مهاباد : (اعلام) 1) رودی در استان آذربایجان غربی به طول 85 کیلومتر، که از ارتفاعات جنوب غربی سرچشمه می گیرد و پس از عبور از مهاباد و مخلوط شدن با رودهای دیگر به دریاچه ی ارومیه می ریزد؛ 2) شهرستانی در جنوب شرقی استان آذربایجان غربی با مرکز مهاباد. [نام پیشین آن ساوجبلاغ بوده است]؛ 3) شهری در شهرستان اردستان در استان اصفهان.

مَهان : (مَه = ماه + ان (پسوند نسبت))، 1- منسوب به ماه؛ 2-(به مجاز) زيبارو؛ [چنانچه اين واژه مِهان(mehān) تلفظ شود جمع مِه و به معني بزرگان مي‌باشد].

گل‌نسا : [گل = (در قديم) (به مجاز) صورت زيبا + نسا = زنان]، 1- زيباروي زنان؛ 2- (به مجاز) بسيار زيبارو.

گوهرشاد : 1- (به مجاز) آن‌‌كه ارزشمند و ارجمند و خوشحال است؛ 2- (اَعلام) نام دختر ميرعماد (خطاط مشهور ايران) و چند زن ديگر در تاريخ از جمله زن سلطان شاهرخ ميرزا پسرِ امير تيمور گوركاني.

گوهر : 1- هر كدام از سنگ‌هاي قيمتي مانند الماس، زمرد و ياقوت، مرواريد؛ 2- (به مجاز) اصل و نسب، نژاد؛ 3- (به مجاز) نهاد و سرشت؛ 4- (به مجاز) هر شخص يا چيز و والا و نفيس؛ 5- (به مجاز) اشك؛ 6- (در قديم) (به مجاز) هر يك از چهار عنصر (آب، خاك، باد، آتش)؛ 7-(در عرفان) روح، نفس ناطقه، حقيقت انسان كامل و معاني و صفات را گويند.

گوزل : (تركي) 1- زيبا، خوشگل، قشنگ؛ 2- ظريف، برازنده، خوب، نيكو، نازنين.

گُلين : 1- (در قديم) به رنگ گل سرخ؛ 2- (به مجاز) زيبا و شاداب؛ 3- (در تركي)/galin/ عروس.

گلي : (گل + ي (پسوند نسبت))، 1- منسوب به گل؛2- به رنگ سرخ، به گونه‌ي گل، به رنگ گل؛ 3- نام نوعي ياقوت كه آن را وردي نيز گويند؛ 4- (به مجاز) زيبا رو و لطيف.

گلنوش : 1- (در قديم) (در موسيقي ايراني) از الحان قديم ايراني؛ 2- گلِ نوش، گل؛ 3- (به مجاز) داراي زيبايي هميشگي.

گوهرناز : [گوهر = (به مجاز) نهاد و سرشت، هر شخص يا چيز والا و نفيس+ ناز = كرشمه، غمزه، قشنگ، زيبا] 1- ويژگي شخصي كه در نهاد و سرشت او ناز و غمزه هست؛ 2- شخص (زن) ارزشمند، والا و نفيس كه قشنگ و زيباست.