صدر : (عربی) 1- جايي در مجلس كه مخصوص نشستن بزرگان است و معمولاً روبروي درِ ورودي قرار دارد، طرف بالاي مجلس؛ 2- (به مجاز) اشخاص برتر و داراي مقام بالاتر؛ 3- (احترام آميز) (به مجاز) مهتر و رئيس؛ 4- (در قديم) سينه؛ 5- (به مجاز) باطن و ذهن؛ 6- (در قديم) (در نجوم) ستاره‌ي آلفا در صورت فلكيِ ذات‌الكرسي؛ 7-(در عرفان) صدر، روح انسان را به اعتبار وجه «يلي‌البدني» و از آن جهت كه مصدر انوار است گويند.

صفورا : (معرب از عبري) (اَعلام) نام زوجه‌ي حضرت موسي(ع) و دختر حضرت شعيب(ع).

صغري : (عربي) 1- (مؤنث اصغر)، كوچك، كوچكتر؛ 2- (اَعلام) فاطمه‌ي صغري: دختر علي ابن ابي طالب(ع).

صِديقه : (عربي) 1- (مؤنث صديق)، صديق. 1- ،2- و 3- ؛ 2- 1) (اَعلام) لقب حضرت فاطمه(س)؛ 2) لقب حضرت مريم مادر حضرت عيسي(ع).

صُراحي : (عربي) 1- (در قديم) ظرف شراب، ظرف شيشه‌اي شراب؛ 2- (در قديم) (به مجاز) شراب زلال؛ 3- (در تصوف) مقام انس را گويند.

صدف : (عربي) 1- نام عمومي نرم‌تنان دو كفه‌اي و نوعي خاص از آنها؛ 2- (در قديم) (در نجوم) نام سه ستاره به شكل مثلث بر دورِ قطب كه ستاره‌ي قطبيِ جَدْي در ميان آن است. [قدما اعتقاد داشتند كه قطره‌ي باراني در درون صدف جا مي‌گيرد و تبديل به مرواريد مي‌شود].

صدري : (عربي ـ فارسي) (صدر + ي (پسوند نسبت))، 1- منسوب به صدر، مربوط به صدر (سينه)، م صدر. 1- ، 2- ، 3- ، 4- و 5- ؛ 2- (در موسيقي ايراني) گوشه‌اي در آواز افشاري از ملحقات دستگاه شور؛ 3- (در گياهي) نوعي برنج مرغوب كه در گيلان و مازندران به عمل مي‌آيد.

صَهبا : (عربي) (= صَهباء) (مؤنث اصهب)، 1- سرخ و سفيد؛ 2- (در قديم) شراب انگوري، مي.

صَفیا : (عربی) (= صَفیه)، صَفیه 1-.

صونا : (عربي ـ فارسي) (صون + ا (پسوند نسبت))، 1- منسوب به صون؛ 2- خويشتن داري از گناه، صيانت.