فَرساد : (دساتیر) 1- حكيم، دانشمند، دانا، عاقل؛ 2- نام درختي (توت)، [از برساخته‌هاي دساتير ـ برهان چ. معين].

فَرشاد : (دساتیر) 1- نام روح و عقلِ كره‌ مرّيخ، نفس فلك مريخ، [از برساخته‌هاي دساتير ـ برهان چ. معين]؛ 2- شكوه، شادي، شادي بزرگ.

فرشيد: 1- (مخفف فرشيدورد)، فرشيدورد؛ 2- شكوه و روشنايي، شكوه خورشيد، شكوه درخشان.

فُرقان: (عربي) 1- آنچه جدا كننده‌ي حق از باطل باشد؛ 2 – (اَعلام) 1) سوره بيست و پنجم از قرآن كريم داراي هفتاد و هفت آيه؛ 2) نام ديگري براي قرآن.

فَرناد : 1- پاياب؛ 2- (در سنسكريت) پرانَدَ (آب)؛ 3- (در برهان) پاياب و پايان آمده.

فَرنام: بهترين نام، بالاترين نام.

فَرنود: (دساتیر) برهان و دليل. [از برساخته‌هاي دساتير ـ برهان چ معين].

فروتن: آن كه خود را از ديگران برتر نداند، آن كه خودپسند نيست، متواضع.

فُرود: 1- (به مجاز) فرا رسيدن؛ 2- (در قديم) پايين، نشيب، سرازيري، قرار گرفته در مرتبه‌ي پايين از جهت مقام؛ 3- (اَعلام) (در شاهنامه) پسر سياوش از «جريره» دختر پيران ويسه، که بر اثر زخم شمشیر رهام کشته شد.

فروهر: 1- نگهداري كردن؛ 2- پناه بخشيدن؛ 3- (در اديان) در دين زرتشت، صورت غير مادي هر يك از مخلوقات كه براي محافظت از آسمان فرود مي‌آيد،