هلیا : (از یونانی، heliade) 1- صورت تخفیف یافته‌ي هلیاد، به معنی دختر خورشید؛ 2- (اَعلام) (در اساطیر یونان) دختر هلیوس.

سايا : (تركي) 1- يكرنگ، بي‌ريا؛ 2- (در فارسي) ساينده.

سايان : (كردي) (ساي = سايه + ان (پسوند نسبت))، 1- منسوب به سايه (؟)، م سايه؛ 2- (اَعلام) نام رشته کوهی در آسیای مرکزی، بیشتر در سیبری جنوبی، شامل سایان خاوری و سایان باختری.

هَنا : (عربي) شادماني و خوشبختي.

هيديكا : (كردي) به آهستگي.

هیدی : (كردي) آرام، آهسته، بردبار.

هِيام : (عربي) دوست داشتن، ويژگي يا حالت كسي كه از فرط عشق و غيرعشق شوريده است و نمي‌داند به كجا میرود.

هونیا : (هو = خوب + نيا) 1- داراي نياي خوب، نيكوتبار، نيك نژاد؛ 2- (در پهلوي) (= هونياك) به معني خوب نيا، داراي اصل و نسب اصيل، منتسب به خانواده‌اي شريف؛ [مكنزي اين واژه را در پهلوي مطبوع و لذت ‌بخش معنا كرده است].

هوری : (هور = خورشيد + ي (پسوند نسبت)) 1- منسوب به خورشيد؛ 2- (به مجاز) زيبارو.

هورا : 1- (در سانسكريت) سورا (هورا) يك قسم شربت است كه در بند چهار آفرينگان گهنبار از آن ياد شده و توصيه شده كه آن را به نيكان بدهند؛ 2- (در كردي) هورا به معني غوغا است؛ 3- (در اوستايي) مستي آور، نوشيدني مست كننده، آشام مستي آور.