شماره ٦٦٠: خيز تا باده در پياله کنيم
• شماره ٦٦١: هر شب از شوق جامه پاره کنم
• شماره ٦٦٢: چون شکر زان دو لعل تر بکنم
• شماره ٦٦٣: جان من از غمت چنان شده ام
• شماره ٦٦٤: گر در وصل را گشاد دهيم
• شماره ٦٦٥: تيغ برکش که تا ز سر برهيم
• شماره ٦٦٦: گل دل تازه گردد از دم خم
• شماره ٦٦٧: اين تويي تا به خواب مي بينم
• شماره ٦٦٨: رويت، اي نازنين، که مي بينم
• شماره ٦٦٩: دوش مي رفت و آه مي کردم
• شماره ٦٧٠: دل به زلفت سپردم و رفتم
• شماره ٦٧١: دل ز مهر تو در که پيوندم؟
• شماره ٦٧٢: من اگر دوستت همي دارم
• شماره ٦٧٣: اي وجود تو ديده جانم
• شماره ٦٧٤: سحرگه که بيدار گرديده بودم
• شماره ٦٧٥: من از دست دل دوش ديوانه بودم
• شماره ٦٧٦: من آن ترک طناز را مي شناسم
• شماره ٦٧٧: ز عشقت من خسته جان مي خراشم
• شماره ٦٧٨: گذشت آن که من صبر و دين داشتم
• شماره ٦٧٩: چو نام تو در نامه اي ديده ام
• شماره ٦٨٠: بيا تا بي گل و صهبا نباشيم
• شماره ٦٨١: بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم
• شماره ٦٨٢: دوستان در ره دل سنگ گران است تنم
• شماره ٦٨٣: گر رسم روزي به تو نوآشنايي ها کنم
• شماره ٦٨٤: چون ز تو مي نتوانم که شکيبا باشم
• شماره ٦٨٥: ز عشقت خواستم از جان و يک دم با تو ننشستم
• شماره ٦٨٦: عاشق شدم، با يار بدعهد وغا کردم
• شماره ٦٨٧: زين پس سر آن نيست که من زهد فروشم
• شماره ٦٨٨: گر من به کمند تو گرفتار نباشم
• شماره ٦٨٩: چون دولت آن نيست که پهلوي تو باشم
• شماره ٦٩٠: عشقت نصيب من همه غم داد، درد هم
• شماره ٦٩١: ماهي رود و من همه شب خواب ندانم
• شماره ٦٩٢: درياب که من طاقت هجر تو ندارم
• شماره ٦٩٣: ابر مي بارد و من بار سفر مي بندم
• شماره ٦٩٤: مرا بين کاندرين حالت سر و سامان نمي خواهم
• شماره ٦٩٥: باز اين دل من رو به که آورد، ندانم؟
• شماره ٦٩٦: وقتي ازين پيش تر خوشدليي داشتيم
• شماره ٦٩٧: بس به مويت اسير شد جانم
• شماره ٦٩٨: از پس عمر شبي هم نفس يار شدم
• شماره ٦٩٩: از آن لب مي وزد بويي و بوي خون ناب است اين
• شماره ٧٠٠: غبار مشک مي خيزد، ندانم تا چه باد است اين؟
• شماره ٧٠١: همي رفتي و مي گفتند اندر حسن فردست اين
• شماره ٧٠٢: شب ست اين وه چه بي پايان و يا خود زلف يارست اين
• شماره ٧٠٣: درآ، اي شاخ گل، خندان و مجلس را گلستان کن
• شماره ٧٠٤: بهار آمد، ولي سرو گلستان چون توان کردن
• شماره ٧٠٥: زهي رسم بناگوشت گل اندر سبزه پروردن
• شماره ٧٠٦: مرا قامت چو چوگان است و سر چون گوي سرگردان
• شماره ٧٠٧: شبي با ما خيال خويشتن را ميهمان گردان
• شماره ٧٠٨: وصيت مي کنم، گر بشنود ابرو کمان من
• شماره ٧٠٩: ندارم روزي از رويت به جز حيرت گه ديدن
• شماره ٧١٠: مخند از درد من، جانا، نه بر بازي ست آه من
• شماره ٧١١: با چون تو مهي يک شب گر خواب توان کردن
• شماره ٧١٢: گيسوي ترا نسبت با شب نتوان کردن
• شماره ٧١٣: يوسف چو رخت ماهي در خواب نديده ست اين
• شماره ٧١٤: مبارک باد، ماه روزه داران!
