شَراره : (عربي) 1- شرار، پاره‌اي از آتش كه به هواي پرد، جرقه، اخگر؛ 2- (به مجاز) درخشش، روشني.

شبنم : (در علوم زمين) رطوبت هوا كه مخصوصاً هنگام شب، در مجاورت اجسام سرد به مايع تبديل مي‌شود به شكل قطره‌هاي كوچك آب بر سطح آنها مي‌نشيند، ژاله.

شباهنگ : (= شب آهنگ) 1- (در قديم) (در نجوم) شِعراي يماني، ستاره‌ي بامدادي، ستاره‌ي سهيل؛ 2- نام پرنده‌اي (بلبل)، شب آهنگ كننده، مرغ سحر، مرغ سحرخوان.

شَرمينه : (شرم + اينه (پسوند نسبت))، منسوب به شرمين، + شرمين.

شفيعه : (عربي) (مؤنث شفيع)، شفیع.

شفق : (عربي) نوري سرخ كه تا مدتي پس از غروب خورشيد از آسمان به زمين مي‌تابد.

شفا: (عربي) 1- بهبود، بهبود يافتن از بيماري؛ 2- (در اصطلاح عرفاني) از ميان رفتن بيماري دل به سبب تابش انوار ملكوتي است؛ 3- (اَعلام) دایرة المعارف عربی از ابن سینا، در زمینه‌ي منطق، علوم طبیعی، ریاضیات و الاهیات، که بیشتر آن به فارسی ترجمه شده است.

شريفه : (عربي) (مؤنث شريف)، ( شريف.

شعله : (عربي) زبانه‌ي آتش، بخش گرم و نوراني آتش.

شريعه : (عربي) 1- شریعت، شریعت؛ 2- (در قديم) محل در آمدن به آب، محل برداشتن آب از رودخانه و مانند آن.