مَهرو : (= ماه رو) (به مجاز) زيبا رو.

نَسيبه : (عربي) 1- (در قديم) داراي اصل و نسب؛ 2- خويشاوند و نزديك؛ 3- (اَعلام) نام يك زن صحابي شجاع از بني نجّار كه در هنگام ظهور اسلام به پیامبر اسلام(ص) ايمان آورد و در سلك صحابه‌ي وي در آمد و در جنگ‌ها شركت و مردانه دوشادوش مسلمانان پيكار مي‌كرد.

مَهروز : (مَه = ماه + روز)، 1- ماه روز، ماهي كه در روز نمايان است؛ 2- (به مجاز) زيبارو.

مِهري : (مهر+ ي (پسوند نسبت))، 1- منسوب به مهر، م مهر؛ 2- (در موسيقي) نوعي از چنگ.

مِهرين : (مهر + ين (پسوند نسبت))، 1- منسوب به مهر. م مهر؛ 2- (اَعلام) 1) نام آتشكده‌اي در قم؛ 2) نام بنا و ناحيه‌اي در اصفهان.

مِهزاد : (= مِهزاده)، (در قديم) بزرگ زاده، شاهزاده.

نَسيم : (عربي) 1- باد ملايم و خنك، باد بسيار آرام؛ 2- (در قديم) بوي خوش؛ 3- (در عرفان) تجلي جمالي الهي و رحمت متواتر و نفس رحماني را گويند.

نَصيبه : (عربي) (مؤنث نَصيب)، نصیب.

نُصرت : (عربي) 1- ياري، كمك؛ 2- (در قديم) پيروزي، فتح.

نَشمیل : (کردی) 1- زیبای دلکش و نازک اندام؛ 2- خوشگل.