فرح‌دخت : (عربي ـ فارسي) (فرح + دخت = دختر) دختر شاد و خوشحال.

فرح‌روز : (عربي ـ فارسي) 1- آن كه روزگارش به شادماني و سُرور است؛ 2- (به مجاز) خوشبخت و كامياب.

فرحزاد : (فرح = شادمانی و سرور + زاد = زاده)، 1- زاده ی شادمانی و سرور؛ 2- ویژگی کسی که تولدش موجب شادمانی و سرور است؛ 3- (به مجاز) نوزاد خوشقدم و خوش یمن.

فرحناز : (عربي ـ فارسي) 1- آن كه مسرور و شادمان است و داراي ناز و عشوه است؛ 2- (به مجاز) زيبا روي مسرور و شادمان.

فرح‌نِسا : (عربي) (فرح + نسا)، زني كه موجب شادي و شادماني باشد، شادي آور، شادمان كننده.

فرح‌نوش : (عربي ـ فارسي) (فرح + نوش)، 1- شادماني و سُرور جاويد؛ 2- (به مجاز) آن كه هميشه شادمان است، هميشه شاد.

فَرّخ : 1- خجسته و مبارك و فرخنده؛ 2- (در قديم) خوشبخت و كامياب؛ 3- بزرگوار و ارجمند؛ 4- موزون و دلپذير؛ 5- خوش و خوب؛ 6- (در حالت شبه جمله) خوشا، نيكا.

فرّخ‌لقا : (فارسي ـ عربي) 1- خوش صورت، زيبا چهر، زيباروي، نيكو ديدار، خوش برخورد؛ 2- (اَعلام) قهرمان داستان امیر ارسلان رومی، دختر پترس شاه فرنگی، که امیر ارسلان با دیدن تصویرش، عاشق او شد و در صدد یافتن او برآمد.

فرّخ‌ناز : 1- ويژگي آن‌كه خوشبخت و كامياب است و داراي ناز و كرشمه است؛ 2- داراي ناز و غمزه و كرشمه‌ي خوب، خوش و موزون.

فرخنده : 1- موجب رويداد يا پيامدهاي خوشايند و خوب، مبارك، خجسته؛ 2- (در قديم) نيك بخت و كامروا.