مَه‌لقا : 1- ماه رو، ماه روي، ماه لقا؛ 2- كنايه از زيبارو(ي) است.

مُهنا : (عربي) 1- در خور، شايسته؛ 2- (در قديم) گوارا و خوش؛ 3- دور از رنج.

مَهنام : (مَه = ماه + نام (در قديم) (به مجاز) = نشان، اثر، صورت، ظاهر)، 1- نشان و اثرِ ماه، داراي صورت و ظاهر ماه؛ 2- (به مجاز) زيباروي ماه مانند.

مهنور : (مه = ماه + نور) 1- نورِ ماه ؛ 2- (به مجاز) زیبارو.

نمونه : 1- مقدار يا تعداد كم از چيزي يا از مجموعه‌اي كه نشان‌دهنده‌ي ويژگي‌هاي آن چيز يا آن مجموعه است؛ 2- نمودار؛ 3- مثال؛ 4- سرمشق، الگو؛ 5- داراي ويژگي‌هاي شايسته كه مي‌تواند براي ديگران سرمشق باشد.

نورالهدي : (عربي) نورِ رستگاري، راستي و پيروزي.

نورا : (نور+ ا (پسوند نسبت)) 1- نوراني، درخشان؛ 2- (به مجاز) زيبا.

نورالعين : (عربي) 1- نور ِچشم (چشم‌ها)؛ 2- (به مجاز) عزيز و گرامي.

نوبهار : 1- آغاز فصل بهار؛ 2- (در قديم) سبزه‌ي نو رسته، گل و شكوفه‌ي تازه روييده؛ 3- نو بهار (از سنسكريت) (در قديم) به معني معشوق يا زن زيبا؛ 4- (اَعلام) نام معبد بودايي در بلخ که به علت وجود بت‌هاي زيبا در آن، «مشبه به» زيبارويان و معشوقگان قرار گرفته است.

نوبَر : 1- ويژگي ميوه‌اي كه در آغاز فصل خود به بازار مي‌آيد؛ 2- (به مجاز) تازه و جديد؛ 3- (در قديم) تَر و تازه، شاداب؛ 4- (در قديم) تحفه، نو برانه.