• شماره ٧١٥: خمار و خواب و چشم کافرش بين
• شماره ٧١٦: برآمد ماه عيد از اوج گردون
• شماره ٧١٧: شبي بخرام و مه را کار بشکن
• شماره ٧١٨: خوش آمد با توام ديدار کردن
• شماره ٧١٩: بر آن رويي که نتوان مي گرفتن
• شماره ٧٢٠: نه بي يادت برآيد يک دم از من
• شماره ٧٢١: روزي که به عالم است شب دان
• شماره ٧٢٢: از همچو تويي بريد نتوان
• شماره ٧٢٣: اي مير همه شکر فروشان
• شماره ٧٢٤: زين خوش پسران و شکل ايشان
• شماره ٧٢٥: اي آرزوي اميدواران
• شماره ٧٢٦: سر مست رود چو در گلستان
• شماره ٧٢٧: تا از بر تو جدا شدم من
• شماره ٧٢٨: جانا، گذري به بوستان کن
• شماره ٧٢٩: يک دم فراموشم نه اي، گر چه نياري ياد من
• شماره ٧٣٠: سوداي خوبان کم نشد، زين جان غم فرسود من
• شماره ٧٣١: ماهي گذشت و شب نخفت اين ديده بيدار من
• شماره ٧٣٢: ماه هلال ابروي من عقل مرا شيدا مکن
• شماره ٧٣٣: مانا که بگشايد دلم، بندي ز گيسو باز کن
• شماره ٧٣٤: هر مجلسي و ساقيي، من در خمار خويشتن
• شماره ٧٣٥: خوني ز چشمم مي رود، در انتظار کيست اين؟
• شماره ٧٣٦: آمد بهار، اي يار من، بشکفت گلها در چمن
• شماره ٧٣٧: بالاي تست اين پيش من يا سرو بستا نيست اين
• شماره ٧٣٨: ز اندازه بگذشت آرزو، طاقت ندارم بيش از اين
• شماره ٧٣٩: خواهي دلا، فردوس جان، رخسار جانان را ببين
• شماره ٧٤٠: خواب ز چشم من بشد، چشم تو بست خواب من
• شماره ٧٤١: آفت زهد و توبه شد ترک شرابخوار من
• شماره ٧٤٢: گر چه ز خوي نازکت سوخته گشت جان من
• شماره ٧٤٣: تنگ نبات چون بود، لب بگشا که هم چنين
• شماره ٧٤٤: رفتي و شد بي تو جانم زار، باز آي و ببين
• شماره ٧٤٥: آخر، اي خود بين من، روزي به غمخواري ببين
• شماره ٧٤٦: آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببين
• شماره ٧٤٧: صبح دولت مي دمد يا خود رخ جانانست اين
• شماره ٧٤٨: اي به کويت هر سحرگه جاي تنها ماندگان
• شماره ٧٤٩: باش تا مشکت ز برگ ياسمين آيد برون
• شماره ٧٥٠: دوش سرمست آن نگار نازنين آمد برون
• شماره ٧٥١: نام گل بردن به پيشت بر زبان آيد گران
• شماره ٧٥٢: عافيت را در همه عالم نمي يابم نشان
• شماره ٧٥٣: آن که فصل گل همي گويند، اينک آمد آن
• شماره ٧٥٤: جان من از بيدلان، آخر گهي يادي بکن
• شماره ٧٥٥: چشم را در ملک خوبي شحنه بيداد کن
• شماره ٧٥٦: عاشقان را گه گهي از رخ نوايي تازه کن
• شماره ٧٥٧: ترک من بر عزم رفتن تير در ترکش مکن
• شماره ٧٥٨: ناز در چشم و کرشمه در سر ابرو مکن
• شماره ٧٥٩: بي وفا يارا، چنين هم بي وفاداري مکن
