عرشيا : (عربي ـ فارسي) [عرش + ي (پسوند نسبت) + ا (پسوند نسبت يا اسم ساز)]، منسوب به عرش، ، عرش.

عَرفات: (عربي) (اَعلام) (= عرفه) دشتی در حدود 21 کیلومتری شرق مکه، در جنوب کوهی به همین نام، که حاجيان از ظهر تا غروب روز 9 ذيحجه را در آن می‌گرانند.

عرفان : (عربي) 1- (در تصوف) مكتبي كه وصول به حقيقت معرفت خداوند را از طريق رياضت و تهذيب نفس و تأمل جستجو مي‌كند؛ يكي از مراحل سلوك، معرفت؛ شناخت بر مبناي اصول مكتب تصوف؛ 2- (در قديم) شناخت، آشنايي.

عزت‌الله : (عربی) عزت خدا، ارجمندي خداوندي.

عزيز : (عربي) 1- آن كه او را بسيار دوست بدارند يا براي او ارزش و احترام زيادي قائل باشند، گرامي، محبوب، داراي رفاه، عزت و احترام در مقابلِ ذليل؛ 2- از نام‌ها و صفات خداوند؛ 3- (در قديم) داراي عظمت و احترام؛ 4- (در تصوف) مرشد، پير.

عسكر : (معرب از فارسيِ لشكر)، لشكر، سپاه.

عِصام: (عربي) (در قدیم) 1- بند، ریسمان، طناب؛ 2- (به مجاز) حفظ، نگه داری؛ 3- (به مجاز) شرافت و شخصیت اکتسابی.

عظيم: (عربي) 1- بزرگ، كلان؛ 2- بسيار، فراوان؛ 3- با اهميت، مهم؛ 4- از صفات و نام‌هاي خداوند.

عقيل: (عربي) 1- خردمند و بزرگوار، عاقل و گرامي؛ 2- (اَعلام) [قرن اول هجری] فرزند ابوطالب و فاطمه‌ي بنت اسد و برادر اميرالمؤمنين علي(ع).

عَلا: (عربي) (در قديم) بلندي مقام و مرتبه، بزرگي، رفعت.