خَضرا : (عربي) (مؤنث اخضر) 1- به معني سبز، كبود، نيلگون، و آبي و سبز؛ 2- سبزه‌زار، چمن زار.

خرامان : داراي حالت خراميدن، در حال خراميدن، به آهستگي و با ناز.

خديجه : (عربي) 1- مولودِ پيش از اتمام ماههاي بارداري، ولادت قبل از موعِد؛ 2- (اَعلام) 1) نام همسر پيامبر اسلام(ص) و مادر حضرت فاطمه(س)؛ 2) نام دختر علي ابن ابي‌طالب(ع).

خجسته : (اوستايي) 1- مبارك، فرخنده؛ 2- (در موسيقي ايراني) گوشه‌اي در دستگاه نوا؛ 3- (در قديم) سعادتمند، كامروا، خوشبخت؛ 4- (در گياهي) هميشه بهار (گل).

خُتن : 1- (اعلام) شهر و واحهای در جنوب باختری منطقه خودگردان سین کیانگ اویغور، در غرب چین، که هم مشک و آهوی مشکین آن و هم زیبارویانش در ادب فارسی مشهور است؛ 2- (به مجاز) دختری که مثل زیبارویان خُتن میباشد؛ 3- (به مجاز) زیباروی.

خاور : (مخففِ خاوران) هم به معني مشرق و هم به معناي مغرب است.

خالِده : (عربي) (مؤنث خالد)، خالد. 1-

دِنا : (اَعلام) 1) قسمتي از كوهستان شمال غربي فارس كه قله‌اي معروف به همين نام دارد؛ 2) نام شهرستانی در شرق استان کهگیلویه و بویراحمد.

دنيا : (عربي) (در نجوم) كيهان؛ جهان، گيتي.

خزال : (عربی) با ناز راه رونده، کسی که با ناز راه می‌رود.