نَوال : (عربي) 1- آنچه بخشيده مي‌شود، عطيه؛ 2- (در قديم) بخشش و عطا.

نَوا : 1- صداي موسيقيايي، نغمه؛ 2- (در موسيقي ايراني) يكي از دستگاههاي هفت‌گانه‌ي موسيقي سنتي ايران؛ 3- آوازِ پرندگان خوش صدا، مانند بلبل؛ 4- (در قديم) (در موسيقي ايراني) آواز، از الحان قديمي، 5- پرده، مقام؛ 6- سامان و ترتيب و نظم؛ 7- (در قديم) (به مجاز) نفع و سود، فراخي نعمت، فراخي.

نوران : (عربي ـ فارسي) (نور + ان (پسوند نسبت))، 1- منسوب به نور؛ 2- روشن، درخشان؛ 3- (به مجاز) زيباروي.

مَهنوش : (= ماه نوش)، ( ماه نوش.

مِه‌نيا : آن كه نياكان و اجدادش از بزرگان و سروران است، بزرگ زاده.

نورانگيز: (عربي ـ فارسي) (نور + انگيز = جزء پسين به معني انگيزنده) 1- نورانگيزنده؛ 2- (به مجاز) زيبا و تابان.

نوش‌آذر : (= آذرنوش) نام آتشكده‌ي دوم از هفت آتشكده پارسيان، (آذرمهر بُرزين يا آذربُرز بُرزين).

نوژين : (نوژ = نوز = نوعي كاج + ين (پسوند نسبت))، 1- منسوب به نوژ، مربوط به نوژ؛ 2- (به مجاز) زيبا، سرسبز و با طراوت.

نوژان : 1- فرياد، صدا و بانگ بلند؛ 2- رود (رودخانه‌ي) با بانك و سهم؛ 3- غرّان (رود و سيل)؛ 4- نام رودخانه‌اي.

نوريه : (عربي) (نور + ايه/-iyye/ (پسوند نسبت))، 1- منسوب به نور؛ 2- روشن و درخشان؛ 3- (به مجاز) زيبارو.