• شماره ٧٦٠: تا کي، اي مه روي، کين انگيختن؟
• شماره ٧٦١: خويش را در کوي بي خويشي فگن
• شماره ٧٦٢: عمر برفت و نرفت عشق ز سوداي من
• شماره ٧٦٣: اي دل، از آنها که رفت، گر بتواني مکن
• شماره ٧٦٤: از شب گيسوي تست روشني روز من
• شماره ٧٦٥: اي دل، به چشم عبرت نظاره جهان کن
• شماره ٧٦٦: يک ره ز در برون آ، قصد هزار جان کن
• شماره ٧٦٧: تا چند کوشي آخر در خون بيگناهان
• شماره ٧٦٨: اي دور مانده از نظر دورماندگان
• شماره ٧٦٩: اي تيغ بر کشيده چو مردم کشندگان
• شماره ٧٧٠: اي بي خبر، ز ديده بي خواب عاشقان
• شماره ٧٧١: اي باد، بوي يار بدين مبتلا رسان
• شماره ٧٧٢: برداشتن نظر ز نگاري نمي توان
• شماره ٧٧٣: بنشست عشق يار به جانم چنان درون
• شماره ٧٧٤: دل مي بري و در خم مو مي کني، مکن
• شماره ٧٧٥: اي ديده، بيش در رخ جانان نظر مکن
• شماره ٧٧٦: عزم برون چو مست خماري شوي، مکن
• شماره ٧٧٧: اي دل، ز وعده کج آن شوخ ياد کن
• شماره ٧٧٨: اي دل، علم به ملک قناعت بلند کن
• شماره ٧٧٩: جانا، شبي به کوي غريبان مقام کن
• شماره ٧٨٠: امروز باز شکل دگرگشت يار من
• شماره ٧٨١: باز آمد آن که سوخته اوست جان من
• شماره ٧٨٢: اي بوده در قفاي تو دايم دعاي من
• شماره ٧٨٣: کم زان که جان به کوي تو دانيم سوختن
• شماره ٧٨٤: خوش است ميکده، ساقي، به روي همنفسان
• شماره ٧٨٥: رو، اي صبا و سلامم به دلنواز رسان
• شماره ٧٨٦: نظر چگونه توان در همه جهان کردن؟
• شماره ٧٨٧: صواب نيست به تو فکر حور عين کردن
• شماره ٧٨٨: ميسر ار شود از چون تو نخل برخوردن
• شماره ٧٨٩: چنين که بي تو زمان نمي توان بودن
• شماره ٧٩٠: اگر بخواهمش آن روي دلستان ديدن
• شماره ٧٩١: ز زلف تو کمر فتنه بر ميان بستن
• شماره ٧٩٢: دلم که سوخت ز عشقش چراغ جان من است آن
• شماره ٧٩٣: بيار ساقي و جام شراب در گردان
• شماره ٧٩٤: دريغ صحبت ديرينه وفاداران
• شماره ٧٩٥: آخر نگاهي بر حال ما کن
• شماره ٧٩٦: سبزه همان و گل و صحرا همان
• شماره ٧٩٧: روي ترش کرده به ياران مبين
• شماره ٧٩٨: اي سمن نامه وفا بستان
• شماره ٧٩٩: عالم از جام لب خراب مکن
• شماره ٨٠٠: گواه جبين است بر درد من
• شماره ٨٠١: دل شکيبا نمي توان کردن
• شماره ٨٠٢: من خسته را ز آن خود کن، ببين
• شماره ٨٠٣: چه کنم کز دل من آن صنم آيد بيرون
• شماره ٨٠٤: اي شکل و بالايت بلا، از بهر جان مردمان
• شماره ٨٠٥: چه بلاست از دو چشمت نظر نياز کردن
• شماره ٨٠٦: گر ز شوخي نيستت پرواي من
• شماره ٨٠٧: يار بي فرمان و دل هم همچنان
• شماره ٨٠٨: همي ريزي به بازي خون ياران