اَفضل : (عربي) فاضل‌تر، برتر از ديگران در علم و هنر و اخلاق و مانند آنها، برترين، بالاترين.

اِقبال : (عربي) 1- در باور عامه، آنچه باعث خوشبختي مي‌شود؛ 2- بخت و طالع؛ 3- روي‌آوردن، روي‌آوردن دولت؛ 4-سعادت، نيك بختي و بهروزي؛ 5- (در احكام نجوم) بودنِ كواكب در وتدها كه آن را دليل نيك بختي مي‌دانستند در مقابلِ ادبار؛ 6- (اَعلام) 1) عباس اقبال آشتياني: [1275-1334 شمسی] محقق، ادیب و مورخ ايراني، استاد دانشگاه و ناشر مجله‌ي یادگار. از آثار اوست: تاریخ مغول، ترجمه‌ي مأموریت ژنرال گاردان در ایران، یادداشتهای تِرِزل و طبقات سلاطین اسلام؛ 2) محمّد اقبال لاهوري: [1250-1317 شمسی] شاعر و متفكر پاكستانی كه آخرين شاعر پارسي گوي شبه قاره‌ي هندوستان است؛ 3) اقبال آذر: [1275-1334 شمسی] موسیقیدان و خواننده‌ي ایرانی، اهل تبریز.

اكبر : (عربي) 1- بزرگتر، مِهتر؛ 2- سالمندتر، بزرگسال‌تر. [اين نام به اعتبار اسم حضرت علي اكبر(ع) فرزند بزرگ امام حسين(ع) شرف و رواج دارد].

اِلتفات : (عربي) توجه، نگرش؛ مهرباني، لطف.

الله‌يار : (عربي ـ فارسي) دوست خدا.

اَمان : (عربي) 1- بي بيم شدن، بي ترس؛ ايمن؛ 2- حفاظت، عنايت؛ 3- زنهار، پناه؛ 4- ايمني، آرامش.

اَمجد : (عربي) (اَعلام) بزرگتر، بزرگوارتر، بزرگوار.

امير : (عربي) پادشاه، حاكم، درجه‌اي پايين‌تر از پادشاه، فرمانده‌ي سپاه، سردار، سپهسالار.

اميراصلان : (عربي ـ تركي) پادشاه چون شير، حاكم دلاور، فرمانده و سردار چون شير.

اميرپارسا : (عربي ـ فارسي) امير پرهيزگار، پادشاه زاهد و متقي، حاكم دانشمند.