نُزهت : (عربي) 1- خوشي، شادي؛ 2- پاكي، بي‌آلايشي؛ 3-تفرج؛ 4- (در موسيقي ايراني) سازي قديمي از خانواده‌ي سازهاي زهي؛ 5- (در قديم) خوش آب و هوايي و خرّمي.

نَرجس : (معرب از فارسيِ نرگس) (در قديم) (در گياهي) نرگس، ( نرگس.

نِدا : (عربي) صداي بلند، آواز، بانگ.

نَديمه : (عربي) زن يا دختري كه معمولاً با ملكه، شاهزاده‌ها، يا زنان بزرگ ديگر همنشين و هم صحبت هستند.

نَجوا : (عربي) سخن آهسته؛ صحبت كردن با يكديگر معمولاً با صداي آهسته به قصد اين كه كسي آن را نشنود.

نُزهت‌الزمان : موجب خوشي و شادماني اهل زمانه.

نِسا : (عربي، نساء)؛ 1- (در قديم) زنان؛ 2- (اَعلام) 1) سوره‌ي چهارم از قرآن كريم، داراي صد‌و ‌هفتاد ‌‌‌‌‌و شش آيه؛ 2) شهر باستانی، در نزدیکی شهر کنونی عشق آباد در ترکمنستان.

نَسيبه : (عربي) 1- (در قديم) داراي اصل و نسب؛ 2- خويشاوند و نزديك؛ 3- (اَعلام) نام يك زن صحابي شجاع از بني نجّار كه در هنگام ظهور اسلام به پیامبر اسلام(ص) ايمان آورد و در سلك صحابه‌ي وي در آمد و در جنگ‌ها شركت و مردانه دوشادوش مسلمانان پيكار مي‌كرد.

نَسيم : (عربي) 1- باد ملايم و خنك، باد بسيار آرام؛ 2- (در قديم) بوي خوش؛ 3- (در عرفان) تجلي جمالي الهي و رحمت متواتر و نفس رحماني را گويند.

نَصيبه : (عربي) (مؤنث نَصيب)، نصیب.