حَمود : (عربي) 1- ستوده و پسنديده؛ 2- حمد كننده، بسيار سپاسگزار پروردگار.

حميد : (عربي) 1- ستوده، ستايش شده.

حميدرضا : (عربي) از نام‌هاي مركب، حميد و رضا.

حميدعلي: (عربي) از نام‌هاي مركب، حميد و علي.

حَنّان : (عربي) 1- آرزومند، مشتاق؛ 2- بخشاينده؛ 3- بسيار مهربان؛ 4- نوحه و زاري كننده؛ 5- از نام‌هاي خداوند.

معنی حیدر: (حِ دَ) [ ع . ] (اِ.) 1 – شیر. 2 – لقب علی بن ابی طالب .

راست؛ مستقیم. ثابت و پایدار در دین. کسی که متمسک به ‌دین اسلام یا در ملت ابراهیم و موحد باشد. معنی اسم حنیف: (تلفظ: hanif) (عربی) درست و پاک، راستین، (در ادیان) معتقد به یگانگی خداوند، خداپرست پیش از ظهور اسلام – درست و پاک، راستین، خداپرست

جلال‌الدين : (عربي) 1- شكوه و عظمت دين؛ 2- (اَعلام) 1) مولانا جلال‌الدين محمّد بلخي (= مولوي) از عارفان و شاعران بنام ايرانيِ قرن 7 هجري، مؤلف منظومه‌ي عرفانی معروف به مثنوی معنوی، مجموعه غزلهای موسوم به دیوان شمس، دو کتاب به نامهای فیه مافیه و مجالس سبعه؛ 2) جلال‌الدين خوارزمشاه فرزند سلطان محمّد خوارزمشاه از سلاطین سلسله‌ي خوارزمشاهی در قرن 7 هجری.

جليل : (عربي) 1- بلند مرتبه، بزرگوار؛ 2- بزرگ، شكوهمند؛ 3-از نام‌ها و صفات خداوند؛ 4- (اَعلام) منطقه‌ي تاریخی زراعتی در شمال فلسطین در شرق رود اردن [= جلیله] که به دو بخش جلیل سفلا و جلیل علیا تقسیم می‌شود، بنا به روایت انجیل مرکز اصلی رسالت حضرت عیسی(ع) بوده است.

جمال : (عربي) 1- زيبايي؛ 2- (به مجاز) مايه‌ي زيبايي و زينت بخش؛ 3- (در تصوف) جلوه‌هاي الطاف خداوندي.