پروانه : 1- حشره‌اي با بدن كشيده و باريك و بال‌هاي پهن پوشيده از پولك‌هاي رنگارنگ؛ 2- حکم، فرمان، جواز و نشان؛ 3- (در موسيقي ايراني) گوشه‌اي در دستگاه راست پنجگاه و نوعي تحرير.

پَرور : 1- رشد دادنِ کسی یا چیزی، پرورش دادن؛ 2- (به مجاز) مطلب یا موضوعی را روشن و رسا بیان کردن یا نوشتن، یا در ذهن سنجیدن و تنظیم کردن؛ 3- تربیت کردن؛ 4- به عمل آوردن و آماده کردن دارو، گیاه، میوه، و مانند آنها در حال آغشتگی به چیزی مانند شیر، عسل، شکر و مانند آنها؛ 5- (در قدیم) حمایت کردن، پشتیبانی کردن؛ 6- (در قدیم) پرورده شدن، پرورش یافتن.

پَروا : 1- هراس، فرصت و زمان پرداختن به كاري؛ 2- (در قديم) فراغت و آسايش؛ 3-(در قديم) (به مجاز) توجه خاطر، توجه.

معنی اسم پَريسا : (پری + سا (پسوند شباهت))، 1- زيبا مانند پری؛ 2- (در قديم) (در فرهنگ عوام) پري خوان.

پري : 1- (فرهنگ عوام) موجودي لطيف و بسيار زيبا و نيكوكار و نامرئي كه گاه خود را نشان دهد و با جمالش انسان را فريفته‌ي خود مي‌كند؛ 2- (به مجاز) زيبارو و داراي اندام ظريف؛ 3- (در ادب فارسی) پری گاه به معنای «فرشته» و متضاد نام های مانند ديو و اَهرِمن، به معنای شيطان به کار رفته است.

پري‌زاد : (در قديم) 1- پري‌زاده، آنكه از نژادِ پَري است؛ 2- (به مجاز) زيبارو.

پري‌رخ : (= پري چهر)، ( پري‌ چهر.

پريدخت : (پري + دخت = دختر)، 1- دختر پري چهره؛ 2- (به مجاز) زيبارو.

پريان : 1- منسوب به پري؛ 2- فرشتگان؛ 3- (به مجاز) زيبا.

پري‌چهره : (= پري چهر)، ( پري‌چهر.