شهربانو : 1- (در قديم) همسر پادشاه، ملكه؛ 2- (اَعلام) دختر يزدگرد سوم آخرین شاه ساسانی، که گفته می‌شود پس از اسیر شدن به دست مسلمانان، به عقد امام حسين(ع) در آمد و امام زین‌العابدين(ع) فرزند اوست. بقعه‌اي به نام بی‌بی‌شهربانو در شهرری به آرامگاه او معروف است.

شهدخت : (شه = شاه + دخت = دختر)، 1- دختر شاه؛ 2- (به مجاز) عالي قدر و ارزشمند.

شهگل : بهترين گل، گلِ شاهانه.

شيدخت : (شید= خورشید + دخت = دختر) 1- دختر خورشید؛ 2- (به مجاز) زیباروی.

شِيدا : 1- عاشق، دلداده؛ 2- (در قديم) آشفته و پريشان؛ 3- (در عرفان) شدت غليان عشق و عاشقي را گويند، در اين مقام عاشق خود را فراموش مي‌كند. اهل جذبات را نيز شيدا گويند.

شيبا : (= شيوا)، آشفته، شيفته.

شهين‌دخت : (شهين + دخت = دختر)، 1- دخترِ شاهزاده؛ 2- (به مجاز) دخترِ بلند مرتبه و عالي مقام.

شهين : (شه + ين (پسوند نسبت))، 1- منسوب به شاه؛ 2- (به مجاز) داراي ارزش و مقامِ شاهانه.

شهناز : 1- (در موسيقي ايراني) گوشه‌اي در دستگاه شور؛ 2- (در قديم) (در موسيقي ايراني) از لحن‌هاي قديم ايراني؛ 3- شاهناز.

شهلا : (عربي) 1- داراي چشم رنگ سياه چون رنگ چشم ميش؛ 2- (به مجاز) زيبا و فريبنده (چشم)؛ 3- (در گياهي) ويژگي نوعي نرگس كه حلقه‌ي وسط آن سرخ يا بنفش است؛ نرگس، نرگس شهلا.