وحیده : (عربي) (مؤنث وحيد)، ( وحيد. 1- و2-

وانیا : (عربي) ملايم، آهسته (نسيم).

والِه : (عربي) 1- عاشق بي قرار، شيفته و مفتون؛ 2- حيران، سرگشته، مبهوت؛ 3- (در حالت قيدي) در حال شيفتگي. (اَعلام) واله/vāle/، [فرانسوی] ایالتی در جنوب سویس، نزدیک مرز فرانسه و ایتالیا.

والیه : (عربي) (مؤنث والي) (در قديم) حاكم و پادشاه و سلطان (زن).

غَزل : (عربي) 1- (در ادبيات) نوعي شعر، شعر عاشقانه؛ 2- (در موسيقي ايراني) هر نوع سخن آهنگين [معمولاً به زبان فارسي] كه به آواز يا همراه سازها خوانده مي‌شده است.

غنچه : 1- (در گياهي) گلي كه شكفته نشده و هنوز گلبرگ‌ها و كاسبرگ‌هايش فشرده و جمع‌اند؛ 2- (در قديم) (به مجاز) دهان كوچك و زيباي معشوق.

صَباح : (عربي) 1- (در قديم) بامداد، صبح در مقابلِ مَسا؛ 2- (به مجاز) روز.

وينا : 1- بينا. [از ريشه‌ي «وين»/vin/ به آرش ديدن در فرس هخامنشي «وئين» و در زند «ويتن» /vitan/ به آرش ديدن. (از فرهنگ پاشنگ)]؛ 2- (در كردي، wenā) شناخت، شناسايي.

ونوشه : (در طبري) (= بنفشه)، ( بنفشه.

وَيُونا : [وَيُو (در سنسكريت) = عروس و (در اوستايي) = ازدواج كردن + نا (پسوند نسبت)] 1- منسوب به وَيو؛ 2- (به مجاز) عروس؛ دختري كه عروس شده(؟).