مَهشيد : (= ماه شيد)، پرتو ماه، ماهتاب، + ( ماه شيد.

نَظاره : (عربي) (در قديم) بيننده، تماشاگر.

نَظيره : (عربي) (مؤنث نظير)، 1- همتا، همانند؛ 2- (در ادبيات) شعر يا داستاني كه به استقبال از شاعر يا نويسنده ديگري سروده يا نوشته مي شود.

نَفيسه : (عربي) (مؤنث نفيس)، 1- گران‌بها، قيمتي؛ 2- (در قديم) ارجمند و گرامي؛ 3- (اَعلام) نفيسه دختر حسن ابن زيد از خاندان گرامي امام حسن مجتبي(ع) كه بانويي خداپرست، عارف و زاهد بود.

نُقره : (از سغدي) (در شيمي) فلزي گران‌بها، نرم، و سفيد با جلاي فلزي كه در ساختن زيور آلات، آينه و… بكار مي‌رود، سيم.

نَعنا : (از عربي، نعناع) (در گياهي) نعناع، گياهي علفي و كاشتني كه ساقه و برگهاي خوشبوي آن خوراكي و دارويي است و ساقه‌ي چهارگوش و زيرزميني و گاهي گلهاي رنگين دارد.

نَعيما : (عربي ـ فارسي) (نعيم + ا (پسوند نسبت))، منسوب به نعيم، ن نعيم. 1- ،2- و3-

نَعيمه : (عربي ـ فارسي) (نعيم + ه (پسوند نسبت)) منسوب به نَعيم، ( نعيم. 1- ،2- و3-

نِلي : صورت ديگر نيلي،ص نيلي.

نَكيسا : (= نگيسا) (اَعلام) [قرن 6 میلادی] نام يكي از رامشگران و نوازندگان عهد خسرو پرويز و مربوط به وي كه اختراع خسرواني را به او نسبت مي‌دهند.