اِجلال : (عربي) 1- بزرگ داشتن، تجليل؛ 2- شوكت و جلال، بلندي مقام؛ 3- كبريا و عظمت پروردگار.

اِحتشام : (عربي) 1- جلال، بزرگی، شکوه، عظمت؛ 2- (در قديم) بزرگداشت، تکریم؛ 3- (درقدیم) تکبر، غرور.

اَحد : (عربي) 1- يگانه، يكتا، بي‌مانند؛ 2- از نام‌هاي خداوند؛ 3- يكي، يك نفر، يك از.

اِحسان : (عربي) 1- خوبي، نيكي، نيكويي؛ 2- (به مجاز) بخشش، انعام، نيكويي كردن؛ 3- (در تصوف) نيكي كردن در مقابل بدي ديگران.

احمدرضا : (عربي) 1- از نام‌هاي مركب؛ 2- كسي كه به اوصاف خشنودي و ستوده متصف است. + ك احمد و رضا.

احمدعلي : (عربي) نامي مركب، ( احمد و علي.

اِدريس : (عربي) (اَعلام) نام يكي از پيامبران كه در قرآن كريم نيز دو بار ذكرش آمده و او را با خَنوع و هِرمِس یکی می‌دانند،. [از اين جهت او را ادريس مي‌گفتند كه بسيار درس مي‌گفته و بيش از هر چيز به درس دادن اشتغال داشته، در تورات ادريس همان «اخنوخ»و «خنوخ» است].

اَدهم : (عربي) 1- سياه، تيرگون؛ 2- آثار نو؛ 3- بند و قيد؛ 4- (اَعلام) نام پدرِ ابراهيم (ابواسحاق ابراهيم ابن ادهم ابن منصور ابن زيد بلخي) معروف به ابراهيم ادهم از بزرگان صوفيه و عرفان.

اديب : (عربي) 1- زيرك، 2- نگاهدارنده‌ي حد همه چيز؛ 3- بافرهنگ، دانشمند؛ 4- خداوند ادب؛ 5- آن كه در علوم ادبي تخصص دارد، متخصص ادبيات، سخن‌دان، سخن شناس؛ 6- (در قديم) آراسته به ارزش‌هاي اخلاقي، آداب‌دان؛ 7- (اَعلام) اديب پيشاوري: [1222-1309 شمسی]، اديب و شاعر فارسی زبان متولد پیشاور، متخلص به ادیب، که در ایران به تدریس فلسفه و ادبیات پرداخت و جمعی از ادیبان ایران شاگرد او بودند.

اَرحام : (عربي) (جمع رحم)، خويشان، كسان، بستگان، منسوبان به ويژه منسوبان نَسَبي. [اين واژه اگر «ارحام»/erham/ تلفظ شود به معني مهرباني كردن، مهر ورزيدن، بخشايش‌‌آوردن است].