فَجر : (عربي) 1- نوری که از مدتی پیش از طلوع خورشید به زمین می تابد، سپیده ی صبح، فلق؛ 2- سوره ی هشتادو نهم از قرآن کریم ، دارای سی آیه.

فخرالزمان : (عربي) شخص برجسته، گزيده، و مايه‌ي مباهات در زمان خود.

فخرجهان : (عربي ـ معرب) موجب نازش و افتخار دنيا.

فخري : (عربي ـ فارسي) (فخر + ي (پسوند نسبت))، منسوب به فخر، فخر. 1- ، 2- و 3-

فخريه : (عربي) (فخر + ايّه (پسوند نسبت))، منسوب به فخر، فخر. 1- ، 2- و 3-

فرانك : (= فرانگ) 1- به معني پروانه؛ 2- (اَعلام) 1) نام دختر برزين و زن بهرام گور؛ 2) (در شاهنامه) نام مادر فريدون پادشاه کیانی در داستان‌هاي ملي.

فَرانه : پروانه، فرانك، فرانق.

فَرح : (عربي) شادماني، سُرور، شاد شدن، شادمان گرديدن.

فرح‌انگيز : (عربي ـ فارسي) برانگيزنده‌ي شادي، شادي بخش، مفرح.

فرحانه : (عربي) (مؤنث فرحان)، فرحان.