مژگان : 1- مژه‌ها، موي پلك چشم؛ 2- (در اصطلاح عشاق) اشاره به سنان و نيزه و پيكان و تير كه از كرشمه و غمزه‌هاي معشوق به هدف سينه‌ي عاشق مي‌رسد، دارد.

مستانه : 1- (به مجاز) سرخوش و شاد، همراه با سرخوشی و شادی؛ 2- (در قدیم) (به مجاز) با حالت سرخوشی و سرمستی.

مَستوره : (عربي) (مؤنث مستور) 1- (در قديم) (به مجاز) مستور، پنهان، پوشيده؛ 2- (در قديم) (به مجاز) پارسا، پاك دامن، پرهيزگار، داراي پوشش و حجاب؛ 3- (به مجاز) نجيب و پاك دامن مانند پارسايان، پرهيزكارانه.

مسعوده : (عربي) (مؤنث مسعود) (در قديم) خجسته، مبارك، + ( مسعود. 1- و 2-

مشك ناز : (اَعلام) (در شاهنامه) نام يكي از چهار دختر آسيابان كه به همسري بهرام گور در آمدند.

گُلاله : (= كُلاله) 1- مو و كاكل مجعد و پيچيده؛ (در عربی)، نوعي پيراهن، قميص. + كُلاله.

گِلاره : (كردي، gilāra ) 1- مردمك چشم؛ 2- حبه‌ي انگور.

گلايل(گلايول) : (فرانسوي؛glaïeul ) 1- (در گياهي) گل زينتيِ زيبا به رنگ‌هاي مختلف كه آرايش خوشه‌اي يك طرفي با خوشه‌هاي دراز و برگ‌هاي شمشيري دارد؛ 2- گياه اين گل كه علفي، خودرو، يا زينتي است و با بنه تكثير مي‌شود.

گلشَن : 1- (در قديم) گلستان؛ 2- (به مجاز) خانه، + ( گلستان.

گلشيد : (گل + شيد = درخشان، روشن، خورشيد)، 1- گلِ درخشان؛ 2- گلِ خورشيد (آفتاب)؛ 3- (به مجاز) زيبا و درخشان. + ن.ك. گلمهر.